de oude man en de duif..

Laatst toen ik terug kwam van een rondje hardlopen zag ik een oude man in een scootmobiel aan de kant van de weg staan. Hij vertelde me dat het met slechts een oog steeds lastiger werd met het oversteken. Ik hielp hem en liep met hem mee. Bij het veldje aangekomen parkeerde zijn rijtuig in de zon en genoot zichtbaar van de warmte.

Hij vertelde dat hij na het overlijden van zijn vrouw nog slechts 1 passie in zijn leven had, zijn duiven. Duiven zijn niet echt mijn favoriete vogelsoort. Ze maken altijd zo’n lawaai in de ochtend. Ik moest echter wel direct denken aan een aflevering van Topgear waarin een duif het opnam tegen een Ford Ka. Voor de liefhebbers.. deze is uitgezonden in de vierde aflevering van het vierde seizoen. Die duif kon echter zeker wel rekenen op mijn sympathie.

Ik maakte met hem zijn rondje asfalt door het bos af. Ondertussen luisterde ik naar zijn verhalen over de duiven en dacht ik na over die aflevering van Topgear. Dat lijkt onmogelijk maar soms kunnen mannen inderdaad twee dingen tegelijkertijd doen. Bij het verzorgingstehuis aan gekomen vroeg ik naar de mogelijke snelheid van zijn duiven.

Hij negeerde mijn vraag. Het waren er nog maar twee moest hij bekennen. De eerste, het vrouwtje, was erg lief, warm en aanhankelijk maar had helaas weinig richtingsgevoel. De ander, het mannetje, had meer ervaring en een krachtige uitstraling maar was echter niet zo snel meer als vroeger. Ik vroeg hem of hij wilde meewerken aan een wedstrijd tussen een van zijn duiven en mijzelf. Hij moest lachen en vroeg.. “voel jij je een Ford Ka?.. die kwam er niet zo goed van af.. weet je nog?” waarbij refereerde aan die bewuste aflevering.

Daarin was de raceduif veel eerder binnen en de Ford Ka was ook nog onderweg verkeerd gereden. Kansloos dacht ik. Toch wilde ik het proberen. Ik koos het mannetje die zijn beste dagen waarschijnlijk al gehad had en pakte met de duif onder mijn arm de bus naar Arnhem. De weg van Arnhem naar Apeldoorn loopt vrijweg net zo loodrecht als dat de duif zou vliegen had ik slim bedacht. Dat deel van die duif in de bus was minder slim.

Midden in het centrum stond ik warm te lopen. Ik had de duif even overgedragen aan wat lokale fans die me bij de start wilde aanmoedigen. Ik besloot deze keer met wat lekkere muziek te lopen. Ik had nog een kwartier al zag ik wel dat de duif al klaar was. De charmante dierliefhebster met een licht mediterraan accent kon het arme beest bijna niet vast houden. Ik haastte me door de lijst en koos “Lovers on the sun”. Als die eenmaal in mijn hoofd zat, dan zou deze me vast door de rest van de race helpen.

Let’s light it up.. Let’s light it up.. Until our hearts catch fire..
Then show the world a burning light.. That never shined so bright..

Ja.. lekker.. ik was er klaar voor. Ik liep naar mijn lieftallige assistente om haar liefdevol een stiekeme zoen te geven. Van schrik liet ze de duif los. Die verkoos direct het luchtruim. De race was begonnen. Ergens hoopte ik dat de duif eerst een paar rondjes boven het centrum zou vliegen om het GPS signaal op te pikken. Helaas vloog de grijze vogel met ingebouwde TomTom direct richting het Sonsbeekpark. Mij redelijk verbaasd op de grond achter latend.

Er zat niets anders op. Snel door het park en linea recta richting de A50. Sonsbeekpark was een pittige klim. Onderweg zouden er nog meer uitdagingen opdoemen. Die duif had het dan toch maar makkelijk. Geen hoogteverschillen en geen stoplichten. Ik hoopte stiekum op een slechtvalk of een buizerd. Wellicht zou ik dan nog wel een kans maken.

We’ll find a way , we’ll find a way to keep the cold night.
From breaking in over the walls onto the wild side..
The hunger satisfied..

In Arnhem Noord zag ik in het voorbij gaan diverse huizen met duiventillen in de tuin en eentje op het dak. Terwijl ik weer geconfronteerd werd met behoorlijke hoogte meters hoopte ik dat de duif wellicht afgeleid zou worden. Je weet nooit hoe zo’n oude duif op zo’n goed gevulde duiventil zou reageren.

Net voordat ik Arnhem uit rende dacht ik dat ik hem zag. Boven op een duiventil. Ach.. nee.. al die duiven lijken op elkaar. Het leek alsof hij naar me keek.. met een blik zoals mijn dochter ook wel eens naar me kijkt.. “kansloos pap.. kansloos”

Misschien goed idee om even wat te drinken en door.. ik moet nog best een eind. Langs de uitlopers van de Posbank, de graasplek van de schotse hooglanders en de Loenermark. Fantastisch stuk natuur. Ah.. daar zag ik de eerste Buizerd al door de lucht vliegen. Geen duifje in de lucht. Zou het dan toch?

We’re burnin’up..
We might as well.. Be lovers on the sun..
We might as well.. Be lovers on the sun..

De zon scheen in Arnhem nog volop. Eenmaal weg uit Arnhem begon de lucht langzaam maar zeker dicht te trekken. Het werd pikkedonker. Ik zette mijn pet nog maar eens goed. Dit werd een duidelijk gevalletje code rood voor mijn gevleugelde vriend. Hohoho.. Nee, ik ben zeker geen vogelhater. Ik hoopte op slechts een beetje vertraging als hij zou moeten schuilen. Tja.. ik wil eigenlijk wel winnen.

Het barstte los. Regen.. regen en nog meer regen. Wind ook. Eigenlijk niet normaal. Ik had er behoorlijk last van. Ik begon medeleiden te krijgen. Eerst voor mezelf en daarna voor dat arme beest. Waarom had ik hem hierin mee getrokken? Is toch eigenlijk waanzin? Om een punt te maken? Gelukkig was het niet zo ver meer.

We’ll never know , we’ll never know what stands behind the door..
But i got a feeling and it’s a feeling that it’s worth dying for..

Ik begon mijn benen al aardig te voelen en dan doel ik niet op die miljoenen druppels die er aan hingen. Maar nu ik er zo over denk.. zou dat ook best wel wat extra gewicht kunnen betekenen.

Langzaam maar zeker begon het door te dringen dat de kans dat ik de duif zou verslaan bijna nihil zou zijn. Ook al zou de duif onderweg wat problemen zijn tegen gekomen. Dan nog.. Wellicht nog maar even genieten van het laatste stukje en dan maar eens kijken hoe het de duif is vergaan.

Just close your eyes and hold your breath because it feels right..
We’ll keep it moving until we make it to the other side..
And let’s enjoy the ride..

Volledig ontspannen en enigszins nieuwsgierig liep ik het verzorgingstehuis binnen. De man zat op een bankje met een kop koffie heel ontspannen op me te wachten. Hij lachte toen ik binnen kwam. Die blik verraadde weinig goeds.. Of ik al gedouched had? Of ik wellicht onderweg boodschappen had gedaan?

Ik begreep het niet. Hij nam me mee naar boven. De duif was al uren binnen. Hij had dit ook al lang niet meer meegemaakt. De man had hem geklokt in een super tijd. De duif had niet alleen hard gevlogen maar was waarschijnlijk ook in een streep door gevlogen.

Geen problemen met de richting, geen afleiding door andere duiven, slim langs die buizerd onderweg en gewoon dwars door het onweer. Ik had wederom respect ook voor deze duif die duidelijk van me had gewonnen. De oude man opende de deur van het duivenhok. Ik zag de twee duiven.. Tja.. zo kan ik het ook..

image