Komkommertijd.. de power nap!?

Moe kwam ik thuis van mijn werk. Ik trok mijn pak uit en schonk wat te drinken in. Ik was moe of had ik dat al gezegd. Te laat naar bed en te weinig slaap.. je kent dat wel. Het enige wat me op de been hield of sterker gezegd weerhield van vroeg naar bed gaan was het vooruitzicht van mijn wekelijkse dinsdagavond training met mijn loopmaatjes van de AV 34 (inderdaad het is tijd om die geweldige vereniging ook eens te noemen). Dus dat moeie gevoel maar even ver weg parkeren en door..

Ik was op tijd weg gegaan van werk en weinig drukte dus ruim op tijd thuis. Dat zou me genoeg tijd geven voor een power nap (lees voor tips op http://strategischlui.nl/power-nap/). Even een kwartiertje zou me voldoende rust kunnen geven voor een alleraardige training. Het is alweer 18:00. Ik zet de wekker voor de zekerheid op half 7. Nog tijd zat voordat de training begint om 19:00. Buikje ondertussen vol, lekker uitgestrekt liggen in het zonnetje. Prima omstandigheden voor een kort tukje, de powernap dus..

Ik schrik wakker. Check mijn telefoon. Shit.. kwart voor 7. De telefoon knippert, biept en doet van alles om me wakker te krijgen. Niet gelukt dus!! Een gevoelig vriendinnetje schreeuwt via de What’s App..”Wakker worden.. je zou toch gaan hardlopen.. ;-)”. WTF.. Hoe weet zij dat nou? Waar hangt die camera? Geen tijd, hup in de benen. Ondertussen nog 14 minuten om op tijd te komen. Tjonge, die powernap werkt wel. Ik vlieg door mijn huis, pak de spullen, kleed me om, zoek de autosleutels, vind de autosleutels, aai de poes en verlaat het huis door de achterdeur. Nog 10 minuten.

Onderweg naar de atletiekbaan breek ik zo’n beetje bijna alle verkeersverboden die maar mogelijk zijn. Nee hoor.. ik maak maar een grapje. Even voor mijn moeder en al mijn politievrienden.. Ik had haast maar bleef ruim binnen de marges van de toegestane snelheden op bijna alle wegen tussen mijn huis en de baan. Die fietser reed zonder licht maar ik kon hem vrij elegant ontwijken. Het stoplicht was echt oranje en ik kon niet meer remmen. En de gele markering op de stoeprand was er nog niet toen ik hem daar neer zette.

Goed… op tijd was ik dus. Glimlachend vroeg ik me nog af waar de camera in mijn tuin zou staan. Stelde mijn Runkeeper in en kon gelijk door. Ik zag om me heen kijkend dat de meest fanatiekelingen van mijn groep er niet waren. Owja.. de 4Trails.. voor het ware heldendom.. 180 km rennen in 4 dagen door de alpen.. ofzo.. niet normaal.. voor mij dan en op dit moment.. Natuurlijk lach ik hierom over een paar jaar als ik gewoon met ze mee ga. Ik dacht zij knallen.. ik ook knallen hier door de veluwse alpen.

Ik had immers ook nog een powernap gedaan. Dus zat vol met energie. Ik wilde graag en wel direct. Waarom die warmingup? Het is nog steeds ruim 20 graden. Hup.. stelletje watjes.. an die arbeid.. Rennen. Ik fake een paar bewegingen en luister naar de verhalen uit het nieuws. Een of andere wielrenner heeft een andere wielrenner een duw gegeven.. in Frankrijk.. Heftig.. En er is een wolf gevonden. Ja.. een dooie wolf. Nog heftiger. Een wat angstige medeloopster roept dat ze blij is dat tie dood is. Ik herken direct het roodkapjes syndroom. Wellicht een gat in de markt voor Buff (zie http://www.buff.eu/nl/home). Goed, we moeten zo wel het bos in.. en op de veluwe weet je het nooit. Die poema uit de komkommertijd van een paar jaar geleden is ook nooit meer terug gevonden.

De trainer legt het nog een keer uit. We gaan dwars door het bos intervallen.. 2 tempo, 1 rust, 5 tempo.. ofzo.. Ik hoor slechts nog wat grapjes over dat die wolf uit Duitsland hier waarschijnlijk alleen was voor vakantie. Dat tie eigenlijk ging voor de Efteling. Ik lach en zie mijn medelopers vooruit schieten. Wat was het ook al weer? Owja.. Ik zou gaan knallen. Ik schiet naar voren en loop de klinkers uit die oude herenbaan. Fraai stukje Duits wonder wat hier al bijna 70 jaar ligt. Misschien kwam die wolf daarvoor..

Lekker.. het knallen gaat prima.. kort rustje en weer gaan. We gaan heuvel op deze keer maar dat mag de pret niet drukken. Naast mij loopt een andere snelheidskanon een behoorlijke vorm te etaleren. Ik glimlach, loop relaxt mee en kijk wat om me heen. Ik constateer twee dingen. 1) Geen wolven hier te bekennen en 2) Zo’n powernap werkt prima. Ik voel me uitstekend. In de verte zie ik nog wat meer stijging in het pad. Maar het doet me allemaal niets. Al merk ik wel dat die tweede reeks langer is dan verwacht. Wat zei de trainer nou? 2 tempo.. 1 rust.. 2 tempo of 3 tempo..??

Vertwijfeld zie ik langzaam die andere man van me weg lopen. Ik kan hem niet meer bij benen. Ik kijk op mijn telefoon. Shit.. pas een kwartier onderweg. Dit gaat niet goed. De power is totaal uit mijn benen genapt. Ik laat me zaken en als de rest van de groep me inhaalt is eigenlijk de 5! minuten voorbij. Wat is dit voor een idiote interval serie? Nee.. Nee.. het ligt nooit aan de training. Het ligt altijd aan de vorm van de dag. Die is gewoon K. Daar kan geen nap tegenop.

In de tweede serie laat ik me afzakken en leg me neer bij het idee dat het toch eigenlijk te warm is voor zo’n training. Hopelijk kan ik aan het einde van de groep aanhaken. Ik heb me totaal over de kop gelopen. Blijkbaar staat drie kwartier powernap gelijk aan een kwartier super hardlopen en daarna is het klaar met de power. Ik loop relaxt mijn training uit, kletsend over tuffende vrouwelijke hardlopers en renshirts met gaatjes voor het ipod snoertje. Dat kan er ook nog wel bij in de komkommertijd. Misschien lekker morgen door de salade. Dat is morgen.. Nu eerst maar eens tijd voor een echte Powernap van een uur of 8. Nul tempo.. 8 rust..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *