Korte broekendag

Een beetje vroeger dan normaal maar daar was hij dan.. De korte broeken dag.. Ja, inderdaad de hardloopversie van rokjesdag. Dat fenomeen ken je toch wel? Die ene eerste dag van het jaar dat vrouwen uit het niets besluiten om juist die dag massaal een rokje aan te trekken. Ja, die maar dan de mannelijke versie.. Wellicht meer de hardloopversie, anders zou ik de stoere vrouwen te kort doen.

Niet dat ik zo stoer ben. Ik had gewoon zin om na een wat ruwe nacht een rondje te gaan lopen en omdat ik de zon zag schijnen boven de kust besloot ik dat het tijd was voor de korte broek. Veel keuze had ik trouwens niet. Naast een shirt met korte mouwen was die korte broek het enige wat Ik had meegenomen naar de zuidkust van Spanje.

Toch was het een redelijke dappere beslissing. De temperatuur was ok ondanks de straffe wind. Nee, dat was geen enkel probleem. Het waren die melkwitte benen die me aan het twijfelen brachten. Gelukkig waren ze bedekt met wat woeste beharing zodat dat deel toch nog wat kleur had.

Behalve dan mijn kuiten.. Die haren hadden de afgelopen zomer, de met kracht bijgezette verzoeken van mijn sportmasseuse, niet overleefd. Daar groeien slechts wat lokale stoppels onvoldoende om de witte kleur weg te nemen.

Goed.. Na een ferme slik voor de spiegel ging ik dan maar richting de boulevard. Daar aangekomen bleek dat nog meer hardlopers dezelfde gedachte hadden gehad. Het was voor een zondagochtend in Spanje behoorlijk druk met vooral lokale lopers van allerlei pluimage.

Hier geen felle shirts met bewijs van diverse prestatie loopjes. Ze lopen hier gewoon, naast de enkele strakke legging, in de ouderwetse joggingbroek, de prettige set zo te zeggen. Ok.. Ok.. Ik zag een jonge knul lopen in een wit shirt van de marathon van Rincon de la Victoria ofzo iets dergelijks..

Opvallend was daarnaast het veelvuldig gebruik van een in Nederland ondergewaardeerd stukje hardloopkleding, de sjaal. Het liefst dragen die Spanjaarden hem lekker warm tot over hun neus.. Of ze dragen een bivakmuts.. Ook lekker warm. Ik moest lachend denken aan een recente midwinter marathon. Toen liep ik met -10 ook met een bivakmuts, daarmee het boerka verbod omzeilend. Ik zag het team van de lokale politie academy hun wenkbrauwen fronsen.. Maar inderdaad wel lekker warm..

Goed.. Ik liep dus in mijn eentje in een korte broek. Nog geen korte broekendag dus.. Zelfs hier in Spanje was het nog te vroeg. Jammer maar helaas.

Eigenlijk best wel een rare gewaarwording. De omstandigheden zijn voor iedereen hetzelfde en toch kan men het anders ervaren. Tja.. Ik genoot van de aanrollende branding en trok me weinig aan van de verbaasde ogen zo net boven de sjaal..

Ik had er even wat moeite mee.. En toch was dit wat ik op dat moment wilde. Lekker rennen door het zand langs de kust en over de boulevard. De zon reflecteerde in de zee.. Niemand deed me wat.. Ik kreeg het er warm van..

5 gedachten over “Korte broekendag

  1. Ja, lekker weer in je korte broek trainen. Ik ga over een paar weken in Portugal een week trainen, ik kijk er nu al naar uit. Ben benieuwd of de lokale bevolking ook met een sjaal rondloopt.

  2. Ha ha ha. Die Spanjaarden dachten vast “die gekke Nederlanders”. Herkenbaar. Op Curaçao krijgen ze het na zonsondergang wat fris. Ik, een in Nederland opgegroeide brownie, vind het dan net aangenaam worden! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *