MvA deel I: Geen yoga voor de wedstrijd..??

Eindelijk was het dan zover. Ik had alles gedaan wat ik kon.. voldoende kilometers getraind, gelet op de variatie in mijn voeding, mijn gewicht in de gaten gehouden, een aantal keren een 30+-er gedaan en op tijd mijn rust gepakt, gestopt met trainen. Sterker nog.. Ik was helemaal klaar met het trainen. Nee serieus.. Ik denk dat ik echt klaar was..

En toch.. voelde het voor mij nog niet helemaal goed. Ik was om onverklaarbare reden onrustig en wellicht zelfs zenuwachtig. Niet normaal en rationeel gezien zeker niet nodig. Ik besloot om het zekere voor het onzekere te nemen en eens kritisch te kijken naar mijn technische begeleidingsstaf. De vorige marathons was ik begeleid door Trainert (voor het betere afbeulwerk met de Grote Jongens), D’nRem (voor het gezellig lopen met ruimte voor rust) en Ria (de beste masseuse van Apeldoorn en verre omstreken). Zeker weten de beste paarden van het stal en toch miste ik wat.

Ik realiseerde dat het lopen van de marathon vooral een mentale opgave is. Wellicht had ik wat behoefte aan mentale begeleiding en innerlijke rust. Ik moest direct aan yoga denken. Vroeger wel eens gedaan maar gestopt omdat een aantal oefeningen niet zo fijn waren voor mijn benen. Sommigen zullen zeggen, dan moet je meer oefenen. Dus ik trok mijn stoute hardloopschoenen aan en zocht contact met Dolores (Weet je niet meer wie dat is? Lees dan: http://www.bigsmilerunning.nl/2015/04/beste-bigsmilerunning-je-zult-wel-denken/ ..).

Dolores is een yoga-lover in optima forma. Men zegt dat haar handtas een opvouwbare yogamat bevat. Zodat ze op any time, any place haar geliefde yoga kan doen. Zonnegroet, maangroet, venusgroet, het gaat als zoete broodjes door haar lijf. Ideaal voor zo’n stijve hark als ik. Tja.. laten we eerlijk zijn. Het hardlopen kent maar twee figuren: linkerbeen naar voren, rechterarm naar voren, rechterbeen naar achter, linkerarm naar achter (in vaktermen noemen we dit de Pheidippides left) en rechterbeen naar voren, linkerarm naar voren, linkerbeen naar achter, rechterarm naar achter. Ook wel de Pheidippides right genoemd.

Een paar weken geleden belde ik haar op. Dolores was op vakantie op een van die Indonesiesche eilanden. Ze zat op het strand te mediteren onder het genot een alcoholvrije cocktail en een veganistisch broodje extra gezond. Net ontwaakt uit een diepe trance herkende ze mijn stem. Ik was toch die charmante man van de runnershigh? Die beter kon hardlopen dan dansen.. Een tikkeltje verlegen beaamde ik dit. Met veel plezier keek ik terug naar die avond en de nachtelijke afterparty in het voorjaar. Toen liep ik nog echt voor de lol. Nu met de marathon in aantocht was het toch meer serieuze business. De verbinding was echt slecht maar Dolores zei: “adem in.. adem uit.. Ontspan je oren”

Ze beloofde me erover na te denken en als ze terug kwam uit Bali me te contacten. Dat leek al weer tijden geleden. Nu was ze hier. Een paar uur voor de wedstrijd liet ze mijn lichaam van de ene houding vloeiend in de volgende rollen. Het voelde goed en mijn lichaam protesteerde totaal niet. Ik had op het internet gelezen dat yoga voor de wedstrijd in de jaren 60/70 ontzettend hip was. Tegenwoordig vond men dit volstrekt overbodig en zeker geen aanrader.. Het deed me niets.. Yoga voor de wedstrijd was lekker en mijn lichaam wilde meer.

image

Zo gingen we samen compleet zen richting het olympisch stadion. De bus had vertraging en alle wegafzetttingen hielpen niet mee. “adem in.. adem uit” fluisterde Dolores in mijn oor “ontspan die grote spier in je borst..”. We werden in de buurt van het Vondelpark uit de bus gegooid. Het Vondelpark rook nog net als vannacht. Het was nog best een stukje lopen wist ik omdat dit stuk het eerste en laatste stuk van het parcours zou zijn. Al met al waren we door al dat geyoga aan de late kant. Ik had echter het volste vertrouwen dat ik op tijd in het startvak zou komen.

Bij het olympisch stadion was het een gekkenhuis. Niet normaal meer hoeveel mensen door de behoorlijk grote ingang het stadion tegelijkertijd probeerden binnen te komen. En dan heb ik het alleen nog maar over de hardlopers. het publiek werd via andere ingangen naar de tribune geleid. Een korte waarschuwing dat toch echt de startvakken om kwart over negen dicht zouden gaan, leidde tot gelach. Buiten stonden immers nog honderden hardlopen te dribbelen om in het stadion te komen. Ik zocht tevergeefs naar een groene winterjas met nepbont kraag. Ik dacht “adem in.. adem uit.. ontspan je ogen..”

16 en een half duizend lopers aan de start. AV34 was weer ruim vertegenwoordigd. Constance en Juf kwam ik bij het ingaan van het stadion al tegen. Brok stond al in het startvak te trappelen. Marcus was er ook. Waar was Perry? Normaal gesproken zou hij gewoon met ons meelopen. Deze keer jammer genoeg niet. Daarnaast hadden we natuurlijk nog de fans.. Meisjevan was er natuurlijk bij en Loesje, vriendin en collega van Juf zou ergens staan. Dan nog de ouders van Constance. Ook in ons eigen Apeldoorn zou de wedstrijd via de app gevolgd worden.

De start was precies op schema. Daarna duurde het nog zeker een kwartier voordat het oranje startvak als een woeste bont gekleurde rivier over de startlijn ging. Op weg naar een nieuw 42 kilometer lang avontuur. Joelend onder begeleiding van een harde beat het stadion uit richting het Vondelpark. Het feest was maar van korte duur bij de eerste smalle bocht stond alles vast.. File! De volgende keer zet ik Flitsmeister aan, al zou me dat in dit geval niet helpen.

En ach.. Lekker rustig an beginnen was onderdeel van de strategie om onder de 4 uur te lopen. Maar ja.. Eigenlijk trainen we daar maar zelden op.. Dus stelden we meer realistischer als eerste doel het inhalen van de groene ballonen. De bewuste pacers van 4:00 met hun groene ballonen waren een flinke tijd eerder gestart en nu nergens meer te bekeken. Maar goed, met een strak tempo van tegen de 11km/u zouden we ze snel inhalen.

Langs het parcours was het rustig. In het Vondelpark stonden amper mensen. In de verte zag ik enkele hardlopers hun eigen rondje draaien. Het was een beetje mistig en troosteloos. Het mocht de pret niet drukken. Ik was veel te veel bezig met het in mijn eigen ritme komen. Marcus was al snel uit het zicht verdwenen en Juf trok hard aan de groep. Het was even nodig om de groene ballonen in te halen en keek achterom naar Constance. Ze liep een paar meter achter ons. Het was haar eerste. Genoeg reden om haar een beetje in de gaten te houden.

Na het Vondelpark kwam het Rijksmusuem. Daar onder door was een aparte beleving. Een tsunami van gejoel en geschreeuw. Blijkbaar had iedereen nog genoeg adem. Wat een enthousiasme! Een paar japanners stonden verbaasd te wachten voor de ingang van het Rijks en schoten ondertussen honderden foto’s. Ik schreeuwde dapper mijn emailadres.

We liepen langs verschillende wegopbrekingen. In een wat brutale poging een langzame loper rechts in te halen, zwikte ik mijn enkel. Ai.. Niet zo slim.. Ik voelde mijn voet en die zat er nog aan. Mijn enkel was gevoelig. Gelukkig leek de schade beperkt. De groene ballonen kwamen langszaam maar zeker in zicht. Gewoon nog even volhouden en aan iets anders denken. Diep van binnen hoorde ik.. “adem in.. adem uit.. ontspan je enkels..”. In minder dan tien kilometer hadden we toch minuten ingelopen op schema.

Het bleef rustig langs de straten. Ik miste het enthousiasme van Rotterdam en de passie van Barcelona. Tja, dat waren nog eens marathons. Goed.. dit was Amsterdam. Hier hebben ze 13 kilometer lopen langs de Amstel. Zucht.. het saaie stuk was aangebroken.

Hoe kun je 13 kilometer lopen langs een kanaal minder saai maken? Tja, wellicht wat muziek langs de kant en laat natuurlijk een rasechte amsterdammer in een bootje op de Amstel oude amsterdamse klassiekers zingen. Dat scheelt wel en de rest moet je zelf doen. Beetje kletsen met een Groningse hardloopster van het “Nait soez’n”-type, een beetje dollen met haar eigen haas, je verbazen over een paar stoere mannen die boven het water zweefden met een soort waterboard ofzo en natuurlijk beetje lachen om die onfortuinlijke loper die tegen een behoorlijk uit de kluiten gewassen paaltje aan liep. Gelukkig voor hem geen Amsterdams paaltje.. Of zou het een haar geweest zijn?

Juf had ons al achter gelaten. Ze wilde door om zeker te zijn van een tijd onder de 4 uur. We liepen toen al behoorlijk ver voor de groene ballonen dus dat zou toch geen probleem moeten zijn. Ik besloot om me terug te laten zaken tot bij Constance. Gewoon voor de groene ballonen blijven en het doel was gehaald. Adem in.. Adem uit.. Ontspan je hoofd..

Constance liep zoals verwacht weer bijzonder strak net onder de 11km per uur. Prima op schema. Onderweg werden we nog verrast door een medeloper van AV34. Ik vroeg me het al af.. Waar is Perry? Perry stond op het keerpunt op de brug over de Amstel ons aan te moedigen. Een juichend lichtpuntje in de bijna oneindige tocht langs de Amstel. En toen waren we pas op de helft..

Ik voelde mijn lijf. Linkerenkel gevoelig.. Linkervoet opkomende blaar.. Rechterbeen helemaal goed.. Schouders ok.. Armen ok. Rug ok.. Nek ok.. Op het eerste gezicht geen problemen. Als die blaar rustig blijft en mijn enkel houdt het gewoon dan zou het waarschijnlijk wel moeten lukken. Maar ja.. toch nog zeker 20 kilometer.. geen katteurine.. en owja.. Ademhaling super! Maar ja daar had ik dan ook extra op geoefend..