Het paard, de baan en het meisje

Het was dan maar weer eens tijd om met de grote jongens te trainen. Ik kon me amper herinneren wanneer de laatste keer was. Het was gewoon te lang geleden. Ik vroeg me af of ik het niveau nog aan kon. Dan maar ervaren en kijken wat er gebeurd. Ik liep achter de groep aan de baan op en draaide mijn hoofd nog een keer om. Mijn oude comfortabele groep zag ik met enige weemoed door de toegangspoort van de atletiekbaan verdwijnen. Ik hoorde ze nog lachen.

Daar liep ik dan weer. Ik zag bijna allemaal bekende gezichten. Al miste ik ook een paar lopers van de harde kern, de keiharde kern. We liepen eerst een paar rondes om de baan heen, tegen de klok in. Ik vroeg me af of dat normaal was. Dat bleek al weer een tijdje normaal. Maar ja, dat kon ik natuurlijk niet weten. Dus maar geen vragen stellen bij de opwarm-oefeningen. Dat leek toch verdomd veel op de maandelijkse circuitachtige trainingen in de rustweek. Ok, dan toch maar een vraag.. Nee, de rustweek was volgende week.

Wat moesten we allemaal doen. Hurksprongen, zijwaardsesprongen en nog meer bewegingen die je bij de gemiddelde marathon nooit zou maken. Maar ja.. de trainer wilde het en dus deed iedereen het. Zonder morren. Iedereen.. jazeker.. ook deze recalcitrante blije krasse knar hield wijzelijk zijn mond. Voor de verandering accepteerde ik gewoon wat er op me af kwam.. Oefeningen dus.

Nou ja.. De oefeningen vielen uiteindelijk mee. We kregen het volgende schema. 2x 600, 200 rust. Daarna 2x 800, 200 rust, nog 2 x 1000, 200 rust en als klapper op de vuurpijl daarna nog 2 x 1200 met inderdaad 200 rust. Ok.. het kan ook wat anders zijn geweest. Luisteren in dit soort situaties is niet mijn sterkste punt. Meestal zoek ik een maatje. Liefst iemand die het allemaal wel weet en loop daar gewoon de rondjes mee. Dan hoef ik minder na te denken en het is nog gezellig ook.

Al snel ontstonden er drie groepen op de baan. De snelle groep 15km/u en harder met daarin veel grote jongens, een middel snelle groep met een tempo van ongeveer 14km/u en de laatste groep waarin ik zat. Je raadt natuurlijk al wat het tempo daarvan was. En voor het grootste deel van de tijd haalden we dat tempo ook.

Goed.. rondjes lopen dus.. In mijn groep had ik al snel mijn maatje van de avond gevonden. Ik noem nooit namen in mijn blog. Maar “Paard” is een prima bijnaam voor een snelle loper die in zijn nadagen met wapperende haren nog flinke sporen trekt. Hij had gelukkig opgelet en wist precies wat de bedoeling was. En nog beter.. hij kende de weg.. wat absoluut een voordeel genoemd mag worden.. zelfs op de baan..

Paard legde me uit dat we begonnen met rondjes van 600. Dat had ik dus goed begrepen. Hij werd af en toe aangespoord om een leuk verhaaltje te vertellen. Ik zag hem nadenken en dat zag er best wel heftig uit. Wie vraagt me om nu een leuk verhaaltje te vertellen? Hij wilde duidelijk vooral lekker draven over de baan. Ik nam het over en vertelde het verhaal over het paard, de baan en het meisje. Het verhaal is eigenlijk te lang om hier te vertellen. Dus dan doen we gewoon een andere keer.

Zo liepen we door ons schema heen. Rondje na rondje op de baan. Heerlijk was het. Tempo na tempo en rust na rust. Paard liep voorop. Ik volgde want ik vind je moet doen waar je goed in bent. En ja.. ik ben goed in volgen.. op de baan dan. Af en toe hadden we wat discussie. Hij vertelde me dan hoever we af waren van de eindstreep.. nou ja.. ik bedoel dan eigenlijk de tussenstreep. 57 meter.. ik dacht toch zeker 44.. ik zag hem twijfelen maar het was toch echt nog 15 meter.. en ach.. wat maakt het uit.. We waren er alweer en klaar voor een korte dribbel van 200 meter.

Uiteindelijk kwam ik daar waar ik wilde zijn. Lekker op tempo, licht bezweet en nog helemaal niet moe. Ik had in het laatste rondje Paard een beetje moeten laten schieten. Dat zat me toch niet lekker. Vooral niet omdat het zo soepeltjes ging. Dus ik zette nog maar eens aan, naderde Paard op een paar meter en liep al snel naast hem. Op nog zo’n 57 of 44 meter moedigde ik hem nog maar eens aan. Hup Paard hup, je kunt het. Ik versnelde nog een keer en natuurlijk ging hij mee. Wat moest hij dan? Lachend met het schuim op zijn kin liep hij net achter me over de allerlaatste eindstreep. Of was het misschien naast me? Net voor me? Het wachten is op de fotofinish.

Wellicht kwam het door het luidkeels aanmoedigen. We hadden nogal wat aandacht getrokken. Het is ook mooi.. Dat lopen op de baan.. Het was te lang geleden.. Veel te lang geleden. De complimenten van de trainer waren op zijn plaats. Mijn ego was weer gestreeld. Het lichaam proefde weer de smaak van vers aangemaakte endorfines. Iedereen blij..

Wat? Hoe het dan zit met het meisje? Nou dat meisje belde ik gewoon na afloop van het hardlopen. Die ging naar de yoga. Ook leuk.. Yoga..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *