Rustig an!! deel 1: “mooi blauw is niet lelijk”

De hardloopvierdaagse van Apeldoorn is een waar fenomeen voor de echte langeafstandloper. Vierdagen hardlopen, wat wil je nog mee? Tja.. ik wilde echter zeker nog wel wat meer. Dus ik besloot om de eerste dag me gezellig lekker voor te bereiden in de Foodhallen en de laatste drie dagen lekker mee te lopen. Van Juf kreeg ik een startbewijs inclusief pastaparty en busreis naar het altijd leuke Kasteel de Canneburgh in het rustieke Vaassen.

Zaterdag Loenen 14,6km
Weinig mensen van AV34 liepen mee. Jammer want deze geweldige wedstrijd van onze stadsgenoten en hardloopvrienden AV Veluwe is, ondanks dat het tikkeltje zwaar is, ook heul gezellig. Goed.. een aantal zitten nog in de kneuzenbank van de marathon van Rotterdam. Die hebben een goed excuus. De rest is waarschijnlijk aan het voorbereiden voor een of andere ultratrail in Verweggiestan. Gelukkig was Brok en het Meisjevan er nog. Alleen Brok liep mee. Geheel toevallig kwam ik Constance tegen op de weg naar Amsterdam. Dus die liep ook mee.

Ik was nog een beetje zweverig van de, niet zo lang geleden afgelopen, nacht dus ik koos ervoor om niet met Brok mee te lopen. Maar in plaats daarvan gewoon lekker rustig met Constance te rennen. Ze had de eerste dag wel gelopen, een keurige strakke 11km/u. Zo’n tweede etappe is altijd zwaarder ook al is die korter. Hoe korter de etappe hoe zwaarder het parcours vertelde Meisjevan me voor de wedstrijd. Ik vertelde Constance dat ik haar zou begeleiden naar een mooie eindtijd. “Gezellig” was het enige wat ze zei.

Constance en ik liepen een mooie strakke wedstrijd waarbij ze meestal een klein beetje schuins achter me liep. Ik hield haar uit de wind, ik vroeg of ze wat te drinken wilde, ik vertelde haar dat ze goed liep.. lekker strak, ik vertelde haar wie op de nominatie stond om in gehaald te worden, ik wees haar op de mooie uitzichten en op het wild wat er niet was maar normaal gesproken wel. Ze hoorde het met lede oren aan. Ze zei niet zoveel. Ik vroeg me af of dat soort vrouwen echt bestaan. Aan de andere kant is ook wel eens een keer lekker rustig. Ze bleef schuins achter me lopen en in een constant tempo. Ze had nergens last van, ook niet van zware benen zoals ze zei bij de start. Ik kreeg lichte pijn in mijn nekspier. Ze bleef ook gewoon schuins achter me lopen. Bij de finish had ik alleen daar last van. Constance finishte wederom in een mooie snelheid van 11km/u.

Het absolute hoogtepunt was de dag was echter niet de lange klim op de Zilvensche heide. Ook was het niet de gezellige pastaparty met twee soorten pasta en op een unieke manier begeleid door live muziek uit de jaren 80 welke geheel aansloot bij de jeugdherinneringen van de meeste deelnemers. Het absolute hoogtepunt van de dag was zonder enige twijfel het fantastische optreden van mijn vrienden in het blauw. Bij de finish op het erf van de woon, werk en zorgboederij de Grootte Modderkolk stond in alle chaos een jonge politieagent met veel aandacht en een zekere autoriteit het verkeer te regelen. Oprecht kan ik zeggen: “ik hou van blauw!” en “Meer blauw op straat!!”


Zondag Park Berg en Bos Apeldoorn 8,4km
Een tijdloop dwars door een van de mooiste parken van Nederland, Park Berg en bos. Het berg deel valt altijd mee, al zijn die heuvels in het begin toch flinke kuitenbijters. Voor de lezers die niet weten wat een tijdloop is. De start is vanuit een zorgvuldig schoongemaakte paardentrailer. Alle lopers starten achter elkaar met tussen pauzes in omgekeerde volgorde van het klassement. Behalve dan de losse lopers die starten 10 minuten voor de officiële start in een groepje.

Als ik ooit de kans heb gehad om als eerste binnen te komen, dan was het vandaag. Achter me stonden zeker 20 lopers. Dit wordt mijn dag. Ik stond vooraan naast de paardentrailer want we pasten daar niet in met zijn allen. Ach, staat daar Juf langs de kant te supporteren. Nee, ze heeft veel meer haar? Ze kwam me echter wel bekend voor. Owja, het is Céline. Ik ken haar van instagram.

Laat je niet afleiden! Het startschot klinkt. Zeker 4 lopers stormden me voorbij. Ik denk aan mijn eerste plaats en probeer tevergeefs aan te haken. De eerste licht stijgende eerste 500 meters gaan dan ook in 14km/u. Stom.. stom.. stom.. wat zeg ik altijd? In het begin rustig an. Wat zeggen mijn trainers? Rustig an.. Rustig an! Adviseren tegen een ander is gemakkelijker. Ik liet me verleiden. Na de eerste draai zie het vrolijke gele boordje “Col du Pyramide”. Iemand die lollig probeert te zijn stuurt ons een niet zo lollige heuvel op. Ik herken deze weg van onze trainingen. Bovenop staat een drie stenen hoge pyramide alwaar we geweldig leuke oefeningen doen.

We hoeven gelukkig niet helemaal naar boven. De eerste achtervolger haalt me al in. Tja.. ik zit er ook al behoorlijk door heen. Gelukkig gaan we even afdalen en moet ik nog maar 7 km, ofzo. Weer zo’n humoristisch geel bord, col du Bambi. Ik dacht aan het begin van heuvel aan die film die ik tijdens mijn allervroegste jeugd zag en maakte me weinig zorgen. Aan het eind van de heuvel zag ik voor me hoe die moeder van Bambi werd neergeschoten en vroeg me af of ik dat bord wel goed gelezen had.

Ja en ook een tweede achtervolger haalt me in. Zeg ik niet altijd “Kleine pasjes”? Precies dat deed deze man tot in de perfectie. Waarom kon ik dat niet? Waarom zeg ik het altijd wel tegen anderen? Zeggen wat anderen het beste kunnen doen is blijkbaar makkelijker dan het zelf doen. Ik dacht aan Dolores en Olga (lees ook: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/04/26/beste-bigsmilerunning-je-zult-wel-denken/). Ik gaf de dames het advies om krachten te sparen tot het begin van de klim. Zei ik gisteren niet tegen Constance dat je niet moet versnellen als je heuvelop gaat. Dan doe je rustig an. Om te zorgen dat je energie houdt voor later.

Ik ging te snel. Ik ging kapot. Het enige wat ik kon doen is bij de eerste verzorgingspost mijn blauwe plekken likken, wat drinken (wel twee) en langzaam mijn normale tempo weer oppakken. Geduld en vertrouwen, dan komt het wel goed. Uiteindelijk kwam ik als 6e binnen in een nog best redelijke tijd. Ik was even de eerste geweest. Ik voelde me in flits vereerd en bijzonder. De eerste blijven is een heel ander verhaal. Ik startte te snel, wilde te graag, negeerde signalen, het brak me op. Was deze les de eerste keer? Ben met zekerheid een trage leerling. Morgen ga ik rustig aan starten wat er ook gebeurd. Morgen is er weer een nieuwe dag.. de eerste dag..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *