Een Nieuw Dipje Of Redelijk Fijn In Nieuw Elan..

Tjonge, wat was ik ongemotiveerd de laatste weken. Gewoon niet normaal meer. Ik had gewoon totaal geen zin in hardlopen. Geen discipline, geen reden om mijn renspullen aan te trekken. De drempel leek wel steeds hoger te worden. Dan regende het weer te hard. Dan was het weer te koud. Of had ik geen zin om in het donker te lopen. Jeuk aan mijn kleine teen.. Er was altijd wel wat.

En owja.. Nog meer excuses.. Ik had het zo zwaar op mijn werk. Ik moest zo hard werken. Lange dagen.. Had weinig tot geen energie. Voor niet veel dingen.. en zeker niet voor hardlopen. Zat te denken, te piekeren hoe ik hiermee om moest gaan. Waardoor het kwam. Hoe dit weer goed moest komen. Het zou wel goed komen na kerst.. na oud en nieuw.. als alles weer in rustiger vaarwater is gekomen. Dan zou het makkelijker worden.

Ik had twee weken niet gelopen. De laatste keer ging het niet echt lekker. Ik was er echter wel maar het viel toen allemaal nog niet mee. Gisterenavond was ik weer moe.. zwak.. de bank was als een magneet en anders de tv wel. De kat wilde ook niet van mijn schoot. en ja.. het was droog maar ook koud. Als ik nu niet zou gaan dan zou ik nooit meer gaan. Beetje overdreven.. Ik hou wel van een beetje drama. Dus dat past wel.. Dus ik ging met ongezonde tegenzin.

Ik zag ze kijken. Mijn hondstrouwe hardloopmaatjes.. Een aantal blij verrast. Weer anderen beetje kritisch. “ben jij er ook weer?” Het interesseerde me niets. Ik kwam om gewoon achter in de groep een beetje mee te lopen. Om feeling met de groep te houden. Om te overleven. In het hardlopen dan. Tja.. weer wat drama.. Waar is dat strijkje op de achtergrond? Of nog liever een compleet metropoolorkest.

Wat voel ik me nu anders.. De energie stroomt weer. Wat een verschil!! Ik heb slechts gedaan waarvoor ik kwam. Ik heb gewoon lekker rustig aan achter in de groep gehangen. Gewoon rustig kletsen over van alles wat het leven mooi maakt. Lekker 10km weg gelopen. Terug bij de baan voelde ik al het verschil. Ik had weer energie. Ik keek naar mijn oude groep, racend over de baan, badend in het zweet. Ik wilde ook. Ik had weer zin. Wat baalde ik toen mijn trainer mij vertelde dat ze hun laatste rondje hadden gelopen. Het zweet liep over hun hoofden. Vol ontzag keek ik ernaar. Dit was wat men vroeger een kodak-moment zouden noemen. Ze liepen nog uit. Ik wilde ook. Ik wilde weer.

Ik heb dit wel vaker. Het lijkt net alsof ik het nodig heb. Af en toe een dipje om even bij zaken stil te staan. Om even mezelf terug te pakken. En dan weer door. Natuurlijk gaan we het deze keer niet overdrijven. Geen marathon over drie weken en ook niet over 4. Geen marathon meer vroeg in het seizoen. Geen twee marathons proberen te lopen binnen de week. Geen gekke kunsten meer. Gewoon lekker rennen. Wellicht afstanden opbouwen. Wellicht kijken hoe snel we nog kunnen. De zevenheuvelen ging goed. Dat was eigenlijk best wel verrassend. Ik was immers nog steeds aan het bijkomen. Kijken of het er nog in zit? Tja.. eerst weer genieten.

Voorlopig zit er in ieder geval ook weer een blog in. Dat is ook weer eventjes geleden. Veel te lang geleden. Het is nog niet veel en toch ben ik er blij mee. Moest het even kwijt. Mijn trouwste fan vroeg zich al af hoe het met me ging. Ik schreef namelijk niet meer zoveel. Nou Ma.. Ik ben er weer.. Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *