Samen uit.. alleen thuis..

Het valt me de laatste tijd steeds zwaarder om alleen te lopen. Loop je daar op zo’n verlaten single trail een beetje te kou kleumen in weer en wind, in regen of hagel. Helemaal niet gek dat het samen lopen steeds leuker wordt. Samen trainen.. Samen het lastige pad zoeken tussen de huizen van Park Berg en Bos of gewoon in het half donker heuvelop van lantaarnpaal naar lantaarnpaal rennen. Samen die snelle rondjes over de parkeerplaats of op de baan. Samen lekker door de modder naar de Kathedraal of naar de hei bij Hoog Soeren.

Nou bofte ik want vorige week zondag mocht ik weer. Ik had afgesproken met een aantal mensen van mijn Atletiek Vereniging om samen de MidWinter te lopen (over de nieuwe naam van de MVM kun je ook lezen in “de MidWinter”: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/01/17/de-midwinter/). Dit is met afstand het best georganiseerde en grootste sportfeest van Apeldoorn en omgeving. Daarnaast was ik in de gelukkige situatie dat ik samen mocht lopen met een aantal collega’s. In de weken ervoor had ik al samen met ze getraind. Gezellig rennen door de straten van Zwolle met verrassend leuke sportieve collega’s.

Wat een luxe! Een sympatieke vriendin bracht me tot de achteringang van Orpheus alwaar in de warme VIP ruimte een charmante collega al op me wachtte met een warm welkom en dito kop thee. Zoveel warmte was ik gewoon niet gewend. Een paar jaar terug kleedde ik me nog alleen om in een kille parkeergarage warm gehouden door een uit de kluiten gewassen luchtblazer en honderden hardlopers. Toen was het -10 nu toch zeker 15 graden warmer. Na afloop zou de snert en een alcoholvrij biertje op me wachten en de al eerder genoemde vriendin had met lekker gemaakt met pasta en een toetje zonder appelmoes en/of kers. Nog meer luxe. Ik kan er best wel aan wennen dat samen lopen. Het leek wel een tropisch eiland.

En ergens voelde het ook een beetje raar. De MidWinter moet echt eigenlijk een bizarre tocht zijn vol ontberingen. Sneeuw en gladheid. Ijzel dreigend in de lucht. Felle kou.. Wind.. altijd tegen.. Zwalkend in je eentje door de prachtige natuur over heuvels en nog meer heuvels. Aangemoedigd door slechts enkele familieleden en/of vrienden die nog heroischer de bare omstandigheden trotseren. Met moedige vrijwilligers die kou kleumend de weg vrijhouden of het verkeer regelen en een enkele bofkont die de warme thee mag aangeven. Iedereen die hier aan mee doet is een held. Zeker toen de MidWinter nog de MidWinterMarathon was..

Nu is alles anders en ik doe ik er lachend aan mee. Het was meer een gezellig feestje dan een echte uitdaging. Ik had hem immers twee weken geleden ook al gelopen. Dat mijn collega’s de 8 en 16 km mooi genoeg vonden voor een beschaafde zondagmiddag mocht de pret niet drukken. Ik had toch al een afspraak met mijn favoriete pacer Paard (zoals gezegd een Eretitel.. dank u mevrouw de pacer!) en mijn gezellige hardloopmaatje Tinkerbell. Genoeg reden om er naar uit te kijken. Helaas Paard (nogmaals.. een Eretitel!!) was ziek en Tinkerbell ging na 5 kilometer in haar eigen tempo lopen. Gezellig.. Samen lopen..

Nou ja.. ik liep lekker en in zo’n prestatieloop loop je nooit echt alleen. Meer dan 2300 mannen en vrouwen hadden zin om samen door Hoog Soeren richting de Amersfoortseweg en terug te rennen. Naast de weg tussen de bomen lag nog best veel sneeuw en het uitgestrekte heideveld zag er wit en idyllisch uit. Prachtig en dus gewoon genieten.. Heuvel af, heuvel op samen met anderen en toch in je eentje. Onderweg kom je nog best veel bekenden tegen. Je loopt even met ze samen.. het modderige pad of het ijsvrije asfalt en laat ze dan weer los waarna ze hun eigen weg vervolgen. Met altijd de kans dat je ze later weer tegen komt.

Onderweg wordt ook best veel gekletst. De plaatsvervangende pacer rapte over ziekte, zwakte en misselijkheid. Het was nog maar de vraag of hij het einde zou halen.. in de beloofde tijd dan. De Juf, nog niet zo lang bij de AV, was lekker op dreef en vertelde me kilometer na kilometer dat ze het gekozen tempo vast niet vol zou houden. Ach, zolang ze nog zoveel lucht had zou het wel meevallen. Een toch al weer een dagje oudere man maakte een behoorlijke miscalculatie met de al gelopen afstand, gaf toe dat het meeste van het bloed al naar zijn benen was gestroomd. Wij moesten hem helaas achter laten.

Uiteindelijk kreeg ik het, na het laatste hoem-pa-pa-orkest, op de heupen en ging weg bij de Juf. Ik liep weer alleen. En kwam in actie.. Nu om wat meer snelheid te maken. Ik was ondertussen al lekker warm dus waarom niet in de laatste kilometers nog wat meer clubgenoten in halen en wellicht een redelijk goede tijd neer zetten. Het liep hier heuvelaf en dat is altijd lekker. Heerlijk uit laten rollen. Relaxt in je eentje.. je eigen snelheid. Alles eruit persen om straks met een super gevoel over de finish te komen. In de laatste meters nog een paar high fives met wat trouwe fans en klaar. Heerlijk gelopen. Vaak samen.. soms alleen.. Altijd in je eigen snelheid.

Dat was alweer een week geleden. Gisterenmorgen liep ik samen met mijn kinderen een paar kleine rondjes. Echt leuk om met ze samen te lopen. Blijkbaar vinden zij het ook leuk. Ik liep langzaam met grote glimlach op mijn gezicht. Mijn zoontje zei na twee rondjes dat hij het wel mooi vond en nam de kortste weg terug. Het maakt niet uit, de intentie was meer dan ok en de schoonheid van het moment staat in mijn geheugen gegrift. Even later na nog wat onbetreden paden bracht ik mijn moe gestreden dochter naar huis. Tevreden en blij liep ik daarna nog een stukje door. Alleen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *