Niet bang of laf..

Wat een maf jaar was 2014! Geen enkele marathon gelopen. Wat zeg ik? Geen enkele tocht gelopen. Alleen maar geoefend, getraind, gewerkt aan conditie en gewicht. Owja, natuurlijk was daar dat ene loopje in Loenen een paar maanden geleden. Gezellig met veel medelopers van mijn AV. Ondanks de gezelligheid en de mooie route mag deze “Loenermarktrail” geen naam hebben. Ik liep trouwens als een natte krant, terwijl totaal niet regende. Een hardloopmaatje liep mij zonder enige moeite, met twee benen op tafel die zelfde krant lezend, op enkele minuten achterstand. Dat was ook maf trouwens.

Ik dwaal af. Een maf jaar dus. Na 5 marathons in een jaar was ik druk bezig mijn lijf voor te bereiden op de voorlopig laatste Marathon van de Filistijnen. Gelukkig zag ik net op tijd het licht. Zonnestralen schenen in een smalle straal door de bomen en hoekje van het doucheraam op de wijzerplaat van de weegschaal. Snel keek ik naar boven in de spiegel. Veel te mager zei mijn spiegel. Moet minstens 10 kilo bij zei mijn spiegel. Absoluut niet de mooiste van het hele land.. zei mijn spiegel. Dat laatste zou me trouwens hooglijk verbazen, zelfs met de 10 kilo extra die ik er nu bij heb.

Wat zei ik? Maf jaar inderdaad. Ook mentaal zat het niet helemaal lekker. Ik zocht naar wie ik was en wie ik ben. Schipperde van het ene extreme aan de linkerkant naar het totaal andere deel van het spectrum aan de rechterkant. Waarom liep ik ├╝berhaupt hard? Waren het de laatste uitwassen van een vette midlife crisis? Was het de rebound van jarenlang durende bewegingsloze jaren? Uiteindelijk zag ik in dat het gewoon goed is voor me om in beweging te komen en te zijn. Dat het niet uitmaakt hoe ver, hoe snel of hoe vaak, als ik maar in beweging ben..

Eigenlijk zag ik het allemaal niet meer zo goed. Maf was dat ik het van dichtbij het nog net zag. Wat verder weg was problematisch. Het doel was er niet meer of het bewoog. Ik wist niet meer precies wat ik wilde. Simpelweg mee trainen en lekker gezellig bijkletsen aan de staart van de loopgroep of toch een marathon meelopen met de grote jongens? Ik trok de conclusie dat het tijd werd om ook een grote jongen te worden. Realistisch doelen stellen en deze op een beheerste manier na te streven en te halen.

Ik had trouwens in 2014 opeens helemaal geen zin meer om te bloggen. Dat was ook maf. Wacht even.. wacht even.. ik had de afgelopen zomer mijn 99e blog gemaakt en toen was het klaar.. Ja.. dit is de honderdste.. Geen zin meer in Champagne. Had nooit gedacht dat ik hem zou maken vanwege het einde van 2014..

2014 was eigenlijk niet alleen maf. Het was naast confronterend en leerzaam ook leuk en vaak erg gezellig. Ik kijk met veel plezier terug naar de mensen die in 2014 met mij zijn meegelopen. Een aantal liep zacht, enkele hard en in een uniek geval mocht het nog wel wat sneller.. Eigenlijk was het een mooi en boeiend jaar.. zeker niet saai. Eigenlijk mis ik 2014 nu al..

Goed.. Het is alweer 2015.. en we moeten dooorrr… Dat het maar weer een mooi jaar mag worden! Een hardloopjaar natuurlijk, daar gaat immers deze blog over..

Op 2015..!! Niet bang of maf.. ik bedoel.. Niet bang of laf.. erop af!!

2 gedachten over “Niet bang of laf..

  1. Welkom terug! En gefeliciteerd met je 100e blog.
    Hopelijk zit je nu weer lekker in je vel, niet te ruim, niet te strak…
    Veel loopplezier in 2015!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *