Terschelling.. Tot snel..

Op de laatste dag van mijn vakantie moest ik toch echt nog een keer dat kleine stukje door de duinen naar de zee te lopen. Gewoon omdat het kan. En natuurlijk om nog een keer te genieten van een van de weinige dingen die we in Apeldoorn echt te weinig van hebben.. water.. veel water. Ik laat de vele regenbuien even buiten beschouwing.

Om half 6 stond ik op. Ondanks het vroege tijdstip begon het al een beetje licht te worden. Wat was het stil. Niet normaal meer. Zelfs de eeuwig schreeuwende meeuwen leken nog te slapen. Ik liep op het zachte mossige gras naast de weg.. al was het maar om de kwetsbare stilte niet te verstoren. De weg naar het strand was voor mij bekend en dat was ook wel weer eens een keer lekker.

Binnen 10 minuten stond ik met mijn Salamons in de zand. Klaar om de eerste menselijke sporen te maken. Heerlijk zo’n ongerept strand. Het was duidelijk zichtbaar tot waar de zee in de afgelopen nacht was gekomen. Best ver richting de kust. Trouwens.. Dit is het breedste zandstrand van de Noordzee heb ik me laten wijs maken. Ik geloof het wel. De mulle en iets minder mulle meer natte zandstrook ging maar door. Ik zette mijn blik op oneindig. Wat vrij gemakkelijk was omdat aan het einde van het strand de zee begon.

Hier stond ik dan op de laatste dag. Een beetje staren naar de golven en verder niet zo veel.. Ik hoorde de branding. Golf na golf rolde rustig en met enige regelmaat op het zandstrand. Wat een stilte en ruimte! Op het strand lagen veel kwallen, lege schelpen en andere natuurlijke en menselijke restanten uit de zee. Herinneringen aan een roerige dag en nacht.

De storm van de vorige dag had inderdaad zijn sporen achter gelaten. Ik was voorheen nooit zo onder de indruk van een weerwaarschuwing. Code Rood.. Wat stelt dat nu echt helemaal voor? Een paar boompjes die omvallen.. tja.. op de Veluwe dan.. Op zo’n waddeneiland kan het dan echter flink spoken. Je kunt natuurlijk wel de kroeg in gaan om te schuilen. Even een Juttertje achter over gooien. Beetje kletsen en/of kaarten. Hou echter rekening met een lange zit. Flink wat Juttertjes..

Dat was in ieder geval geen weer om hard te lopen. Ach.. wellicht met wind mee nog wel te doen. Ik was echter nu niet in de stemming om het uit te proberen. Gisteren niet en vandaag ook niet. Een serie emoties en bijbehorende sentimenten overviel me. Had ik niet elke dag behoefte aan stilte en ruimte? Was die combi van duinen en zee, bos en strand niet het ideaal van elke hardloper? Ik keek nog een keer naar de zee, naar het einde van het strand, nam een fischermansfriend (best wel sterk eigenlijk..) en liep terug naar ons huisje via dezelfde bekende weg.

Onderweg lagen een paar konijnen langs de weg. Dood.. De myxomatose (een door idioten geïntroduceerd virus om de konijnenstand in Australië terug te brengen..) had ook hier zijn slachtoffers geëist. Ik probeerde het te bagataliseren door me te realiseren dat de raven en andere aaseters hiervan zouden profiteren. (een paar dagen later las ik dat op Texel een aantal gieren waren gesignaleerd. toeval bestaat niet..) Een nog levend konijn bleef gewoon voor me staan. Ik keek in zijn ogen. Hij zag me niet. Ook ziek. Dan helpt ook geen bagataliseren meer. Ik hoorde in mijn hoofd “Bright eyes”..
image
Ik liep door. Moet. Het leven gaat door. Niets stopt echt, meestal komt er iets anders voor in de plaats. Soms iets lelijks.. Meestal iets mooiers.. Mijn kinderen sliepen nog. Prachtig en vertederend gezicht.. Ik schonk wat te drinken in. De laatste dag van de vakantie. Terschelling was een prachtig hardloop eiland.. een heel leuk vakantie eiland.. Ik weigerde om nu al afscheid te nemen en zocht op het internet naar Hardlopen en Terschelling.. Gelukkig.. Elk jaar in november.. de Berenloop. Een van de mooiste en zwaarste marathons van Nederland.. Zucht.. Dag Terschelling.. Tot snel..