Waar wacht je nog op?

Het kriebelt weer. Misschien is het de lente. Waar je ook kijkt tijdens het lopen, overal zie je van die fris groene blaadjes aan de bomen. Behalve dan op de zandvlakte van Kootwijk of ok.. de soesterduinen. Daar zie je vooral veel zand.. enzo.. Goed, ik dwaal af.

Had ik al verteld dat het weer kriebelt? Ja, het kriebelt dus. Zo’n beetje daar in de maagstreek en eigenlijk op nog wel een aantal andere plekken ook. Ik heb al gekeken op het internet. Er is geen zalf voor. Wellicht is het toch niet de lente. Of eigenlijk ook ergens wel. De zon schijnt weer wat vaker. Het is lekker droog, waait niet zo hard. En in de avond als je thuis komt vanuit het werk, dan kun je nog lekker weer een stukje gaan rennen. Even lekker het bos in, de zon zien ondergaan en dan snel terug onder het schijnsel van de straatlantaarns of de maan.

20140328-151935.jpg

Het kost me dan ook weinig moeite om weer drie keer in de week te lopen. Mijn vaste dinsdagavond met de grote jongens van de atletiek vereniging, de donderdag met hetzelfde spul of vrijdagoverdag tussen het thuiswerken door en dan nog een keertje in het weekend. Dan loop ik het liefst op zondagochtend lekker door het Gooi of op een andere plek.. Als het maar een beetje relaxt is.

Wat een verschil met eind vorig jaar! Toen liep ik nog 1 keer in de week soms 1 keer in de twee weken. Dat was toen prima. Ik was toen erg aan het worstelen met mijn gewicht. Na de marathon van Eindhoven was ik ziek geworden en flink afgevallen. Het was tijd voor wat reflectie.

Waar was ik eigenlijk mee bezig? Niet met luisteren naar mijn lichaam, dat was wel duidelijk. En dat terwijl mijn lichaam zo duidelijk allerlei signalen naar me fluisterde, zwoele klanken door liet sijpelen en uiteindelijk maar door ratelde. Wie hou ik voor de gek? Mijn lichaam schreeuwde naar me. Het waren dan uiteindelijk ook niet mijn benen die de kern van het probleem aangaven. Het waren mijn oren.

Toen ik na de marathon van Eindhoven anderhalve week geen eten kon binnen houden en ik toch ook binnen een week de volgende marathon wilde lopen. Tja.. toen wist ik wel dat er iets mis was. Ik besloot maar eens een tijdje wat rustiger aan te doen. Kan dat dan? Ja, dat kan!

Ik ging terug naar ongeveer 50 a 60 km per maand ipv 50 a 60 km per week. Daarnaast ging ik op bezoek bij een dietiste, een oud olympisch judoka, sympathiek en duidelijk. Ze liet me zien wat een vent van mijn leeftijd zou moeten eten. Ik las in de folder.. “4 boterhammen”. Dat deed ik toch al? Ja.. maar omdat ik marathon liep moesten het er toch echt 8 worden.. met boter en dubbel beleg.

Ze ging nog even door. Niet alleen pasta eten, meer variatie. Meer groente, minder frisdrank, meer fruit, meer bruine boterhammen, minder witte boterhammen.. en ook toch wat vlees of veel meer soyaproducten. Het was nog niet klaar. Door mijn eetgedrag kreeg ik veel te weinig eiwitten en vetten binnen. Geen wonder dat ik afviel. Ergens diep in me fluisterde dat kleine scherp stemmetje weer.. in duidelijk beschaafd nederlands.. “Had ik je dat ook al niet verteld?”.

Dat lijkt alweer zo lang geleden. Ondertussen is mijn maag twee keer zo groot geworden. 8 boterhammen op een dag gaan er in als zoete koek. Daarna natuurlijk een paar appels, druiven, madarijntjes. Allemaal in een grote boterhamzak mee naar mijn werk. Bij de receptie vragen ze af en toe of ik de eendjes ga voeren. Tja.. wellicht een beetje een vreemde eend. Aan de andere kant.. mijn lichaam doet het er goed op. Ik ben in een paar maanden tijd zeker 4 misschien wel 5 kilo aangekomen. Dus gaat zeker de goede kant op en er kan nog wat meer bij. Zeker weten. Dan in het midden van mijn buik zit nog een gaatje.. Wellicht kan dat nog gevuld worden.

Ik ben er blij mee. Voorzichtig heb ik het trainingsschema wat opgevoerd naar 30 a 40 km per week in drie keer lopen. Mijn lichaamsgewicht blijft op peil. Dus dat gaat de goede kant op. Tja.. en nu kriebelt het dus weer. Of had ik dat al gezegd? Vorige week liep een fijne collega de marathon van Rome. Tjonge, ik leefde behoorlijk met hem mee. Het was zijn eerste, de held. Ik wilde ook. Ik wilde ook die oude straten vol historie belopen. Ik wilde ook door dat romeinse publiek aangemoedigd worden. Ik wilde ook de duimen omhoog krijgen. Ik voelde me al soepeltjes langs de arena lopen. Ik voelde de endorfine al door mijn lichaam stromen. Ik wil ook…

4 thoughts on “Waar wacht je nog op?

  1. Even een pas op de plaats dus. Fijn dat je je er nu weer beter bij voelt, houden zo.
    En ja, die kriebels… ’t Is lente hรจ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *