De Wisenttrail..

Hieperdepiep hoera.. Op de Veluwe is weer een nieuwe trailtje geboren. Ik hoor je denken. Dat kwam Nederland nog net te kort. Inderdaad.. Maar deze trail gaat een klassieker worden. Let op mijn woorden. De eerste keer stonden er al zo’n 700 hardlopers te trappelen om de drie verschillende afstanden te lopen. De timing was trouwens ook perfect. De hei stond vol trots en zeer decoratief zijn paarse kleur te showen.

Al met al voldoende reden voor mij om al maanden van te voren me voor de deze trail in te schrijven. En toch was het lastig om op een zondagochtend veel te vroeg mijn bed uit te komen. Mijn lekker warme bed.. Goed.. even gevoel uitschakelen, eruit springen en vooral niet terug kijken. Snel wat eten, me aankleden, toch stiekem even kijken..

Hoofdschuddend stapte ik op de fiets. Ik veegde wat vocht uit mijn ogen. Toch sterk die fishermansfriend. Ik ben gek. Dat moet haast wel. Vrijwillig op een zondagochtend 32 kilometer lopen. Maar eerst 10 minuten fietsen.. of is het een kwartier? Maakt niet uit. Ik ben te laat. Te lang blijven liggen. Al twee keer gebeld door een van mijn hardloopmaatjes. Ai..

Bij de start staan de echte die-hards van AV34. Dat wil zeggen. Vos is al weg voor de 53km. Altijd baas boven baas. Inge was er. Ik had haar bijna niet herkend zonder haar kinderen. De Juf was er. Beetje nerveus omdat ik zo laat was en haar startnummer bij me had. En Ed, de broer van Willem, stond vrij ontspannen naast zijn broer. Die had voor de afwisseling zijn hond mee genomen. Eerst dacht ik dat hij mee wilde doen aan een soort caricross totdat ik zijn zondagse pak zag.

Het was een drukte van belang bij de start van de Wisenttrail. Staatsbosbeheer had het plan op gevat om op afzienbare tijd Wisents op de Veluwe te laten grazen. Dat zal een fantastisch gezicht zijn. Wisents zijn de Europese variant van de Amerikaanse bizon. Prachtige beesten. Ik heb ooit gedacht om er eentje op mijn kuit te tatoeëren. Ach.. midlife-piek. dat waren pas tijden.

Voor de duidelijkheid.. alleen maar aan gedacht. Als Ria, mijn super aardige masseuse, me vraagt om mijn benen te scheren dan krijg ik al jeuk. Gevoelig typje? Valt wel mee. Ik geloof echter wel in dat als iets kaal moet zijn, dat het dan wel kaal is. Dat heet evolutie en geldt dan voor elk onderdeel van mijn lichaam..

Maar ik dwaal af. De Wisenttrail dus.. We waren al gestart en ik moest mijn hoofd er direct bij houden. Ik realiseerde me dat ik helemaal niet had gekeken hoe de route precies liep, waar de verzorgingsposten en de lastige punten zich bevonden en hoe ik de afstand het beste kon indelen. Dat werd improviseren. Gelukkig liep ik met de Juf mee. Die loopt nog strakker op schema dan Constance.. Rustig an starten en dan maar kijken hoe het loopt.

Het eerste deel ging over ’t Leesten. Het voelde als een soort thuiswedstrijd. Ik liep hier al jaren en toch hadden ze een route gevonden met een prachtige single track die ik nog niet kende. Ik liep heerlijk. Ik zweefde. Ik realiseerde me dat ik eigenlijk niet meer aan mijn warme bed dacht.. oeps toch wel. Dat was nou jammer. En door.. Gelukkig liepen we ook nog een stukje over de wallen.. Ook lekker.. Langs de bananenbar (zie ook http://www.bigsmilerunning.nl/2015/05/op-moederdag-naar-de-wallen/) Ja.. echt een thuiswedstrijd. Lekker die Wisenttrail..

Ik was ondertussen in alle opwinding de Juf kwijt geraakt. Nergens meer te bekennen. Ik begreep het niet helemaal. Ik dacht eerst dat ze wellicht gevallen was. Of dat ze wellicht afgehaakt was vanwege een blessure. Best wel asociaal eigenlijk om dan door te lopen. Beetje jammer op zijn minst. Ik besloot met behoorlijk wat schuld gevoel om daar om maar even te wachten bij de eerste verzorgingspost. Ik wachtte en wachtte.. Ik zag loper na loper voorbij komen. Geen Juf. Tja.. dan maar door.. Dit was uiteindelijk geen training maar de Wisenttrail.

Daarna weer terug naar het leger des Heils. Tja, had ik dat niet verteld. De start was bij een opvangcentrum van het leger des Heils. Ik had dan ook sterk het gevoel dat Majoor Bosshardt zelf waakte over de trail. Dit was dan ook niet zo maar een trail. Dit was de Wisenttrail.

Het eerste rondje over ’t Leesten was 16 km. Ik had al zo’n vermoeden. Een paar van die jonge gasten kwamen me voorbij alsof ze gingen finishen. En dat gingen ze dus duidelijk ook. Waarschijnlijk liepen ze slechts de 16km.

Ik mocht nog lekker een stukje van 16km door. De weg naar Hoenderloo oversteken richting de Hoogbuurlose hei. Ik had er helemaal zin in. Ik liep soepeltjes en dacht helemaal niet aan dat warme bed.. Shit.. toch wel. Maar ik ging door.. Achter de Cantharel heb je zo’n lekkere heuvel die zit ook in de afdaling van de sneeuwroute, een route die de Grote Jongens blind nemen als er een pak sneeuw ligt. Die heuvel is lekker en ook zwaar. Hij is vooral lekker omdat je weet dat daarna een nog lekkerdere afdaling komt.

Onze vrienden van AV Veluwe hadden het weer perfect georganiseerd. Oranje bordjes voor en na de bocht. Niet te geloven hoeveel tijd en energie ze hierin hebben gestoken. Zo stonden er ook bordjes voor verzorgingsposten, om over te steken en dat er eventueel tegenliggers zouden kunnen zijn. Tegenliggers? Ja.. tegenliggers. We naderden een enorme plas met een klein richeltje waar je nog net je voet op kon zetten. Juist daar kwam een tegenligger. Ik had mazzel en was deze natuurlijke hindernis net gepasseerd. Ik hoorde wel plons. Hopelijk niet van een medeloper of misschien van Juf die me dan toch genaderd was.

Ik liep inmiddels niet echt lekker meer. Ik begon wat stijfjes te worden. De heuvels en het tempo hadden mijn benen zwaar gemaakt. Had opeens niet meer zoveel energie. Gelukkig was daar de Hoogbuurlose hei al met halverwege een verzorgingspost. Ik besloot om even wat te drinken. Ed stond daar bij te komen. Inge was al lang weg vertelde hij me. Hij had het zelf zwaar. De benen wilde niet meer. Bloed liep van zijn tepels langs zijn shirt naar beneden. Tja.. Het leven van een langeafstandloper gaat niet over rozen.

Natuurlijk wachtte ik even op Juf om misschien het laatste stuk nog samen te lopen. Ik nam nog wat water en een halve banaan. Krijg nou wat. Daar kwam Juf al aan. Met flinke snelheid liep ze richting de verzorgingspost. Ik begroette haar hartelijk. Ze keek me aan en zette nog maar eens aan. Ze riep nog wat naar me en liep door. Ik keek naar Ed en naar de weg rennende Juf.

Tja.. dat is natuurlijk een risico als je wacht op een vrouw. Het kan betekenen dat zij daar dan helemaal niet op zit te wachten. Die noteerde ik even voor later. Ik spuugde een iets te hard gummy snoepje weer uit en zette het parcours weer voort. Ed probeerde aan te haken zoals ik probeerde aan te haken bij Juf. Beide pogingen mislukte. Dus ik liep weer alleen.

Wel mooi.. Lopen dwars over de heide die in de loop van de jaren vol was gegroeid met behoorlijk uit de kluiten gewassen gras van ongeveer een halve meter hoog. Perfect landschap voor Wisents trouwens. Maar goed, dat was vast een van de redenen dat hier de Wisents zouden worden uitgezet en dat deze trail de Wisenttrail heette. Aan het einde van het pad nog even langs de culinaire tent van vd Valk de Cantharel die hier prachtig decoratief stond te wezen, dwars over een zandvlakte weer richting het bos. Het kon nu niet ver meer zijn.

Ik hoorde in de verte de weg. Dat was een goed teken. De stijfheid was nog niet voorbij. Midden in het bos was een boom opgevallen. Nu zou je zeggen “so what”. De boom stond echter een beetje schuins over het pad. Ik kon er niet overheen. Ik moest er onderdoor. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik had me nog niet gerealiseerd dat tijdens zo’n loop je rug zo stijf zou worden. Op redelijke snelheid naderde ik de boom. Merkte dat ik er niet soepeltjes onder door zou gaan. Gooide het anker uit. Stopte.. bukte voorzichtig en kroop onder boom door.. Niet normaal meer.. Wat een pracht parcours. Zelfs voor een Wisent zou deze zwaar zijn. En dit was natuurlijk de Wisenttrail.

Ja. het was een feit. Ik zat er door heen. Het kon echt niet ver meer zijn. Ik begon steeds beter de snelweg te horen of een andere weg. In ieder geval bewoonde wereld. Nog alleen maar die heuvel achter de Catharel over en dan was het klaar. Ik had geen kracht meer in mijn benen. Het was te zwaar geweest. Liep ik hier in mijn eentje. Geen hardlopers voor me te bekennen. Ook geen enkele achter me.

Al hoewel.. Ik hoorde achter me een hardloper. Ik draaide mijn hoofd en zag een prachtige vrouw. Ze had een Iberisch voorkomen. Haar lange gitzwarte haar had ze gedeeltelijk in een hoge staart gestoken. De rest van haar haar wapperde over haar schouders. Toen ze me met gemak in haalde keek ze me met haar donkere ogen verlegen aan. Ik kon alleen maar schaapachtig terug kijken en herinnerde me dat het in dit soort gevallen beter is om je mond niet te ver open te laten hangen. “Kom op Berrr..” zei ze. Huh..? Wtf..

Even was ik door stomheid geslagen. Ze liep nu twee meter voor me. Je kon goed zien dat ze tijd besteedde aan sport. Er zat daarnaast een bepaald ritme in haar lopen. one, two three.. met een kleine pauze op four. Het zat in haar knieën. Maf om te zien en geweldig. Excuses voor de primitieve gedachtes. Het was zo als het was. Ik merkte dat ik haar tempo automatisch bij hield. Waar kwam die energie vandaan? Zat ik er niet helemaal door heen? Ik keek nog eens naar haar en een brede glimlach kwam op mijn gezicht.

Ik zweefde weer, ook al gingen we nog steeds heuvelop. Ik voelde me krachtig. Ik voelde me een Wisent. En dat kwam goed uit want dit was natuurlijk de Wisenttrail. Op de laatste heuvel stormde ik langs haar. Borst vooruit en hoofd omhoog. Nog een laatste blik naar rechts waar ik wel zag dat ze vooral bezig was haar eigen tempo vast te houden. Prachtig en dus geen noodzaak om extra stoer te doen. Ze was druk met haarzelf.

Tja.. dan maar door.. Ik kreeg nog echt snelheid. Stak met lange passen de Hoenderloseweg over en sprintte met gemak nog een paar hardlopers voorbij. Wat een kracht zat er nog in. Niet normaal meer. De laatste honderden meter gingen me gemakkelijk af. Zeer gemakkelijk. Met een glimlach van oor tot oor (even oppassen voor inscheuren..) snelde ik naar de finish. Inge haalde me juichend binnen. Juf gaf me een high five. De hond van Willem likte enthousiast mijn kuit. Ik wilde wat te drinken en weer snel terug naar de finish om te kijken naar de binnenkomst van de andere lopers.

Ik zag diverse hardlopers binnen strompelen. Was een zware trail.. deze Wisenttrail. Het had zware tol geeist voor de meesten. Ik was moe, tevreden en nieuwsgierig. Ik liep naar de eerste bocht om nog wat verder te kunnen kijken. Ik wachtte 5 min.. 10 min.. ik zag haar niet.. Na een kwartier kreeg ik het koud. Het in mijn hand gedrukte alcohol vrije biertje smaakte me niet. Ik herinnerde me dat wachten soms geen zin had. Ik verlangde naar een warm bad..

Ik trok mijn kersvers verdiende nieuwe shirt over mijn renshirt aan. Regenjack erover en op de fiets naar huis. Het was weer mooi en bijzonder. Ik dacht aan de single track op ’t Leesten, het heuvelachtige traject op de wallen, de lekker zware heuvel achter de Cantharel, het wuivende lange gras op de Hoogbuurlose hei, het prachtige vergezicht op de zandvlakte met de culinaire tent en de prachtige medeloopster. De wind blies in mijn ogen. Ik veegde een traan weg van mijn wang. Wat een bizondere trail die Wisenttrail! Volgend jaar weer. Wellicht dan met Wisents…
Wisent