Neem de tijd..

Het was bizar weer. Het regende hard en waaide dito. Voldoende redenen om lekker binnen te blijven.. En toch.. kriebelde het om naar Nijmegen te gaan. Natuurlijk lag ik in bed nog een beetje te rekken. Normaal gesproken zou ik nu bezig zijn met wat laatste voorbereidingen voor de zevenheuvelenloop. Mijn renkleren aantrekken, mijn tas pakken en nog wat havermoutpap eten. Gewoon lekker de tijd nemen om relaxt de laatste dingetjes te doen.

Alles was anders. Ik had vanuit mijn bed leunend op de rand de slaapkamergordijnen open getrokken. Wat een K-weer! Ik rolde terug naar mijn kant en voelde mijn voet. Hij leek ok. Zou ik dan toch? Zou ik dan toch gewoon opstaan? Even mijn maatjes berichtten dat ik toch mee ga. Even nog een keer voelen. Het voelde goed.. een klein mirakel. Zo snel als het kwam zo snel kan het ook weer weg gaan zeggen ze soms. De optimisten onder ons.. Anderen zeiden neem je tijd.

Dan moet ik nu wel haasten. Ik sprong uit mijn bed en landde met twee benen zachtjes op de grond. Geen salto’s ofzo maar gewoon elegant met een zachte landing. Mijn voet zei als eerste wat, kort daarna kwam een korte krachtige “auw” uit mijn mond en nog wat gevloek. Zuchtend ging ik weer zitten. Ondanks al die krachttermen had mijn voet het laatste woord. Die Zevenheuvelenloop zou zeker door gaan. Wel zonder mij.. dat was duidelijk. Dan was haasten niet meer nodig. Ik rolde terug in bed en nam nog even wat tijd.

Yoghurt met crunsh.. lekker.. Of zou ik toch mijn havermoutpap gaan maken om toch een beetje in de modus te komen. Ik baalde. Het weer was echt K. En aan de andere kant was het fantastisch geweest om onder deze omstandigheden de zevenheuvelen te lopen. Heroïsch..!! Sowieso was het lekker om even buiten een stukje te rennen. Ik miste het hardlopen. Mijn voet schreeuwde nog maar weer eens een keer.. NEEM DE TIJD..

Voor het raam van de keuken viel er een tak uit de boom op de grond en brak in duizend stukjes. Ik was inmiddels opgestaan en had net Constance bericht dat ik niet mee zou lopen. Mijn voet voelde stijf en was nog gezwollen. Bij elke stap zeurde hij licht om aandacht. De volgende plensbui was aan het overtrekken. Nee.. ook supporteren zou er niet inzitten schreef ik haar. Constance wenste me sterkte en vertelde me dat ik rustig an moest doen. gewoon de tijd nemen..

Ik zette wat muziek aan om voor nog een beetje afleiding te zorgen. Sam Hunt kwam zacht uit speakers.. “.. And you’re not looking for anything right now.. So I don’t wanna come on strong..” Uiteindelijk was er overmorgen natuurlijk de dinsdagavondtraining. Ik miste mijn hardloopmaatjes, de gezelligheid, het samen ploeteren, samen die extra heuvel nemen.. samen.. “..I’m still here.. Come on let’s see where it goes..” Ik veegde met een vinger door mijn oog en droogde de vinger in de binnenkant van mijn broekzak. Dinsdag leek nog ver weg. Weer twee dagen extra om te herstellen. Wellicht kwam het dan goed.. en anders kwam er wel weer een ander moment.. “.. take your time..”

Wat zit ik te piepen. De wereld staat in brand. Frankrijk.. Syrië.. weet ik veel waar overal. Idioten nemen de wereld over. Zaaien angst waar ze kunnen. Ik weet het.. Angst is een slechte raadgever.. en toch.. volgende week sta ik weer in een overvolle trein. Je moet er niet aan denken.. Utrecht centraal wordt ook steeds drukker.. vooral met stoer uitziend blauw met gele hesjes.. Hoe zat het ook al weer met die gele hesjes? Owja.. Dat geeft veiligheid.

Tijd om te stoppen met het klagen over die voet. Ooit zal ik wel begrijpen waar dit goed voor is. Nu is het een kwestie van accepteren. Gewoon genieten van de tijd die ik heb gekregen om te herstellen. Om van de nood een deugd te maken en wat andere dingen te doen. Ik heb tijd over. Ik kan alles doen wat ik wil. Een cursusje hier, workshopje daar, een priveles.. ergens heerlijk die vrijheid.

In ieder geval voor zolang het duurt. Zul je altijd zien.. Dan ben je opeens gewend en dan moet je weer omschakelen. Dat moet je opeens weer tijd zien te maken voor al dat gehardloop. Dan lukt het simpelweg niet om het gedisciplineerd trainen voor een marathon gewoon in je agenda kwijt te kunnen. luxe problemen.. heerlijk.. ik kan er niet op wachten..

Voor nu zit er niets anders op.. Accepteren.. geduld en vertrouwen.. het is me duidelijk.. ik moet gewoon de tijd nemen.