Stom.. stom.. stom..

Na een korte rust en heerlijke vakantie periode had ik ontzettend zin om weer gaan trainen. De marathon van Amsterdam leek alweer eeuwen geleden. Ik zat nog een beetje in een low-training-diet. Tijd om eruit te komen. Constance was er ook. Die had ik alweer een tijdje niet gezien. Lekker samen nog een beetje na genieten van de mooie prestatie. Natuurlijk gingen we trainen in het donker. Nee.. dat was niet stom.. Dat kon niet anders in deze periode van het jaar maar dat mocht de pret zeker niet drukken.

De atletiek vereniging heeft strikte regels voor het lopen in het donker. Altijd een hesje aan. Zo’n ultra, bijna radioactief, geel hesje.. Zodat ze je van mijlen ver al kunnen zien. Iedereen heeft dan ook een hesje aan. Zonder hesje blijf je op de baan. Bij binnenkomst zie je ook al direct wie er voor de baan training gaan en wie er in het donker gaat lopen. Natuurlijk heb je altijd donkerlopers die geen hesje hebben meegenomen. Voor deze onverlaten wordt direct een hesje gehaald uit de kantine..

hardloopblog: geel hesje

Een geel hesje dan. Zeker geen andere kleuren. Je ziet eigenlijk nooit iemand in een oranje hesje lopen of een hardloopster in een roze hesje. Nee.. die hesje zijn altijd geel. Dat zorgt namelijk voor bizar veel veiligheid in het donker. En we gingen zoals gezegd lopen in het donker.

Het ging toch eigenlijk best wel goed. Ik liep soepel en het was gezellig. Het was leuk om al mijn hardloopmaatjes weer te spreken. Ik had behoorlijk wat bij te praten met Constance en dus vlogen de kilometers voorbij. Langzaam maar zeker kwamen we met een stuk of 40.. 50 gele hesjes aan bij het wat donkere stuk van het trainingsparcours vlak bij ’t Leesten.

Een gevaarlijk stuk.. donker.. erg donker.. Natuurlijk we liepen in gele hesjes. Dus wat kon ons gebeuren. Ons pad werd minimaal verlicht door straatlantaarn. Verlichting.. Daar houden ze hier op de veluwe niet van. De meeste straatlantaarns gaan helemaal op donker omdat ze het wild niet willen verstoren. Normaal heb ik daar geen probleem mee.. Ik zou zelfs zeggen.. Nooit het wild verstoren! Je weet nooit wat er kan gebeuren als je het wild verstoord. Misschien wordt het dan wel nog wilder..

Maar nu was het echt een drama. Het was echt pikke donker. We liepen een extra driehoekje om te zorgen dat we echt voldoende moe terug kwamen. De trainer zei nog.. pas op voor de bladeren.. kijk uit in de binnenbocht daar kan het glad zijn. Ik luister altijd super goed naar hem dus ik nam de buitenbocht. Lekker veilig. En natuurlijk had ik een geel hesje aan.

De buitenbocht dus.. Ook daar lagen bladeren maar goed.. Ik had een geel hesje aan. Het was daar nog wat donkerder. Ik zette dus nog even aan. Hoe sneller je uit het donker bent hoe beter. Ik nam de bocht. Handje richting de grond. Voelde mijn voet weg zakken. Hoorde knak.. shit in een kuil naast het fietspad.. probeerde te herstellen.. hervond mijn evenwicht en liep even door. Ik voelde direct dat het mis was en ging in een slow tempo lopen. Een aantal medelopers zagen het gebeuren en bleven even kijken of ik ok was. De rest van groep ging in tempo door.

Ik was niet ok, dat voelde ik wel. Ik was helemaal niet ok.. Dat was wel duidelijk.. Mijn linkervoet zat ietsje strakker in de schoen en toch was dat het enige waar ik enigszins stevigheid voelde. Het was helemaal mis. Ik hoopte nog dat het mee zou vallen. Nee.. na een kilometer of wat moest ik gaan lopen. Trainer vroeg hoe het ging. Tja.. het was mis.. klaar.. ik wandelde terug.. Perry bleef achter bij me. Een paar weken geleden stond hij nog naast de kant me fanatiek en enthousiast aan te moedigen. Nu liep hij naast me. Zielig keek hij naar dit hoopje ellende. Ik was gebroken. Ik kon niet meer.. Ik wilde naar huis..

In een hoekje gaan zitten grienen. Dag Zevenheuvelenloop.. Dag andere leuke dingen. Het had zo leuk kunnen zijn. Het zag er allemaal zo goed uit. Prima uit Amsterdam gekomen. Benen voelde goed. Mijn vakantie in Barcelona was geweldig. Helemaal verliefd kwam ik terug. Mentaal zat het ook meer dan ok.. Had ik rustiger aan moeten doen? Voorzichtiger? Goed.. achteraf is het mooi wonen.. zeggen ze hier op de Veluwe. Ik had gekozen om niet op de baan te lopen. En toch moest ik ook trainen. Nu was het mis.. Van het pad geleden.. Het pad was zo goed zichtbaar.. Gewoon tussen de bladeren lopen op het verharde gedeelte.. Hoe moeilijk is dat? Ik was van het pad geraakt en nu moest ik het voelen.

Bij aankomst op de club kwam de trainer al naar me toe. Hoe het was? Klote.. Ok.. dan had hij wel een icepack voor me. Was goed tegen de zwelling.. (red. Boerenklompen logica. Kou helpt tegen zwelling. Warmte zorgt voor zwelling. Ga maar eens tegen een koude vrouw aan liggen. Ik hoorde recent dat afwisseling het beste is. Gewoon thuis proberen zou ik zeggen.)

Goed.. Ik wilde geen kou. Ik wilde warmte.. Een oprechte liefdevolle knuffel. Een warme arm om me heen.. Ik wilde naar huis. Wellicht was een warme douche het beste wat erin zat vanavond. Wat was er gebeurd? Nog niet zolang geleden liep ik met een dun shirtje en korte broek door een koud en nat Amsterdam. Ik had het warm. Ik voelde warmte. Het was warm. Nu had ik het koud. Mijn voet zei “ga naar huis!..”

Gelukkig kon ik nog auto rijden. Het schakelen ging lastig maar goed.. Ik kwam thuis. Dan kwam ik toch echt bij het moment waar ik al een tijdje tegen aan zat te hikken.. Het uittrekken van mijn schoenen. Nee.. ik was niet bang voor de odore. Ik had sterk het gevoel dat als ik ze uit zou trekken, dat dat wel eens voorlopig de laatste keer zou kunnen zijn. Schoenen uit.. sokken uit.. Linkervoet helemaal dik. Niet normaal. Wat te doen? Zit je hier in je eentje.. Amper in staat om de keuken te bereiken. Had ik Arnicagel? Ziekenhuis aan de overkant van de straat. Wellicht toch maar even een goede vriend vragen. Die bracht me de gel en nog wat belangrijke wijsheid over de zin van het leven. Tja.. Je ziet het pas als je het ziet..

Later die avond zat ik op de bank. Op de grond lagen mijn schoenen, mijn trainingsjack, mijn gele hesje en nog wat andere belangrijke kledingstukken. Ik keek naar mijn voet. Een klein formaat rugbybal was er niets bij. Ik kon me gerust helemaal drie slagen in de rondte smeren met Arnicagel. Voorlopig zal ik nog wel even rustig aan moeten doen. Eindelijk was het me duidelijk wat rustig aan betekent in het hardloops. Op de bank, voet omhoog.. dat was rustig aan doen. Voorlopig geen hardloopwedstrijd, voorlopig geen trail, voorlopig geen baantraining en al helemaal geen bostraining. Al die leuke fijne hardloopdingetjes.. het was even klaar.. Ik was al blij als ik gewoon kon lopen. Ik leek wel een beetje op Herr Flick uit “Allo.. Allo..”

Tja.. beetje spijt had ik wel. Ik had het anders moeten aanpakken. De situatie beter moeten bekijken. Rustig aan moeten doen. Andere beslissingen moeten nemen. Stom.. Stom! Het deed heel zeer. Die oude blessure in de borststreek speelde ook weer op. Dat kon er nog wel bij. Ik had in ieder geval voorzichtiger moeten zijn.. En eigenlijk had ik het kunnen weten. Al die workshops en begeleiding van de afgelopen jaren. Waar was de kennis wanneer je het nodig had. Pijnlijk.. Weer wat geleerd.. Op de harde manier.. Zeer pijnlijke manier.. Daarnaast was ik al eerder in de situatie geweest. Ik was gewaarschuwd waarom telde ik dan niet voor twee. Ik kreeg signalen. Wie niet horen wil moet maar voelen? Nu zat ik met de brokken. Behoorlijk balen en eigenlijk snap ik het niet helemaal waarom het zo moest lopen.. Ik had toch echt mijn gele hesje aan..