Controle is een illusie..

Nu de ergste kou uit de lucht is en iedereen beseft dat die zoveelste elfstedentocht dit jaar helaas weer niet door zal gaan.. Dan knipper je met de ogen en is het vanzelf weer lente geworden. Dan is het weer de tijd van de grote marathons. En zie.. de verhalen op het internet over het beste trainingsschema komen weer op als tulpen uit de grond. Zoveel trainers.. zoveel schema’s

Zo las ik laatst over een schema waarin je maximaal 4 keer per week traint en niet meer dan 14 km loopt. Erg interessant voor de loper met weinig tijd. Of beter gezegd de loper zonder tijd. Voor sommigen hardlopers werkt het blijkbaar. Tenminste dat lees ik dus op het internet. En alles wat op het internet staat is waar natuurlijk.. Ik vraag me dan trouwens wel af waar die mensen dan toch nog de tijd vandaan halen om ├╝berhaupt 4 keer per week te lopen maar dat terzijde. Het leek me trouwens ideaal tot ik me bedacht dat ik een lange-afstand-loper ben. Hoe kun je nu een lange afstand lopen zonder lange afstanden te lopen? Denk daar maar eens over na!

Maar goed.. Alweer een tijdje geleden liep ik met een vriendelijke vrouwelijke pacer de Midwinter Marathon. Vroeger.. Weet je wel.. toen de MidWinter nog gewoon een marathon was.. Ze vertelde mij dat trainen voor een marathon eigenlijk niet zo ingewikkeld was. Je moest gewoon veel kilometers lopen en dan gewoon in een rustiger tempo dan met een normale marathon. Het idee erachter is dat je je lichaam laat wennen aan de afstand. Ze gaf als voorbeeld dat je 50 km kon lopen met een gemiddelde snelheid van 10km/u. Ik moest direct denken aan mijn vader die al jaren de 4daagse van Nijmegen loopt. Die loopt volgens mij ook zo’n 100 km in 8 a 9 km/u.. in 4 dagen dan. Zou hij ook een marathon kunnen lopen? Zijn lichaam zou immers gewend moeten zijn aan de afstand.

Een van mijn trainers zweert bij rust. Hij zegt dat je best hard mag trainen maar een essentieel onderdeel van de training is het nemen van rust. Kijk.. nu hebben we het ergens over..!! Rust in de training en rust tussen de trainingen zijn noodzakelijk om het lichaam en ook de geest te laten herstellen. In het schema op de muur van de kleedkamer staat dan ook een rustweek per maand. De trainers gaan dan helemaal los met allerlei oefeningen voor de spiergroepen waarvan je niet eens wist dat je ze had. (zie ook “goed.. Rustweek dus..”: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2014/01/24/goed-rustweek-dus/) De meeste medelopers verlangen dan al snel weer naar dat gewone ouderwetse rondjes lopen op de baan of ploeteren in het bos.

De grootste gemene deler van de meeste schema’s gaan uit van een bepaald aantal kilometers per week, opbouwend tot een paar weken voor de marathon en daarna klein beetje afbouwen. Tijdens het opbouwen doe je een paar 30+-ers en aan het einde neem je een week of twee weken rust. Om dit geheel te ondersteunen heb tegenwoordig zelfs hulp in de vorm van app’s, speciale horloges of lieftallige Belgische stemmen die je zeker en vast er door heen slepen. Stop een trainer met een goed schema in een hok.. even wachten.. en zie daar.. een fitte marathon loper is geboren.

Zoals je merkt kan ik het dan toch niet laten om mijn steentje bij te dragen. Maakt het eigenlijk wat uit welk schema je kiest? Zo’n schema geeft toch echt geen garantie. Het geeft eerder een soort schijnzekerheid. Dat als ik maar 50km per week loop dan haal ik het wel. Beter gezegd.. als ik maar die 50 km per week loop, dan heb ik er een soort van vertrouwen in. Elk schema is goed mits het zorgt dat je vertrouwen krijgt dat je je doel gaat halen. En dan bedoel ik echt vertrouwen.. Het vertrouwen waarbij je hele lichaam juichend “Ja!” schreeuwt.

Zo liep ik de afgelopen maanden diverse prestatielopen. De acht kamelenloop in Vorden ging niet best. Mijn vertrouwen daalde.. ook al liep ik meer kilometers en waren de omstandigheden erbarmelijk. Ik had geen tijd om tijdens de loop de krant te lezen en mijn hardloopmaatjes moesten me of uit mijn lijden verlossen of achter laten.. Ik kan je vertellen dat mijn ego ook niet blij was. Voor mijn gevoel liep ik slecht. De halve marathon van Nijmegen ging echter uitstekend. Ik voelde me prima en vertrouwen steeg weer tot normale hoogtes. Een paar uur na die loop kreeg ik last van mijn knie. Dat bleef een paar dagen hangen. Vertrouwen was ver te zoeken. Toch maar voorzichtig gaan trainen. Super training! Geen centje pijn.. Stukje lopen met mijn dochter en ja hoor.. knie zat weer te zeuren. Geen versnelling, geen rare beweging, geen heuvel en geen graspol.. Geen enkele reden..

Vorige week liep ik ook in het bos. Uit mijn ooghoek zie ik een jonge vrouw aankomen lopen. Ze neemt de bocht en loopt achter me aan. Na een tijdje liep ze nog steeds achter me. Ik dacht met een glimlach.. beetje ongezellig. Ze had net zo goed met me mee kunnen lopen. Totdat ik merkte dat ik soepel liep. Geen last van knie.. Geen gezeik, geen gezeur.. Blijkbaar had het lichaam besloten om maar gewoon even lekker te functioneren. Mijn tempo was omhoog gegaan. Ze bleef in het slipstream (beetje overdreven wellicht maar je snapt wat ik bedoel) van mijn ego achter me aan lopen.

Of dat zorgde voor meer vertrouwen? Nou.. goede vraag.. Niet echt. Kun je dan op een lekker gestreeld ego een marathon lopen? Hummm.. interessante vraag. Ik weet het niet. Mijn knie vind het niet zo leuk. Ik heb volgende week een functioneringsgesprek met hem gepland maar even van gedachten wisselen over verwachtingen en prestaties. Blijkbaar heeft mijn lichaam een andere agenda. Probeer daar maar eens een schema op los te laten. Laat staan dat onder controle te houden..

2 gedachten over “Controle is een illusie..

  1. Ik had het er gisteren met mijn trainster nog over. Een marathonschema moet bij je passen en inderdaad, het moet je eigenlijk gewoon voldoende vertrouwen geven dat het gaat lukken. Met die maximaal 14 km zou ik het in elk geval niet aandurven.
    Beterschap met je knie, hopelijk valt het mee en kun je binnenkort weer vol vertrouwen verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *