Soms zijn het net gewone mensen..

Als ik ga trainen bij mijn favoriete atletiek vereniging dan loop ik vaak met “de grote jongens”. Volgens mij heb ik daar al eens een keer eerder wat over verteld. Anders doe ik het met liefde nog een keer. De grote jongens zijn een groep fanatieke hardlopers, mannen van rond de 50.. plus of min een jaar of 5 ofzo.

Leuke gasten die me ieder op hun eigen manier hebben laten zien hoe je je ook met hardlopen om kunt gaan en vooral wat allemaal de mogelijkheden zijn in de hardloopwereld. Ze kennen de in en outs. Weten waar je gelopen moet hebben, weten waar je startbewijzen moet regelen als alles vol zit en kennen elk merk schoen, shirt, broek, sok en jelletje.

Dankzij hen plaats ik het woord fanatiekeling in een geheel andere context en krijgt de term hardloopgek een andere betekenis. Te gek kan eigenlijk niet of het moet zijn dat ze een trail hebben gedaan waarin ze zeker een halve meter door een sloot hebben moeten waden. Dat was dan immers echt te gek!!

Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst bij die groep kwam. Stond ik daar in mijn korte broek met bretels in de kleedkamer ademloos te luisteren naar de stoere ervaringen van de zoveelste trail, marathon of ultra marathon. Ik wist op dat moment maar een ding, dat wilde ik ook en als die oudjes dat konden waarom zou het dan mij niet lukken. Tja, dus eigenlijk twee dingen.

Wat was ik lekker schattig, naief en jong. Dat ik dacht dat dat mij ook wel zou lukken.. als ik groot zou zijn dan. Goed.. dat was dus ongeveer 1,5 jaar geleden.. december 2012. Het lijkt alweer eeuwen geleden.

Het afgelopen weekend werd de Salland trail gehouden. Ik weet niet of je wel eens bent geweest in Salland maar ik kan je vertellen dat is behoorlijk ruig terein. Tja inderdaad stukje minder ruig voor iemand van achter Stroe maar zeker wel voor een doorsnee Nederlander. Dus zo’n trail dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Toch ging een stuk of vier van mijn trainingsmaatjes ervoor, vier van de grote jongens inderdaad.

Die trail is maar liefst 75km. Ja, inderdaad 75km klimmen, zand, heuveltjes, kuilen, modder, boomstronken en nog meer van dat soort ongein. Het was slechts een training voor het echte werk. Ja, ik geloof het eigenlijk ook nog steeds niet en toch was het zo. Slechts een training..

Ik was er niet bij. Ik vermaakte me prima in het voorjaarszonnetje, een beetje snoeien in de tuin. Zij gingen ervoor en ik… ik leefde met ze mee. Vanachter mijn zwaar verdiende biertje hield ik scherp de facebookpagina’s van de heren in de gaten. Lang leve het internet. Hoe deden we dat vroeger eigenlijk? Gingen we dan bellen? Of op visite? Of stuurde we rooksignalen? Ik heb werkelijk geen flauw idee.

Nou ja, goed.. doet er niet toe. Ik keek naar facebook en daar druppelden laat in de middag de eerste verhalen binnen. Eerst het succesverhaal van een finish na ruim 7 en een half uur lopen. Hij liep samen met zijn hardloopmaatje van die dag, een vrouw, over de finish. Mooi om te lezen hoe trots iemand kan zijn na zo’n prestatie. Net alsof het weer zijn eerste was.

Daarna werden de resultaten van de andere drie helden duidelijk. De eerste was dodelijk vermoeid bij 65 km uitgestapt. De ander met een blessure rond de 50 km en de laatste vond het bij 40km echt mooi geweest. Er klonk lichte teleurstelling in hun verhalen. Toch zijn dit prestaties om over naar huis te schrijven. Of op facebook, dat kan ook. Ga er maar aan staan. 40km door het mulle zand.. 50km klimmen en dalen.. 65km ploeteren door een of ander natuurgebied met als enige toeschouwers een verdwaald stelletje picknickers. Of weet ik veel wat ze aan het doen waren.

En zo kan het dus ook, dat naast al die leuke succes verhalen er ook de wat mindere en zelfs doodgewone ervaringen zijn. Dat het over het algemeen leuk is en soms lastig.. soms heel lastig en afzien. Maar dinsdag bij de baantraining waren ze er gewoon en liepen ze gezellig mee. Zolang hun benen het vol konden houden en omdat het gewoon leuk is. Opgeven dat doen ze eigenlijk nooit. Soms stoppen ze wat eerder of nemen ze een pauze omdat ze dat willen.

Zo zie je maar dat dat ook kan gebeuren. Zelfs bij de grote jongens. Soms hebben ze een goede dag en soms een mindere.. Soms zijn ze goed in vorm en soms eventjes niet. Soms zit het mee.. en soms zit het tegen. Weet je? Die grote jongens.. soms zijn het net gewone mensen..

Behalve wellicht die ene dan..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *