Loopscholing..

Een van de voordelen van hardlopen is dat je je al snel fit en jong voelt. Afgelopen zondagochtend strompelde ik echter amper wakker naar de badkamer. Ìk keek in de spiegel en besloot snel mijn ogen maar weer snel dicht te doen. Zelfs dat mocht niet baten. Iets was er mis. Mijn voeten, enkels, kuiten en vooral mijn bovenbenen voelden zwaar en een soort latente spierpijn voelde ik langzaam op komen. Gelukkig wc.. even zitten.. Wat was er gebeurd? Nasleep van een of andere wedstrijd? Was het weer rustweek en had ik me toch laten verleiden tot Janefonda’s, Rocky’s of andere ellende?

Een paar dagen ervoor, vorige week dinsdag kwam tijdens de training een voor mij onbekende man naast me lopen. De jonge enthousiasteling was duidelijk geïnteresseerd in onze groep en de manier waarop wij trainden. Zo goed als mogelijk gaf ik hem antwoord op al zijn vragen. Na een tijdje vroeg hij of er ook lopers bij zaten die weleens een marathon liepen. Ik vertelde hem met een grote glimlach en enige trots dat bijna alle aanwezigen wel eens een marathon of in ieder geval een halve marathon had gelopen. Hij was stil en keek me aan. Met een enorme frons op zijn onzekere en verbaasde gezicht vroeg hij me, waarschijnlijk nog onder de indruk, op welke trainingsdag de loopscholing gegeven werd.

“Ben je helemaal gek geworden?” Ik keek hem aan. De groep viel bijna stil. Voor me struikelde een van de grote jongens over een boomwortel. De man die naast hem liep draaide geschrokken zijn hoofd om. Ik hield de nieuweling even bij zijn arm en matigde mijn tempo. We liepen nu achterin de groep. Ik fluisterde hem toe dat dit zaken waren, waar we liever niet over praten in de langeafstand groep. Loopscholing.. de moeder van alle taboes. De nieuweling keek me vragend aan. Mijn blik was duidelijk en toch leek het me handig om hem wat meer in te wijden. Hij kon het immers niet weten. Ik wilde hem niet zo naïef en onschuldig in de groep los laten. Ik legde hem uit dat deze mannen vooral willen lopen, ver en ook hard, het liefst ver. Liever geen rekken en strekken, liever geen oefeningen, liever geen gehuppel of geplank. Nee, gewoon lekker lopen. Deze kerels lopen al minstens tachtig jaar. Wil je ze nu nog vertellen hoe ze moeten lopen? Wie durft dat? De nieuweling keek me verbaasd aan. “Was dit niet de creme de la creme van langeafstandlopend Apeldoorn? En dan geen loopscholing? Hoe kan dat?” vroeg hij me met enige stelligheid.

We liepen naar de verzamelplek bij de boom. Ik koos zorgvuldig een rustig plekje naast wat oude bekenden. We deden voor de show nog wat oefeningetjes en wat simpel rekken en strekken om het af te ronden. Iedereen was weer blij om snel het bos in te gaan. Tijdens het begin van de training werd de nieuwe oproerkraaier een beetje gemeden. Ik hield hem een beetje in de gaten zodat hij niet bij anderen nogmaals dit korstje zou open krabben. Na het openbreken van het gebruik van vaseline leek het me niet nodig om ook dit puisje uit te knijpen.

De training verliep verder vrijwel vlekkeloos. Ik liep samen met blond startje, in het kader van elke training is een wedstrijd, een paar wedstrijdjes tijdens de versnellingen. Het is altijd motiverend om nog wat sneller te gaan als je iemand telkens in je nek voelt hijgen. Aan het einde van de training waren we kapot en tevreden. We spraken daarom enthousiast af om donderdag een rustige training in te lassen. De dappere en moedige nieuwe medeloper ben ik helaas uit het oog verloren. (red. Hij heeft met een kleine vertraging de kleedkamer zonder noemenswaardige kleerscheuren weten te bereiken.)

Hemelvaart is echter geen donderdag. Het is een zondag en dus in de avond geen training. Tja, niet gehoord.. niet begrepen. Dus daar stonden we voor Jan met de korte achternaam te wachten op de rest. Alleen Blond staartje en trainer Piet waren komen opdagen. Piet was zo sympathiek om te vertellen dat de training niet door gaat. Tjonge.. Ik had me de hele dag redelijk ingehouden en niet teveel alcoholische versnaperingen genuttigd. Had ik beter wel kunnen doen. Alhoewel, Blond staartje vroeg me of ik zin had om eventueel met haar mee te doen met de loopscholing.

Ik schrok en instinctief nam ik haar even apart. Me direct realiserend dat dit niet nodig was omdat er toch niemand was. Ik keek haar aan. Ze bevestigde dat we mee mochten doen met het klasje van de meerkampers en sprinters. Louis, een duidelijk professionele en serieuze trainer zei met een gigantisch grote glimlach en stralende ogen dat we het zeker wel mochten proberen. Na wat inlopen stond ik samen met Blond Staartje tussen 16, 17 en 18 jarige meiden en jongens. Ik voelde me opeens heel oud.. Heul oud.. Blond Staartje keek me lachend aan en probeerde me wat gerust te stellen. Haar eerste keer was ook een drama. Was ook een drama? Ik was nog niet eens begonnen.

We deden tripplings en skippings. Na een vergeefse poging om verschillende links/rechts asymmetrische series uit te voeren mocht ik van Louis uiteindelijk de standaard oefeningen doen. Hij zei me uiterst sympathiek dat het niets gaf en dat ik best goed mijn best deed. Ik deed mijn armen over elkaar en ging keurig aan mijn tafeltje zitten.

IMG_6320

Na de skippings was het tijd voor wat meer sprint werk. We moesten twee aan twee een meter of 10 knieheffen en daarna een stukje sprinten. Een meisje van amper 17 keek mij eens aan. Ik herken die blik van mijn lieve puberende dochter. Het is zo’n “Wat wil jij nou ouwe?”-blik. Ik dacht nog even dat ik haar wel wat kon later zien. 100 meter verder was ook die illusie in rook opgegaan. Ik gaf haar nog een complimentje en kreeg een “dank je.. dat weet ik..” terug. Ook dat antwoord kwam me bekend voor.

In een kwartier was ik zeker tien jaar ouder geworden en mijn ego wel 20 jaar. Gelukkig had Louis nog wat leuks voor ons in petto. 5*1200m met 1 minuut rust. Gelukkig ging alleen Blond Startje ging met me mee. Lekker jakkeren over de baan, de training zou toch nog goed komen realiseerde ik me. Ik weet na afloop niet of het kwam door de looptraining maar ik moet zeggen dat we behoorlijke snelheden haalden. Ik zou haast zeggen meer dan normaal. Maar ja, dat durf ik niet te zeggen en dus doe ik dat ook niet..

Na het uitlopen kwamen we de onze sympathieke jonge trainer nog even tegen. Louis vertelde ons nog even dat het de eerste keer voor iedereen ingewikkeld was. Ik knikte bevestigend en begreep dat dit voor de grote jongens nogal een opgave zou worden. Daarnaast schatte hij in dat loopscholing de effectiviteit met 5% zou verbeteren. Hij had direct mijn aandacht en ik ging weer met mijn handen over elkaar aan mijn tafeltje zitten. Iedereen zou dit moeten doen zei hij.

Ik ben nogal visueel ingesteld en zag daarom al voor me. Boss, Vos, Chef, Paard, Trainert en al die andere krasse knarren samen met mij weer terug in de schoolbanken. Korte broek en bretels. Broodtrommeltje boterham met pindakaas. Banaan en een pakje drinken. Samen met de handen over elkaar aandachtig luisteren naar Meester Louis die vertelt over loopscholing.

Mijn lachwekkende droom werd bruut onderbroken. Louis gaf nog even kort feedback over mijn loophouding, “beetje ingezakt..” Maar hij had me nog niet op volle snelheid gezien. Ik slikte en dacht aan die rondjes die best wel snel gingen. Ik voelde mijn buikspieren aanspannen en ging wat rechterop staan. Mijn benen voelde als voorbode alvast stijf en zwaar. Louis en dat meisje van 17 keken schaapachtig naar mijn ongemakkelijke gestuntel.  ik keek schaamtevol naar de grond en besefde me dat je van hardlopen je je inderdaad jong en fit kunt voelen. Het ligt er echter wel een beetje aan in welk gezelschap je bent.. Deze week toch maar weer lekker met de grote jongens lopen..

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *