Klaarder dan dit gaat het niet worden..

Wat is de top 5 van de meest gestelde vragen aan een marathonloper? Op 5: “Hoe is dat zo gekomen?”. Op 4: “Is zeker therapeutisch?”. Natuurlijk een bekende vraag op nummer 3: “Voel je wel helemaal lekker?”. Ex aequo met nummer 2: “Heb je nog niet genoeg problemen?”. Op 1.. voor de meeste hardlopers onder ons het zeer herkenbare.. “En.. ben je er klaar voor?”. Ik moet dan altijd even kijken wat ze precies bedoelen. Ik doe dan voor de zekerheid een stapje naar achteren. “Ja, voor die marathon van je.. gekke-werk!”. Tja..

Wanneer ben je klaar voor een marathon? Ik heb daadwerkelijk geen flauw idee. Vaak trek ik die conclusie als ik de van te voren bedachte trainingsarbeid heb uitgevoerd en daarbij een aantal van die zware 30+-ers heb gedaan. Eigenlijk is dat toch onzin. Na al dat geploeter in de avonduren en in het weekend voelen mijn benen vaak zwaar en vermoeid. Het voelt niet echt alsof ik dan een marathon kan lopen.

De trainer zei dat ik me geen zorgen moet maken, “Je bent in vorm!”. Baseert hij zich op die laatste training waar ik al gezellig kletsend achterin de groep mijn intervalletjes liep? Of wellicht de elegante wijze waarop ik de afsluitende strekoefening volbracht? De manier waarop ik lachend onder de douche verdween? Zijn opmerking is natuurlijk vooral erg aardig bedoeld en vooral om me een hart onder de riem te steken. Beetje raar gezegde trouwens ik draag tijdens het hardlopen zelden een riem. Soms wel zo’n hardloopbelt voor het water maar het is gewoon niet heel erg praktisch om daar een hart onder te steken.

Eerlijk is eerlijk. De aanloop naar de marathon is vaak lastiger dan het lopen zelf. Ik ben vooral klaar met die 30+-ers. Zeker als ik ze in mijn eentje moet lopen. Ok, als het weer mooi is en de natuur is fantastisch dan gaat het vaak wel. En ok, ik weet dat ik ze moet lopen. Iedereen doet het immers. Maar verder lijkt het zo zinloos. Slechts het klaterend applause van een warme douche valt je dan nog ten deel.

En nog eerlijker, dat gevoel onder die warme douche wordt niet ontzettend vaak overtroffen. Als de endorfines door je lijf gieren, denkend aan die laatste kilometers op de coolsingel in Rotterdam, het fantastische publiek in Barcelona, mijn ouders bij de finish in Apeldoorn of die persoonlijke zegetocht vorig jaar in Eindhoven. En verder alles wat het leven mooi en leuk maakt. Dan wil je echt wel. Wie houdt me dan nog tegen?

In mijn vorige blog schreef ik al dat een marathon lopen vooral een mentale kwestie is. Het zit vooral tussen je oren. Nu zit er veel tussen je oren en het meeste is toch ook echt fantastisch (in de breedste zin van het woord..). Toch kan ik je vertellen dat het schrijven over het ontbreken van motivatie het niet echt beter maakt. Niet zoveel praten dus.. punt.

Het enige wat helpt is gewoon zo’n marathon weer lopen. Lekker uitrusten, goed slapen, veel eten, beetje op het internet naar het parcours kijken. Zondag op tijd op staan, op mijn gemak aankleden, naar de start gaan en hem gewoon lopen. Klaarder dan dat kan ik het niet maken. En klaarder dan dit gaat het niet worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *