De haas ziet minder dan de slak..??

Vrijdagavond was het weer zover. Mijn halfjaarlijkse hardloopfeestje op de Grebbeberg bij Ouwehands dierenpark in Rhenen. de bergrace by night 2013. Altijd leuk. Traditioneel ga ik er elk half jaar naar toe met mijn bergrace hardloopmaatje (lees ook op http://wp.me/p2AmkQ-2i). Het is een sportief uitje waarbij we ook altijd bijpraten, over werk, gezamelijke oudcollega’s, vrouwen.. niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Een stukje rennen door de polder.. Na afloop een biertje.. redelijk stukje muziek.. wat wil je nog meer?

Nou.. ik wil hem altijd inhalen. Hij gaat altijd als een speer van start. Zoals een spinning instructeur betaamd zou ik bijna willen zeggen. Conditie als een paard en altijd voorop om te winnen. Van mij dan.. De laatste twee keer was het me gelukt. Altijd grappig dat verbaasde gezicht zo rond de 8e kilometer. In alle eerlijkheid moet ik daarbij wel zeggen dat we tegen al dat andere rentalent geen schijn van kans maken. Sommige van die gasten proberen twee wedstrijden op een avond te lopen (de vroege van 5,6 en de latere van 11,6km) en ze ook nog te winnen. Niet normaal.. Nee, wij lopen gewoon voor ons eigen PR en een klein beetje sportief tegen elkaar.

Het was koud. En ach dat gezeik over de kou. Het was gewoon fris. Echt fris.. Gelukkig had de organisatie twee buitengewoon enthousiaste opwarmertjes geregeld. Tjonge wat gingen die meiden van de locale fitness tekeer. Ik kreeg het al snel warm en ook de oefeningen deden hun werk. De nacht was helder. De maan staat half vol of half leeg voor de pessimisten onder ons en de hemel vol sterren. Prachtig. Ik wreef nog maar eens over mijn borst. Totaal geen last meer dankzij de mentale massage eerder op de dag en eerder in de week.

Als eerste mogen de vrouwen starten. Ik vraag me af waarom ze dat doen. Het lijkt zo net alsof ze een prooi loslaten. Of is het slechts de jager in mij die losgelaten wordt. Het werkt wel. Al na 3 kilometer worden de eerste dames ingehaald. Ik loop lekker en heb totaal geen last van de marathon van het vorige weekend. Dat komt ook door twee onbekende medelopers die me, als de beste hazen, mee trekken, me uit de wind houden en me onbewust motiveren om het tempo vol te houden. Af en toe zie ik hun hoofd draaien om te bepalen wat ze nu weer aan hun fiets hebben hangen.

Dat houden ze toch zeker 7 km vol. Ondertussen merk ik dat ze langzaam maar zeker meer mijn normale meer slakke tempo gaan lopen.. Vooral die wat oudere man trekt het niet meer. Die is als eerste het haasje. Ik trek mijn conclusie, houdt ze nog even uit de wind, ga dan wat meer voorover hangen en versnel. Ik hoor mijn runkeeper zeggen dat ik inderdaad onder de 12,5 km/u ben gekomen. En erger nog.. Ik zie mijn hardloopmaatje in zijn geelzwarte outfit nog steeds niet. Heb ik dan toch het verkeerde treintje gekozen? Wellicht minder moeten genieten van de verschrikt blerende lammeren, het platte donkere polderlandschap, de sterrenhemel en de door de maan verlichte naderende grebbeberg?

Nou ja.. we hebben nog even. Ik haal hem nog wel in. Bij de 8 km begin ik me af te vragen of ik hem misschien toch al ingehaald zou hebben. Nee.. dat kan toch niet? Dan zou ik dat toch gemerkt hebben. Toch? Zou hij dan toch al de laatste klim hebben bereikt? Die niet on-gevaarlijke steile klim van al met al zeker een kilometer. Ok, wel verlicht door honderden kaarsjes maar toch.. Zou hij daar al lopen? Het zou kunnen.. Zijn vriendinnetje zou wachten bij de finish. Dat moet toch een bepaalde aantrekkingskracht hebben.

Ik probeer nog een keer te versnellen. “Nog 2 kilometer” roept een uiterst blije vrijwilliger. Die gasten staan hier de hele avond in de kou de kleumen. Petje af… Brrr.. snel maar weer op en door. Nog twee kilometer.. tjonge.. dan heb ik nog een kilometertje om hem in te halen. Op die stijle klim maak ik geen schijn van kans. Nog een keer versnellen? Mijn linkerkuit vindt het niet leuk, herinnert me subtiel de afgelopen zondag in Rotterdam. Dan maar volhouden en finishen. Daar is de afslag rechts de heuvel op. Shit, ik ben er nu al.

Nog voor de afslag kijk ik omhoog naar de sterrenhemel. Ik zie de grote beer schitteren en realiseer me dat ik sinds de vorige keer nog geen enkel sterrebeeld erbij heb geleerd. Ow. Daar is ook de kleine beer. Tja, maar die kende ik ook al. Wellicht moet ik de komende zomer toch wat romantische momenten in gaan plannen. Goed.. wat ziet het er mooi uit. Waarom heb ik hier niet eerder naar gekeken?

Geen tijd om er langer bij stil te staan. Potjandrie.. Wie heeft hier die klim neergelegd? De steiging is 25 meter in minder dan een halve kilometer volgens Runkeeper. Mijn benen zeggen dat het toch echt steiler moet zijn. Hier zie ik ondanks die duizenden theelichtjes geen fluit, pikke donker. Op de website stond dat de ergste greppels verwijderd waren en toch geloof ik het niet. Ik struikel bijna twee keer maar dat kan ook vermoeidheid zijn. Nog steeds zoek ik naar dat geel-zwarte renpak.

Het gaat niet meer gebeuren, dat is wel duidelijk. De finish is in zicht. Mijn benen zijn blij dat de klim voorbij is. In de laatste meters ga ik voor een laatste eindsprint.. Opgezweept door het laatste restant publiek wat zich nog net voor het sluiten van de dag heeft verzameld om nog wat familie of vrienden aan te moedigen. Net over de finish zie ik hem huigend vooroverhangend in de armen van zijn vriendin. Liplezend zie ik hem zeggen.. “Waar is hij?”. Een enorme glimlach verschijnt op zijn gezicht als hij beseft dat hij me deze keer voor is gebleven. Hij had me niet meer gezien zei hij buiten adem. Ik hem ook niet en denk lachend dat de slak even veel ziet.. hij heeft er gewoon meer tijd voor nodig.. 18 sec..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *