Ook al is het laatste stuk verlicht.. het blijft zwaar.. @ Bergrace by Night

Het was alweer mijn 5e keer dat ik aan de start stond van een van de mooiste en gezelligste prestatielopen van Nederland, de Bergrace by night. Starten om 23:00u. Dan 11,6km van Wageningen door het pikke donker dwars door de polder naar Ouwehands dierenpark. Met als kers op de appelmoes een klim van een ongeveer 1000 meter de grebbeberg op.

Een paar jaar geleden was het ook wel eens in Arnhem, door het Sonsbeekpark. Het parcours was meer dan prima maar de sfeer in het burgers bush was niet het je van het. Te grote ruimte voor te weinig mensen. Dan voelt het te weinig knus aan, gaan steeds meer mensen eerder weg en uiteindelijk komt het feest niet echt op gang. Nee, dan is ouwehands dierenpark stukken beter. Mooie sfeervolle ruimte welke precies groot genoeg is voor de lopers die nog even willen feesten. Uit ervaring weet ik dat dat nog steeds een veel voorkomende combinatie is.

De Bergrace haalt bij mij sowieso wat oerinstincten naar boven. Ten eerste laten ze de vrouwen 5 minuten eerder starten. Daarna worden de mannen altijd even aangemoedigd om er achteraan te gaan. Verbazingwekend hoe snel je de langzaamste groep vrouwen ingehaald hebt, vaak al op de eerste klim na 1,5 km is het al zover. Mijn competitie drang is echter nog sterker. Ik loop altijd met mijn veel te snel startende Bergrace-hardloopkameraad (mooi scrabblewoord..). Bij de Bergrace is het altijd een uitdaging om deze toffe spinning- en bootcamp-instructeur in te halen.. desnoods op de finishlijn.

Deze keer liep het ook zo. Ik besloot wat sneller van start te gaan om te kijken hoe mijn snelheid ervoor stond. Mijn Runkeeper haperde dus daar had ik weinig aan. Beetje jammer toch. De snelheid bleek echter prima. De eerste vrouwen vloog ik voorbij als waren ze een gezellige tijd. En na een paar kilometer.. ja hoor.. ik herkende hem al aan zijn gele/zwarte outfit. Eerst haalde ik 20 kilo aan (voor hardlopen overtollige) spiermassa in en daarna hem zelf. Ik hoorde hem door het gekreun en gezucht heen nog zeggen.. “je gaat goed man, ga maar door..” Ik knikte en ging..

Nu snelheid vast houden. Dat viel nog niet mee op de brede rijndijk. De wind zwaar tegen of in de zij maar dat is even erg. De dijk leek net een driebaans snelweg. Aan de rechterkant het wat langzamere verkeer. In het midden, het verkeer wat harder denkt te gaan en niet naar rechts gaat omdat ze bang zijn dat ze even later niet meer kunnen invoegen. En aan de linkerkant van de dijk het snellere verkeer, die gasten die rustig aan gestart en op een gegeven moment niet meer te houden zijn. Dus inderdaad net als op de snelweg, je moet af en toe wat vrachtwagens ontwijken maar toch is de rechterbaan het rustigste.

De dijk af lopen is altijd lekker. In de verte zie je bij helder weer vaak de grebbeberg al liggen. Deze keer niet. Het is pikkedonker. Waar is de wind gebleven? De harde tegenwind was helemaal weg. Gaan liggen of gewoon precies in mijn rug? Achter me hoor ik een man hijgen. Ik draai me om en de oude baas legt me uit dat hij niet goed kan zien in het donker. WTF.. Waarom doe je dan aan zo’n race mee? Maar goed.. Hij wil even bij me lopen omdat mijn draagbare bouwlamp van deze polderweg een klein landingsbaantje maakt. Nee geintje, ik kon de accu niet dragen en heb me beperkt tot een klein hoofdlampje. Die gaf me genoeg licht om de ergste en langzaamste obstakels te ontwijken.

Mijn senioren volger was trouwens minder oud dan dat hij zich voor deed. Een paar kilometer voor het einde had hij opeens geen last meer van het gebrek aan licht. Hij haalde me in en verdween in het donker. Blijkbaar was ik zijn haas voor deze avond. Nog eens geen bedankje.. Ik kreeg even last van een dipje. Die stijle klim kwam al snel dichterbij en ik liep op de middelste baan. Ik werd nu links en rechts ingehaald. Ik miste mijn haas, die zou ik toch normaal gesproken nu pas inhalen of wellicht nog een tikje later. Ik liep op mijn ego. Die moest duidelijk brandstof hebben.

Goed.. tijd voor de kers. Minder lekker dan dat ik had gehoopt. Beetje taai.. De klim was verlicht door honderden lichtjes en toch weer even zwaar als altijd. Een eindsprint zat er niet meer in. Wel nog wat laatste ploeteraars inhalen. Dat gaf mijn ego weer wat moed. Jammerlijk precies 10 seconden te laat of wellicht nog wat meer. In ieder geval kwam ik dat tekort voor een PR op deze olympische afstand.

Het feest was ok. Beetje gezellig kletsen. Kwam nog wat mensen van AV34 tegen. En toch.. Was het de gedachte aan de oppas die zat te wachten? Was het het biertje wat net niet lekker genoeg viel? Was het het missen van dat PR op een paar seconden? ik weet het niet. Ik had een unheimlich gevoel. Dat moest ik maar eens lekker ver weg parkeren.

Bijna net zover als waar de auto stond, aan het einde van het parkeerterrein wat inmiddels al vrij leeg aan het raken was. Ik keek naar boven, alles was donker, zelfs geen maan te bekennen. Ik voelde mijn benen, een beetje stijf. Ik wilde naar huis, warme douche. Wellicht begin ik te oud te worden voor dit soort hardloopfeestjes. Best wel jammer, het is een mooie traditie aan het worden. Ik dacht aan die oude baas, die me vrolijk voorbij flitste. Wat een onzin. Ook al is het pad onverlicht.. Zolang ik nog kan zien in het donker, ga ik door..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *