Heel worden.. heel blijven..

Een van de belangrijkste aspecten van het hardlopen is heel blijven. Waarom? Simpel, als je niet heel blijft, dan kun je niet meer hardlopen. Voor een echte hardloper is dat volgens mij het ergste wat kan gebeuren. Ok.. langzamer lopen dan verwacht, te laat aan de start verschijnen, geen startbewijs, uit vorm zijn, verkeerde dingen gegeten, daar tijdens de race last van krijgen, naar de tandarts moeten.. het kan allemaal vervelend zijn.. wat mij betreft stelt het allemaal niets voor in vergelijking met het niet meer kunnen rennen.

Ik zie soms in mijn loopgroep en vriendenkring lopers met ernstige of minder ernstige blessures aan de kant staan. Soms overbelasting, soms gewoon even een misstapje tijdens het hardlopen, vaak een ongelukje met geen enkele relatie tot het hardlopen. Het hardlopen is dan even over en als je dan weer mag (van je lichaam.. je geest wil vaak al veel eerder) dan merk je dat je conditioneel behoorlijk bent terug gevallen. Ik heb veel respect voor de manier waarop met zo’n situatie om gegaan wordt. Vaak stapje voor stapje en met veel geduld. Het valt vaak allemaal tegen, duurt langer dan verwacht.

Een lieve vriendin van me heeft haar enkels op twee plekken gebroken na het hardlopen. Eigenlijk bij het rekken na het hardlopen. Nou ja.. ze verdraaide haar knie tijdens het rekken en viel ongelukkig. Niet normaal meer wat een pech. Haar been zit nu voller met ijzer dan een douanepoortje op schiphol kan verdragen. Ja, lach er maar om. Ze is er mooi klaar mee. Hardlopen zit er voorlopig niet meer in. Tenzij de bond een nieuwe discipline verzint met daarin ruimte voor alternatief materiaal; gipsen schoenen en krukken.

Tja, ik moet er niet aan denken. Als je zoals ik eigenlijk zo’n beetje verslaafd bent aan hardlopen. Wat zal er dan gebeuren als je even niet meer kan? Ik heb er al moeite mee als ik voor een marathon rustig aan moet doen.
Even voor de wijsneuzen onder jullie.. Afkicken is niet aan de orde.

Laatst had ik zin om eens lekker te knallen tijdens een interval training. Op een gegeven moment liep ik samen met een jonge gast weg van de groep. Ik keek hem aan, zag die blik van “zullen we nog wat harder” in zijn ogen. Als een pijl uit een boog gingen we langzaam over in een soort van sprint. Dat was best lekker en ging behoorlijk goed. Zolang ik maar continue blijf voelen wat mijn benen doen, hoe mijn voeten ervoor staan en of mijn hart nog klopt. Als ik ergens iets raars voel.. dan gooi ik het anker uit en ga terug naar een lagere versnelling.

Morgen ga ik in een regionaal loopje proberen om mijn PR op de 10km te verbeteren. Ik loop 1 keer per jaar een 10 en dan moet het gelijk goed zijn. En ja.. dus moet ik naar mijn grenzen en er door heen.. Blijkt dat dit voor mij toch redelijk spannend is. Hoe kun je immers je grenzen verlegen en toch geen risico lopen? Gaat dat wel samen? Nou ja.. morgen gaan we er achter komen. Je hebt toch geen enkele controle. Doe je uitgebreid voorzichtig met het hardlopen, dan kun je met een beetje pech buiten het hardlopen tegen iets anders aan lopen. Misschien is de beste voorbereiding om gewoon langer in je bed te blijven liggen. Goed, ook daar geldt dat controle een illusie is. Eerst maar eens kijken hoe we de nacht door komen.. jaja.. en natuurlijk de ochtend..

2 gedachten over “Heel worden.. heel blijven..

  1. Ik loop sinds 6 dagen niet (das heel lang geleden, loop normaal 3-4 keer per week) en ben er depri van. Pijntje in mijn heup… Sinds vrijdag maar daarna nog voluit gegaan op ladiesrun (50:52). Dat was wellicht niet zo slim.
    Hoop echt dat t heel snel over is!!! Ben duidelijk verslaafd…
    Toepasselijk verhaaltje dus wat ik net lees van je.

    Groet!

    Enne… Feli met je PR

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *