Een natte droom..

Vandaag is het weer een nieuwe dag, de eerste dag. Ik ben op weg naar de kast waar mijn renkleren liggen.. Drie weken geleden voor het laatst gelopen. Wat een drama. Dikke voet.. Pijnlijke enkel.. Stijve benen.. Soms pijn in de borststreek.. Te weinig lef.. Geen grote droom.. Geen doel. Maar dat is allemaal verleden tijd. Vandaag ga ik weer lopen. Hardlopen.. Alsof het weer de eerste keer is.

Ik strik mijn veters en trek mijn sokken omhoog. Het regent hard.. het doet me niets. Ik ga weer lopen. Hardlopen. Ik sluit mijn ogen en voel mijn lichaam. Aan de binnenkant van mijn ogen zie ik koeien die in het vroege voorjaar de wei in gaan. Ik zie een jongetje die voor het eerst zonder zijwieltjes fietst. Ik zie twee geliefden die elkaar op een donker balkon bij kaarslicht een eerste zoen geven. Mijn ogen gaan open. Ik ga hardlopen.

Voorzichtig zet ik mijn eerste passen op de natte straat. De bladeren van de glorieuze eik in de straat zijn nog niet opgeveegd. Het lijkt glad maar goed ik heb een geel hesje aan dus wat kan me gebeuren. De eerste stappen.. Ik voel me herboren. Ik merk dat mijn lichaam gelijk begint met het maken van endorfines. Oh.. geliefd pretstofje.. wat heb ik je gemist. Wat heb ik je nodig..

Ik loop richting het dorpje.. Even kijken of de bakker al wakker is. Misschien wil ze mee lopen. Dat zou grappig zijn. Kan ze wellicht ook croissantjes meenemen voor onderweg.. haha.. Mijn voet voelt ok. Dus dan pak ik nog maar een afslag voor een extra blokje erbij. Ik loop lekker. Het giet. Niet normaal meer. Een paar weken geleden liep ik nog op de boulevard van Barcelona, korte broek en shirtje, lekker in het zonnetje. Wat kan het leven soms lekker en eenvoudig zijn.

Nu liep ik hier. Zeiknat maar zielsgelukkig te stampen door de plassen. Als mijn mudmaatje Jip dit zou zien. Hij zou direct aanhaken, video’s maken en op Facebook zetten. Op weg terug loop ik langs het bos. Ik zie een enorme plas. Zal ik? Ik had me voorgenomen om niet het bos in te gaan. Een klein beetje voorzichtigheid kan geen kwaad. Ach wat heb ik te verliezen? No risk.. no fun! Ik neem de bocht en versnel richting de plas. De plas nadert.. Een gigantische glimlach op mijn gezicht als ik de plas op zijn diepst pak. Het water spettert alle kanten op. De modder vliegt om mijn oren. Heerlijk!!

Ik ga dieper het bos in. Het giet ondertussen pijpenstelen. Ik moet denken aan die scene uit de Matrix waarin Neo zijn aartsvijand Smith te lijf gaat in de stromende regen. Ik neem nog maar een plas. Bij hardlopen vecht je alleen maar tegen jezelf. Tegen je angsten, onzekerheden, twijfels. Ik ga voor de laatste plas op weg naar mijn huis. Het lijkt nog harder te regenen. Niet normaal meer. Iemand gooit de bak volledig om. Deze laatste plas is de kroon op dit blokje om. De moeder van alle plassen. Ik ga hard door het midden heen, lekker door het diepe deel. Ik voel alle angsten van me af vallen. Wat een bevrijding. Het leven is mooi en sommige dingen nog mooier.. vooral natter..

Midden in de plas sluit ik even mijn ogen. Ik voel het water over mijn gezicht stromen. Ik hoor de wind langs mijn oren. Ik voel mijn benen en voeten zeik en zeik nat worden. Ik voel mijn lijf stralen van warmte. Ik voel een warme hand op mijn schouder. Een warme hand op mijn schouder? Een jonge vrouw met een zacht Catalaans accent kijkt me aan. “Utrecht Centraal” zegt ze met een lieve glimlach. “Moet je er niet uit?” zegt ze tikkeltje ongemakkelijk. Verlegen kijk ik naar buiten, veeg de slaap uit mijn ogen en sluit ze nogmaals. Het bos is weg. De plassen zijn weg. Mijn voet is nog een beetje gevoelig maar dat gaat niet lang meer duren. Ik pak mijn tas en kijk haar glimlachend aan “Liever niet..”.