Matchfixing

In het voetbal is matchfixing al jaren hip. Het schijnt te gebeuren in wedstrijden op alle niveaus vanaf de Champions Leaque tot en met het derde damesteam van SV Twello. Als er in je club nooit eens keer een match is gefixt, dan tel je eigenlijk in het hedendaagse voetbal niet meer mee. Natuurlijk horen daar dan ook de nodige onderwereldfiguren bij met illustere namen zoals Rooie Paul. Hij schijnt volgens de media ook de nederlandse scheidsrechter S.Gözübüyük genoemd te hebben. De voetbalbond ontkent in alle toon aarden. Ik denk dan dat als je die naam kunt noemen, dan heb je in ieder geval flink geoefend.

Maar goed, deze blog gaat natuurlijk over hardlopen. Hardlopers zijn over het algemeen vrij onschuldig. Als het tenminste gaat over hardlopen. Daarom verwacht niemand matchfixing bij het hardlopen. Ik was dan ook totaal verbaasd toen ik twee weken geleden werd benaderd door een charmante Aziatische heer genaamd Pin Dasuup. Hij vroeg mij of ik de marathon kon lopen boven de 4 uur. Ja, boven de 4 uur. In eerste instantie weigerde ik standvastig. Ik had immers tot doel om samen met mijn hardloopmaatjes een scherpe tijd onder de 4 uur te lopen. Hij vertelde dat er op de Filipijnen flink geld zou worden ingezet op mijn eindtijd van ergens tussen de 4:10 en 4:15. Ik moest lachen en twijfelde toch wel een beetje toen hij me een opmerkelijk aanbod deed.

Natuurlijk heb ik het niet aangenomen. Wat dacht jij dan? Als ik een afspraak maak, dan maak ik een afspraak. En de afspraak was nu eenmaal dat we samen onder de 4 uur zouden gaan lopen. Daarbij komt natuurlijk dat ik altijd heb geleerd dat eerlijkheid het langst duurt. Bij de marathon is dat dan toch zo’n ruim 4 uur lang eerlijkheid. Uiteindelijk liep ik hem in 3:72. Dus keurig en lekker strak onder de 4 uur.

Nog verbaasder was ik daarom dat ik afgelopen zaterdag weer contact had met dhr Dasuup. Pin was erg tevreden met de zaken in hardlopend Nederland en vertelde dat hij ook regionaal ging werken. Of ik toevallig mee liep met de Ekiden in Zwolle? Natuurlijk liep ik mee met de Ekiden in Zwolle. In Team 4 van het voormalig postorder bedrijf stond ik genoteerd voor de eerste 10 km. Hij vroeg wat mijn intenties waren. Ik vertelde dat ik nog een beetje de marathon in mijn benen had en dat het me verder niet uitmaakte zolang mijn team maar op het podium zou eindigen. Ik hoorde hem door de telefoon herhalen “team 4.. bij eerste drie”.. Lachend zei hij dat ze me in de Filipijnen zeer dankbaar zouden zijn. Ik moest het maar zien als een soort ontwikkelingshulp.

Ik hing tamelijk geïrriteerd op. Val me daarmee niet lastig. Doe gewoon maar wat je wil. In ieder geval dat wat je niet laten kan. Ik loop gewoon een gezellige afstand tussen mijn bekende en minder bekende leuke collega’s. Ik wil met die ongein helemaal niets mee te maken hebben. Dat begrijpen jullie toch ook wel? Na al die blogs hebben we toch zeker wel een vertrouwensband opgebouwd. In ieder geval verwacht ik het nodige krediet van jullie..

Ik had afgelopen zondag tijdens de Ekiden een super gezellige dag. Eerst een beetje kennismaken met nieuwe collega’s. Daarna de eerste loper aanmoedigen. Dan mocht ik mezelf helemaal de tandjes lopen op de 10 km. Natuurlijk deed ik dat met een brede glimlach. Snel was ik weer herstelt om daarna de andere collega’s aan te schreeuwen, op te halen van de dijk, stukjes mee te lopen, nog meer aan te moedigen, een biertje te drinken en natuurlijk nog wat meer aan te moedigen. Om uiteindelijk nog maar een biertje te drinken. Zoals ik al zei het was super gezellig. Mijn stembanden en mijn buikspieren hebben het meeste geleden of het moet toch mijn rechterpols zijn geweest.

Uiteindelijk is mijn team op een zeer respectabelle 8e plek in de bedrijven categorie geëindigd. Een ander team met collega’s was derde geworden. Helemaal niet verkeerd. Ohja.. ik had me trouwens vergist. Ik zat niet in team 4. Ik dacht eerst dat ik toch 3e was geworden. Kon mijn ogen niet geloven met een tijd van 45:02. De organisatie had vergist. Ik zat in team 5 en mijn tijd was 48:06. Ook helemaal niet slecht. Dat andere team was inderdaad derde geworden. Ik begreep het eerst helemaal niet. Maar ja, wat kan mij het schelen. Ik had een prima dag gehad. Gezellig met collega’s inspannen en daarna ontspannen. Helemaal goed!!

Nog meer goed nieuws. Ik ben er een paar weken niet. Dus ik schrijf even geen blog. Ik ga een week of drie op vakantie naar een prachtige eilanden groep met fantastisch witte stranden aan de andere kant van de planeet, Boracay..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *