Terug op de wallen..

Tjonge. Kom net terug van een stukje rennen en moet even wat wegkloppen. Wat een geweldige tocht! Gewoon lekker lopen door de bossen. Tuurlijk het was koud maar niets wat drie laagjes en een lekker gecertificeerde muts van Buff niet kunnen verhelpen. Ik had nooit gedacht dat ik die route nog zou terug vinden. De vorige keer was ik best wel kapot en alles lag onder de sneeuw.. Ik had toen geen flauw idee waar we waren. Toch vond ik ze vanochtend.. ik was terug op de wallen..

Op de wallen. Wat een bizarre tocht was het toen. (Ploeter mee op: http://wp.me/p2AmkQ-9a.) Ik kon maar net aanhaken. Het ging te snel. Het was te koud, het sneeuwde, het was glad.. heuvelachtig.. het ging eigenlijk niet. Ik was blij toen ik klaar was. Was blij toen ik in bad lag. Moest slapen. Ik was echt helemaal op. Maar de tocht was geweldig, bovenop die oude stuw-wallen.

Die herinnering bleef ik maar vast houden. Ik wilde ernaar terug maar had slechts een vaag idee waar ze lagen. Ik wist nog dat we langs het koffiehuis op ’t Leesten liepen en daarna door het dalletje richting.. tja.. richting de bossen ofzo. Dus runkeeper zacht, gewoon rustig lopen door het dal en dan hup de bossen in. Ik had geen flauw idee. Ik ken het daar eigenlijk helemaal niet maar wat kan het me schelen. Je kunt toch niet verdwalen in Nederland. (Alhoewel verdwaal maar een klein beetje mee op http://wp.me/p2AmkQ-v.) In het ergste geval liep ik tegen het huisje van de boze heks. Gelukkig heb ik magere vingers..

Ik liep precies zoals ik wilde. Gewoon maar een eindje in het wilde weg.. voor de lol. Eindelijk.. ik liep weer voor de lol.. De kilometers, de hoogtemeters, de tijden per uur.. het interesseerde me allemaal geen fluit meer. Ik liep gewoon.. en het was lekker. Mijn benen waren ontspannen, geen last van mijn linkerkuit, geen last van schouders, het was helemaal goed. Zo wil ik lopen. Dit is de manier om lekker en veel te lopen.

Het is eigenlijk niet te geloven maar ik herkende opeens een einde van de weg, een fietspad, een omgevallen boom, een pad door de struiken.. Het was alsof het er altijd had gelegen, ik er al honderd keren voorbij was gelopen en er nooit voor had gekozen dit pad te nemen. Hoe dat kan zal me verder worst wezen. Ik was er weer. Als je eenmaal de route hebt genomen, dan leidt die je vanzelf kronkelend en heftig stijgend naar het hoogste punt.

Wat een pad. Helemaal geweldig! Det hoogste punt ligt op 95 meter met redelijke diepen afgronden. Ok.. het is niet de Transalpine maar voor Nederlandse begrippen is dit toch best bijzonder. Een dag later liep ik hem weer en toen zag ik als bonus ongeveer 20 meter onder me in het dal zag ik iets wits in mijn ooghoeken voorbij schieten, het achterste van een flink dameshert. Tjonge.. wat keurig gezegd toch weer! Deze prachtige tante sprong bijzonder krachtig tussen de bomen door alsof er geen hoogteverschil was. Terwijl ik net daarvoor me had lopen uitsloven. Prachtig zo’n hert, een klein cadeautje.. gelukkig heb ik daar nog steeds oog voor. Voor het hert dan..

Opeens voelde ik dat ik er weer was en nog steeds.. Het voelt alsof ik nooit weg ben geweest. Ik heb er weer zin in. Mijn lijf voelt goed. Ik heb geen flauw idee hoe het kan, maar het is zo als het is. En eigenlijk maakt het ook geen fluit uit. Ik heb zin in de volgende marathon. Vrienden raden het me af. Begeleiders zetten vraagtekens. Maar ik heb er zo’n zin in. Het is werkelijk niet normaal meer. Een detail weerhoudt me nog. Ik heb nog geen startbewijs en de inschrijvingen zijn gesloten. Het is slechts een detail. Ik ga er vanuit dat het wel goed komt. Ik heb geen flauw idee hoe. We zien het wel. Vanavond kijk ik naar “De Marathon”. Dan kom ik vast nog meer in de stemming.

6 gedachten over “Terug op de wallen..

  1. Mooi!

    De Marathon…ik vond m supergrappig!! Heerlijk dat platte Rotterdams (einde vond ik beetje jammer maar kon toch mijn pret niet drukken). Ik loop volgend jaar de marathon in Rotterdam (mijn eerste) en ik heb er nu al enorm veel zin in! Over 2 weken sfeerproeven met de 10 daar.

  2. Klinkt als een heerlijke run. De Marathon was een erg leuke film. Ik sta over 2 weken in Rotterdam op m’n eerste 10 km. Alleen qua practische zaken nog even puzzelen (vervoer, supporters, tas..). Zin in !

  3. Wat een vrijheid om zo te kunnen lopen. Arie op volle sterkte, zo lijkt het wel. Succes met de voorbereidingen voor de volgende marathon, wanneer die ook mocht zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *