Wisselende gevoelens..

De parkeerplaatsen op de laan naar het Loo waren net even wat voller dan op een normale zondagmorgen in the Bible belt. Ach.. Loolaan.. mooie herinneringen. Over twee weken zou het hier echt een drukte van belang zijn. Nu waren, ondanks het grijze weer, de lokale hardloop-die-hards uitgelopen voor de test-run voor de MidWinter. Ik ook dus.. al ging het niet zonder slag of stoot.

Een paar uur daarvoor werd ik badend in het zweet wakker. De nacht was onrustig geweest met een rare laatste droom over het afscheidsconcert van de rolling stones. Ze gingen maar door.. gaven toegift na toegift. en werden uiteindelijk onder protest met rollator en al van het podium af gereden. Wie het weet, mag het zeggen.. Het was waarschijnlijk net iets te warm in het lekkerste bed van de wereld. Buiten hoorde ik de wind en de regen. Ik wist dat ik zou gaan en toch bleef ik liggen piekeren. Voor de honderdste keer draaide in me nog maar eens om. Shit, weer die snoozer. Ik moest eruit. Nog 20 min voordat ik moest vertrekken. Ik twijfelde.

.

IMG_5416-0.PNG

Die gedachte komt weer naar boven op het moment dat ik het schoolgebouw binnen ga. Het was al weer een jaar geleden dat ik 25 km had gelopen. Het werd weer eens tijd. Ik wreef nog maar eens wat slaap uit mijn ogen. De felle kleuren van de hardloopshirts doen me verlangen naar mijn zonnebril. De kantine is verder vol met goed gemutste lopers en dat is maar goed ook want buiten is het koud. Ik zie al snel een aantal bekende gezichten van AV34. De grote jongens zijn weer present. Ze staan ontspannen te kletsen. Super gezellig.

“Let’s bury the hatchet. Wipe out the past. Make love together. Stay on the path..” Waar komt dat vandaan? Vleugje droom is blijkbaar blijven hangen. Ik loop zonder muziek. Wel fijn als je dan een lekker nummer in je hoofd hebt. Prima afleiding van mijn blessures. Als mijn benen het maar houden. Twijfel.. en door…

De begeleidende pacer voor mijn tempo is een sympathieke ervaren loper die ik de eretitel Paard heb gegeven. (lees ook: “Het paard, de baan en het meisje” op https://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/12/22/het-paard-de-baan-en-het-meisje/). Helemaal goed! Dat betekent een strakke duurloop. Hij is een van de weinigen die zonder op zijn Garmin te kijken weet hoe laat het is. Direct na de start voelde ik direct mijn kwetsuren. Een linkerbeen met een krampachtige spier. Heel irritant in vergelijking met mijn losse rechterbeen. En dan natuurlijk die plek aan de linkerkant van mijn borststreek.. Misschien helpt een rode lamp. Mijn lichaam mist warmte in deze koude wintermaand..

Waar zijn mijn hardloopmaatjes? Ik hoorde een van hen al aankomen rinkelen. Na verloop van tijd kun je met je ogen dicht medelopers herkennen. Soms aan hun voetstappen, soms aan het hijgen en soms aan autosleutels in een achterzakje.. Tinkerbell kletst met gemak de tijd en kilometers vol. Ze gaan voorbij zonder dat ik er erg in heb. Heerlijk, nog meer afleiding. Zolang ik maar door blijf gaan.. voel ik de kwetsuur niet.. voel ik de kramp niet.. voel ik de pijn niet..

“This coming and going. Is driving me nuts. This to-ing and fro-ing. Is hurting my guts..”. Zo maken ze ze niet meer.. Heerlijk, nog meer kilometers vliegen voorbij. Ik begin het langzaam warm te krijgen. De groep loopt gedreven achter de wapperende manen van Paard. Hij loopt op schema zonder ook maar een blik op de tijd te werpen. Tijd is voor hem geen lastige factor. Hij goot gewoon wit de flow.

Op ongeveer de helft van de 25 kilometer voel ik dat ik in een nieuw ritme ben gekomen. Twijfel en onzekerheid van de afgelopen maanden zijn wat meer op de achtergrond geraakt. Ik loop hier omdat ik dat wil omdat het goed voor mij is. Dit ritme past me nu. Het is nog niet wat ik uiteindelijk wil. Voor nu is het goed. Het geeft rust en ontspanning. Ik merk dat ik zelfs weer een beetje kan dromen over dingen in de toekomst. Levert me zo’n testrun toch ook nog inspiratie en motivatie op. Het is tijd om verder in actie te komen. De endorfine doet zijn werk weer.

Tinkerbell vertelt me dat we nog ongeveer 5 kilometer moeten. Het kan ook 6 zijn.. of 4.. “Let’s grab the world. By the scruff of the neck. And drink it down deeply. Let’s love it to death”. Ik verlang inderdaad naar het einde. Ik ben dit niet meer gewend. Langs de Amersfoortseweg staan mooie huizen. Ik kijk naar binnen. Een gezin geniet van een rustige zondag. Op de vensterbank staat een kaars. Het kleine vlammetje verlicht het hele raam. Binnen is het warm. Ik loop in de kou. De regen is gestopt. En wat ben ik aan het doen? Ik zoek naar een punt om me op te richten.. om naar toe te lopen. Het is lastig maar in de verte vind ik de naald.

Het laatste stoplicht doet zijn naam eer aan. Ik voel mijn linkerbeen. Het is niet blij. Ik wil eigenlijk door en probeer te dribbelen. Paard kijkt lachend naar me en steekt zijn duim omhoog. Ik lach terug en geef hem een like. Tuurlijk.. alles is toch ook ok. Deze pijn overwin ik ook nog wel. Ik wacht totdat het stoplicht op groen gaat. De tijd verstrijkt langzaam maar ook dat is slechts een gedachte.

“You’re not the only ship. Adrift on this ocean”. Tja.. alles is relatief. Geen zorgen om kleine blessures. Laat maar los. Dan zal die kramp ook wel verdwijnen. Om me heen zie ik blije gezichten als we de Loolaan aflopen richting het eindpunt. Een dweilorkest zorgt op de stoep voor een vrolijke noot. Ik kom langzaam in de juiste modes voor de MidWinter. Ik zie mensen die echt blij zijn dat ze deze mijlpaal gehaald hebben. Ik ben niet de enige die het lastig had. Een medeloopster vertelt me dat ik er nog zo fris uit zie. Ik lach en weet stiekem beter..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *