Soms is het beter iets moois kwijt te raken..

Vanavond onder een heldere volle maan weer lekker rondjes gedraaid bij mijn favoriete atletiek vereniging. Ik had me eigenlijk voorgenomen om maar weer eens lekker achter in de relaxte groep mee te lopen, om een beetje bij te praten. Ik had mijn reflecterende loopshirt al aan en was mentaal helemaal klaar voor een lekker tochtje naar de familie vd Valk, daarna in het pikke donker langs ’t Leesten en uiteindelijk door het pitoreske Ugchelen.

Zoals wel vaker lopen zaken anders dan verwacht. Een van de grote jongens sneed me af en dreef me als een mak schaap richting de baan. Die had ik niet zien aankomen. Dat van dat makke schaap dan.. Hij lachte, las mijn gedachten en vertelde me dat ik geen schijn van kans maakte. Ik was even de kluts kwijt maar liep rustig mee in de warming-up.

De heldere hemel zorgde voor een lekker fris temperatuurtje. Het was licht aan het vriezen. De baan was best wel glad. Dus we deden nog maar een rondje gras tegen het verkeer in. Best wel leuk zo’n warming-up, beetje op je gemak rondjes rennen. Aan het einde moesten we nog even met zijn allen het hek proberen weg te duwen. Tja.. ik weet al wat we straks met sneeuw als warming-up moeten gaan doen. Maar goed.. daarna hup, echt de baan op. Het was glad. Had ik dat al gezegd? Ik wil niet overal zout op leggen. Gelukkig hadden anderen dat al gedaan met de strooimachine.

De trainer vertelde nog even wat we gingen doen. Hij zei het zo snel, iedereen was er stil van. Je zag hem genieten. Ik was ook even de draad kwijt. Was het nu 4×500+200 rust en 5×1000+300 rust of was het 5*400+200 rust en 6*1000+300 rust? Grappig dat later bleek dat ik het rustdeel wel in 1 keer goed had begrepen. Kun je zien hoe het menselijk brein waarschijnlijk alleen de dingen oppikt die het echt wil horen. Of wellicht vergiste ik me wel en durfde de trainer alleen het rustige deel hardop uit te spreken.

Goed.. je krijgt maar even de kans om er over na te denken want daar gingen we al. “Rustig an” zei hij nog want over drie weken is het de midwintermarathon van Apeldoorn. (Niet voor mij want ik heb de olympische limiet nog niet gehaald. En trouwens.. is het al winter dan?) “Rustig an” betekent dan voor de grote jongens dat ze er als een pijl uit de boog vandoor gaan. Ik liep nog even mee maar ik kon met dit tempo totaal mijn ei niet kwijt. Dus bij de tweede tempoversnelling besloot ik ze gewoon te laten gaan.

Een groepje gezelligers, met daarin een bekende mededraver met zijn lange maanen (zie ook..http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/12/22/het-paard-de-baan-en-het-meisje/), nog een blond staartje gepromoveerd uit de andere groep en nog wat anderen, verwelkomden me hartelijk in hun gelederen. Men vroeg me nog iets over een vorige blog, ik snapte het niet helemaal maar vertelde ze wel dat sommige bloggen zichzelf schrijven. En hup.. daar gingen we de volgende tempo versnelling al in.

Bleek dat ik niet de enige was die maar een beetje geluisterd had. Het paard was aan het strooien en liep met een fix tempo in tegengestelde richting over de 1e laan (Heet dat zo? Of is het toch gewoon de eerste baan?. In principe prima, die baan 1 is inderdaad voor het snellere verkeer maar de door hem gekozen richting is wellicht niet zo handig. Vooral niet bij atletiek. Maar goed daar waar ik me meestal aan hem vasthoud, figuurlijk dan, voor het bijhouden van de afstand. Daar was ik nu afhankelijk van blond staartje.

Ik probeerde mijn aandacht niet kwijt te raken maar het was al te laat. Blond staartje maakte het niet gemakkelijker door om de 2 of 3 honderd meter te vragen hoe ver het nog was. Ik besloot het dan maar hard op aan de anderen door te geven. Voor mezelf lekker duidelijk en wellicht hadden mijn medelopers er ook baat bij. Jammer was dat ze dan er toch nog af en toe pak um beet 100 meter er naast zat. Het is ook best lastig om te tellen tijdens het hardlopen. Ik ben dan wel niet blond maar ook ik raak zovaak te tel kwijt.

Wat ook leuk is aan de rondjes is dat je af en toe ook de kans krijgt om de snellere groep in te halen. Ok.. ok.. eerlijk is eerlijk.. ze lagen dan wel al een rondje of wat voor op onze groep.. Toch voelt het lekker.. wat zeg ik? Heerlijk.. om lachend langs ze op te rennen en ze vriendelijk doch dringend te verzoeken uit de eerste baan oftewel baan 1 te gaan. Die is immers voor het snellere verkeer. Ik moet die kleine pesterijtjes natuurlijk niet overdrijven. Hardlopen is immers een serieuze zaak. Daarnaast heb ik geen recht van spreken. Ik kan natuurlijk niet verkopen dat ik in het weekend op de bank zit en op de training praatjes heb.. Nee, dat raak ik aan de straatstenen niet kwijt.

Goed.. nog meer rondjes dus. Het paard was inmiddels bij onze groep gekomen en trok samen met blond staartje de groep naar een hogere snelheid. Hummm.. lekker uit de wind.. tenminste als ik even niet in ogenschouw neem dan mijn illustere voorganger zich te goed gedaan had aan een lekkere macaronischotel. Dus dat uit de wind bleek helaas relatief te zijn.

De rondjes gingen maar door. Ik zag het later ook op de runkeeper, een grote rode cirkel op de kaart voor de kantine en de kleedkamers. Je denkt telkens te finishen maar dat valt dan toch vies tegen. De relaxte groep was al terug gekomen en stond ons min of meer aan te moedigen. Natuurlijk gingen gewoon door. Nog een rondje.. en nog een rondje.. tot uiteindelijk alleen de trainer nog stond te kijken. Hij deed het rustig an.. wat dan.. nee, wees gerust. Hij gaat vast pacen tijdens de marathon van Apeldoorn. Hij had de limiet wel gehaald zag ik in dat iets te strakke ondershirt. Tja.. en ik ben daar iets teveel kwijt geraakt.

Uiteindelijk deden we nog een sprintje in de laatste ronde. Dat we ondanks al die rondjes nog wat over hadden is werkelijk niet te geloven. Ik deed voor het achter gebleven publiek, die toevallig net uit de kleedkamer kwam, nog even een flinke eindsprint. Ik was mijn snelheid en conditie gelukkig niet kwijt geraakt. Gelukkig maar.. soms is het beter iets moois te verliezen.. dat zou dan beter zijn dan dat je nooit hebt gehad. Maar in dit geval niet..

6 gedachten over “Soms is het beter iets moois kwijt te raken..

  1. Je lachte vast schaapachtig terug naar die grote jongen.
    En blond staartje, is dat toevallig het vermiste meisje uit je eerdere blog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *