Rust!

13 oktober 2015. Ik zit op de bank met laptop op schoot met een oog naar de tv te kijken. Heb geen flauw idee wat erop is, voorbeschouwing ofzo. Het is slecht achtergrondgeluid. In mijn gedachten ben ik bij aanstaande zondag. Dan start om half 10 de marathon van Amsterdam en ik ben erbij. Fysiek helemaal in orde. Geen pijnlijke rib, enkel, bil of wat dan ook. Zelfs de haast chronische pijnlijke plek in mijn borststreek voel ik niet meer. Mentaal zit het ook goed. Ik twijfel niet over of ik het ga halen. Ik verwacht een tijd binnen de 4 uur. Dus op de meest gestelde vraag van dit moment antwoord ik zonder enige twijfel: “Ja, ik ben er klaar voor!!”. En toch..

Waarom dan niet blij? De marathon is immers zondag al dus.. Het is tijd voor rust. Ik schreef ooit dat rust een van de moeilijkste onderdelen van de voorbereiding naar de Marathon is. En normaal gesproken is dat ook zo. Behalve nu. Morgen mijn laatste training op de atletiek vereniging en dan even niets meer. Heerlijk. Het voelt haast een beetje ongemakkelijk. Ik weet ook niet waar het vandaan komt.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb ontzettend veel zin in die marathon. Het lijkt me fantastisch om te starten tussen al die mensen. Het lijkt me heerlijk om door Amsterdam te rennen, tussen de potsierlijke kantoren van de zuidas, dat ellelange rustige stuk langs de amstel, het laatste deel door het Vondelpark om uit eindelijk als absoluut hoogtepunt de veel belovende finish in het Olympisch Stadion. Ik kijk er echt naar uit. En toch.. Er hangt een triestige sfeer in de lucht..

Wellicht ben ik gewoon klaar met het trainen. De afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat kilometers gelopen. Daarbij had ik nog de mazzel dat ik veel tijd had. Tijd waarin ik zelf kon bepalen waar en waneer ik ging lopen. Als het regende, ging ik later. Als het te koud was, wachtte ik tot de zon wat meer doorbrak. Ik kon 30 km lopen of meer.. of als er iets tussen kwam minder. Wat een luxe. Toch is het mooi geweest. Ik heb ook geen zin in die laatste training. Het is tijd voor rust.

Natuurlijk is het goed om wel in beweging te blijven. Korte afstandjes lopen, kleine stapjes. Geduld en vertrouwen. Alles richten op zondag. Alle training van de afgelopen maanden gericht op 1 doel.. het lopen van de marathon van Amsterdam. Dan hopen dat alles zo loopt als gepland. En toch.. Ik weet ook niet wat het is. Zoals de Duitsers zeggen.. een unheimlich gefuhl.

Ergens achter in mijn hoofd zit het idee dat het wellicht mijn laatste marathon is. Dat zal toch haast niet zo zijn. Ergens ben ik bang dat ik het niet meer kan opbrengen. Het opbrengen van de discipline, het maken van tijd, het haasten voor de training, de zetten van de blik op oneindig en de knop op nul. Hoe kan dat nou? Het zal toch niet waar zijn. Ik ben toch echt gevraagd of ik volgend jaar weer¬†Rotterdam ga lopen. En ook daar zei ik volmondig “ja” op. Dat was een paar weken geleden nog. Wat is er dan aan de hand? Waarom dan toch dat gekke desolate gevoel?

Goed.. ik zet de tv uit. Zag in mijn ooghoeken nog wel wat fletse oranje kleuren voorbij komen. Ik voel een traan over mijn wang. Nee, geen koude wind, geen fishermansfriend, gewoon een traan. Ik kan het niet echt plaatsen. Wellicht is het maar het beste om dit allemaal te vergeten. Zondag maar lekker lopen wat er ook gebeurd. Genieten van de Marathon. En daarna maar rustig weer oppakken. Rustig door de winter.. beetje trainen met de Grote Jongens. Bescheiden werken naar de zomer. Wellicht daarna maar weer eens verder kijken. Eerst rustig op vakantie.. Ik denk dat ik maar eens lekker in eigen land blijf.. ergens op de hei of op een afgelegen eiland..

Schermafbeelding 2015-10-14 om 09.08.40