You can’t always get what you want..

De marathon van Eindhoven kwam hard aan. Een hele week ziek, zwak en misselijk ging voorbij. Mijn maag rommelde harder dan de Vesuvius. Wellicht toch ergens iets opgepikt. Ik had het voortdurend koud. Maandag op mijn werk ging het nog wel. Glimlachend het waterballet van de vorige dag besproken. Toen was het nog ok en keek ik opgewekt vooruit naar de naderende marathon van Amsterdam.

Als mijn benen heel zouden blijven dan had ik het plan opgevat om die marathon namelijk ook te doen. Voorbereidend daarop had ik daarom een massage voor de day after afgesproken bij mijn favoriete sportmasseuse Tira. Zij zou die eventueel opgelopen knopen er wel even uitmasseren. Daarna nog een rustig, gezellig herstel loopje op dinsdag. Nog een paar dagen goed eten en slapen. En dan? Ja, dan zou ik min of meer wel klaar zijn mijn laatste echte sportieve uitdaging van dit jaar.

Goed.. Dat herstel loopje ging dus mooi niet door. Ik had me eigenlijk wel verheugd op die lichte interval training, half in het bos en een beetje op de baan. Echter het enige sprintje wat ik nog trok was op en neer naar de WC op de badkamer. Met als enig voordeel dat ik daarbij trap op, trap af nog enigszins hoogte meters maakte.

Het heeft dan ook geen nut om wat te eten. Als ik daar al zin in had tenminste. Ik kwam die dagen niet verder dan beetje pap, wat thee, een paar boterhammen en wat soep. Een paar keer knipperen met de ogen en ik verloor weer een paar van de in de voorgaande weken zorgvuldig opgebouwde kilo’s.

Slapen was het enige wat wel volgens plan ging. Wat was ik moe. En ik bleef maar moe. Het leek wel alsof ik daar niet tegen op kon slapen. Anders gezegd.. Ik kon slapen wat ik wilde, het schoot niet op. In de ochtend en op mijn werk ging het nog wel. Later op de dag kwam de man met de hamer op een manier zoals hij zelfs niet in Eindhoven was verschenen.

Goed.. niet best dus.. niet kunnen lopen, slecht eten en onvoldoende uitgerust. Tja, waarschijnlijk kun je dan niet voorstellen hoeveel moeite het kost om zo’n marathon toch niet te gaan lopen. Ik wist natuurlijk zelf ook wel dat het niet ging maar aan het andere kant wilde ik ook heel graag. Dapper en onverstandig, anderen zouden het gewoon dom noemen. Ik bleef gewoon hoop houden.

Na een korte opleving van een paar redelijke dagen voelde ik me vrijdagavond toch weer niet helemaal geweldig. Niet echt ok.. Niet optimaal.. en ook niet suboptimaal.. Eigenlijk voelde ik me weer net zo slecht als dagen terug. Ik was dan ook blij om lekker in het bed te kruipen. Op mijn buik liggend voelde ik het voorverwarmde waterbed om mijn lichaam heen krullen. Ik trok de schone zachte lakens over mijn heen.. humm.. teveel informatie.. en nadat ik het gerommel in mijn buik had kunnen uitsluiten viel ik vrijwel direct in slaap, dromend van een geweldige zonovergoten marathon die ik niet zou lopen.

Zaterdag toch even naar de marathon Expo. Even sfeer proeven en mijn t-shirt ophalen. Tja, dat t-shirt kan met goed fatsoen alleen maar dragen als ik alleen ergens afgelegen in de donkere bossen een stukje ga rennen. Maar toch, zo’n felle oranje shirt is te mooi om te laten liggen. Goed, niet veel van de Expo meegekregen omdat ik voor de ingang van het Olympisch stadion op de stoep stond geparkeerd. Dat vinden ze niet leuk in 020. Dus ik in een rap tempo links en rechts mensen inhalend om door de weinig prettige drukte zo snel als mogelijk weer bij mijn auto te komen. Dat had de volgende dag ook mijn deel kunnen zijn.

Zondagochtend 10u.. de start van de Marathon van Amsterdam. Ik draai me nog eens om en voel het warme bed. Mijn buik rommelt nog steeds. De vermoeidheid is echter stukken minder. Door de gordijnen zie ik de zon schijnen. Even baal ik ervan. Het had zo mooi kunnen zijn. Blijkbaar niet voor mij. Toch voel ik me prima. Straks lekker ontbijten en dan stukje fietsen door de gooise bossen en heide, lekker buiten in zeer aangenaam gezelschap. Wat wil je nog meer..

But if you try sometimes, well you just might find.. You get what you need..

4 thoughts on “You can’t always get what you want..

  1. Leuk geschreven. Ik lees graag over hardlopen (en schrijf er soms een column over). Loop zelf ook graag, maar veel kortere afstanden. Een km of acht max, tenminste dat was voordat ik geblesseerd raakte. Ben nu weer rustig aan het opbouwen. Keep on writing and I’ll keep on reading 😉

    • Dank je.. Geblesseerd? Ach.. Dat is vervelend. Zie je verbetering? Ik heb vooral in het begin wel eens blessure vrij lopen aangehaald in mijn blog. Nu is dat voor mij meer een automatisme geworden. Het verdient meer aandacht.. Succes met het herstel..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *