Beste BigSmileRunning.. je zult wel denken..

“Beste BigSmileRunning,
Je zult wel denken waarom deze mail maar dat zit zo.. Wij zijn twee beste vriendinnen en we lezen al jaren jouw leuke blog bij een kop thee en een koekje. We kennen elkaar van de yoga en hebben in een enthousiaste bui besloten om te gaan hardlopen omdat er bij de Yoga zo weinig echte mannen mee doen. Nou BigSmile, mannen zat bij dat hardlopen alleen ze zijn een beetje saai. Ze lopen alleen maar hard. Wat een haast! Jij schrijft wel eens over runners-high. Dat hebben wij nog nooit meegemaakt. Vandaar dat we gewoon de stoute renschoenen aantrekken en je willen vragen of wij een keer met je mee kunnen lopen. Wellicht beleven wij dan ook zo’n runners-high.
We wachten vol spanning op je antwoord..
Groetjes, TweeYogaLovers.”

Tja, normaal gesproken blijf ik graag op de achtergrond en probeer ik de contacten met mijn lezers tot het minimale te beperken. Bij mijn atletiek vereniging zijn er mensen die niet veel tegen me zeggen omdat ze bang zijn dat het ooit allemaal te lezen is in een blog. Ik bevestig dat direct zodat ik af en toe ook nog lekker rustig door het bos kan rennen. Mijn vrienden lopen minder risico al was het maar omdat ze regelmatig zeggen dat het gevoerde gesprek niet geschikt is voor een blog. Goed.. In dit geval kon ik het niet laten om op de uitdaging in te gaan. Ik nam contact op en stelde voor om samen de Bergrace by Night te lopen.

De Bergrace by Night is een avond-wedstrijd van Wageningen naar de top van de Grebbeberg in Rhenen. Normaal loop ik samen met een van beste vrienden de 11,6 km maar goed de dames wilde het deze keer houden op de minder zware 7,6. Het maakt allemaal niet uit. Bij de Bergrace by Night is het hardlopen maar half zo belangrijk. Het draait hier vooral om het voorspel en ok ..ok.. ook om de race. Om uiteindelijk dat alles af te ronden in een bruisend feest.

Het voorspel is altijd spannend. Zeker als je het voor de eerste keer doet. Hoe gaat het met de inschrijving? Hebben we wel een chip of moeten we die lenen van een goede vriend die de race toevallig niet loopt? Moeten we naar Wageningen of naar Rhenen? Waar moeten we parkeren? Met als climax “de busreis”. Ik weet niet of je die film met Keanu Reeves hebt gezien? Hoe heet die ook alweer? “Speed”. Nou dat is niets vergeleken met de spanning in de bus naar Wageningen. De perfecte organisatie verplaatst alle lopers namelijk van Ouwehands dierenpark in Rhenen naar Wageningen. Je kunt precies de hardlopers eruit halen die hem voor de eerste keer lopen. Ze kijken namelijk vooral naar buiten of ze al moeten uitstappen. Hun belangrijkste vraag is wanneer ze dan op het knopje moeten drukken.

Deze dames waren wat meer de giechelende types. Natuurlijk probeerde ik ze wat op hun gemak te stellen. Ik ken namelijk niemand die onder spanning de runners-high ervaart en zeker geen enkele vrouw. Ik maakte een grapje over dat de bus soms naar het verkeerde punt rijdt. Ik zag ze schrikken en gaf daarom maar direct aan dat het een grapje was (grapjes uitleggen is trouwens dodelijk.. nooit thuis doen..). Ik verzekerde dat alles onder controle was en dat ik precies wist waar me moesten uitstappen. Een kleine gepassioneerde discussie ontstond over de betrouwbaarheid van dit soort uitspraken. Dolores gaf aan dat als mannen dat zeggen je het beste gewoon “ja” moet zeggen, duidelijk bevestigend knikken en het daarna negeren. Olga aan de andere kant gaf aan dat ze zelf wilde weten wat te doen en zich duidelijk niet door een man liet vertellen waar uit te stappen. De halve bus en ik keken het met een glimlach aan. Dit was beter dan tv. De dames waren in ieder geval lekker zichzelf. Heel belangrijk om uiteindelijk tot die runners-high te komen.

Na een tijdje gingen ze verder over de kleur van hun renjasjes en dat ze zin hadden om te dansen. De rust keerde terug in de bus die gewoon stopte bij de enige halte in het centrum Wageningen. We liepen naar de Markt al waar de start en de festiviteiten zouden zijn. Onderweg vroegen ze me allerlei vragen over alledaagse zaken. Wie is Blond Staartje? Hoe ik kom aan Zweedse fans? En of ik alleen op vakantie naar de Filipijnen zou gaan? En waarom de Filipijnen? Wat was er mis met Aruba of Bali? Ik beloofde dat ik daar ooit nog wel over zou schrijven. Ik veranderde heb onderwerp door in een drafje het warmlopen aan te kondigen. Ze volgenden me met jeugdig enthousiasme.

Vroeger was het nog voldoende om op de marktplein gewoon een gezamenlijke warmingup te organiseren. De bergrace by night gaat mee in de vaart der volkeren dus ondertussen is er een heuse breakdance show, een groepje enthousiaste elegante tieners met een dance act en een Drielse 30+ vrouwengroep die de Cancan danste. Moulin Rouge in de polder, wat wil je nog meer? Tja, de warming-up vrouw liet uiteindelijk haar beste kant zien en toch was ik na het voorprogramma al voldoende opgewarmd.

Mezelf warm houdend stond ik te trappelen om te starten. Het was bewolkt, droog met een zachte temperatuur. De maan scheen achter de wolken. De dames zouden me gaan aanmoedigen en keken van een afstand naar waar ik was gebleven in de mannelijke startgroep. Ja, alles is anders. Vroeger starten de vrouwen eerst waardoor de jacht instincten van de man tot het uiterste op de proef werden gesteld. Het was altijd de vraag wanneer je de eerste vrouwen zou inhalen. Ik zweer je. Ik had dit keer met die twee dames neen toptijd gelopen. Dolores zwaaide nog een keer en op zeker 50 meter afstand hoorde ik ze duivelachtig lachen omdat nu hun tijd was aangebroken om op mannen te jagen. Ja, dat gaat natuurlijk niet met Yoga.

De Bergrace was als vanouds met een opgebroken weg, een paar heuveltjes, een stukje dijk, paaltjes midden op de weg, dwars door de weilanden, kaarsen van de gamma langs de kant, ellelange files omdat politie ons voorrang gaf, rennende kerstbomen en natuurlijk als kers op de appelmoes.. een lekkere klim van een kilometer. En elk jaar weer komt die toch als een verrassing. Je kijkt er een kilometer of 10 naar uit. In dit geval een kilometer of 6. En dan is hij er op eens, de voet van de grebbelberg. Toch weer even schrikken. Mijn pijp was leeg. Dan maar in het pikkedonker sjokkend naar boven. Er kijkt hier toch geen hond. Die duizenden waxinelichtjes geven wel mooi aan waar het pad is maar geven verder totaal geen verlichting. Ook niet in je benen..

Goed, nog even door ploeteren, finishen, wat drinken, me beetje afdrogen, omkleden en dan snel naar de finish. Ik had ingeschat dat de dames wel wat later zouden binnen komen. Ik geloof best dat de jacht op de mannen hun vleugels en hoorntjes zou geven. Kwartier later starten + 15 min langzamer minus vleugels en hoorntjes. Ik kom op uit op ongeveer 25 minuten langzamer. Dus had ik alle tijd van de wereld om naar de finish te lopen en te horen hoe het stond met de runners-high.

Ik zag bij de nog steeds binnen komende mannen al een paar hele snelle dames finishen. Dat is toch mooi! Ik had een mooie plaats en zag de laatste man over de finish strompelen tussen redelijk enthousiaste dames waarvan sommige inderdaad gillend met rode wangen over de finish kwamen. Dat geeft de burger moed. Het waa me eigenlijk nog nooit zo opgevallen dat die meiden net zo fanatiek zijn als de mannen. Behoorlijk wat vrouwen trokken de laatste meters nog even een sprintje. Een zeer blonde jonge vrouw drukte zelfs haar borst naar voren alsof het een fotofinish betrof. Dat terwijl de chip natuurlijk aan haar schoenveters zat geknoopt.

Ach.. daar kwamen ze al aan. Met zijn twee├źn nog even een kleine sprint en even luisteren.. En ja.. kleine gilletjes bij het passeren van de finishlijn. Natuurlijk vroeg ik ze hoe het ging. “Lekker.. het ging lekker.. we konden nog versnellen.. lekker.. en behalve dat stukje heuvelop maar ging goed maar wat langzamer.. ook lekker.. heerlijk” Ok!! Twee dik tevreden dames droegen hun vet verdiende medailles even trots als kinderen na afloop van de koningsspelen.

Normaal gesproken kom ik pas bijna aan het einde van het feest bij de finish aan. Nu begon het feest net op te starten. De DJ gaf nog maar eens een draai aan zijn uitgebalanceerde muziek keuze. De dames keken me nog even snel aan met een doemijmaareendrogewittewijn-blik en liepen snel naar de dansvloer. Sneller dan die laatste sprint heuvel op in ieder geval. Ik bestelde voor mezelf een biertje. Ging even de dansvloer op, kletste nog wat met een toevallig aanwezige oud-collega, zag nog wat mensen van de AV, danste nog wat, maakte even een foto voor die goede vriend, chatte nog wat met een leuke collega die met haar hoofd bij een leuk strandtentje zat en ging tenslotte tevreden aan de bar hangen.

De dames vermaakte zich prima. Met een glas witte wijn maakte ze dansend de ene soepele heup beweging na de andere elegante danspas. Ik zag dat ze weinig hadden geleden van de race. Terwijl Dolores een salsa demo gaf met een gelukkige Antilliaanse voorbijganger, liep Olja met een stralend gezicht naar mij toe. Ik boog me voorover terwijl ze “bedankt” in mijn oor fluisterde. Ik begreep haar niet helemaal. Ze keek me aan en zei “voor de runners-high”. “Was het voor jou ook leuk?”. Ik hief met een brede glimlach mijn bierglas en knikte ja terwijl ze al swingend terug liep naar de dansvloer. Wat kan het leven toch soms.. zo simpel en mooi zijn..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *