Het aller.. allermoeilijkste voor de marathon

Vanavond mijn laatste training gelopen voor de Midwinter Marathon. Lekker stukje gelopen met zijn allen door de wijk en nog een 4 x (1000 WT + 400 R). Lekker nat geregend en tevreden onder de douche realiseerde ik me dat ik nu aan ben gekomen bij het moelijkste deel in de voorbereiding van de marathon. Het aller.. allermoeilijkste deel..

Natuurlijk weet elke marathon loper dat je bijna verplicht een aantal dingen moet doen in de voorbereiding. Zo is het een ongeschreven wet dat je eigenlijk gewoon een paar 30+-ers moet doen. Vanavond hoorde ik het ook in de loopgroep. “ja, ik ga zondag de Midwinter marathon doen.. Nee.. ik heb maar 1 30+-er gedaan.. dus ik weet niet wat het gaat worden”. Het lopen van een paar van die 30+-ers is echter niet het moeilijkste.

Dan is het ook handig om te kijken hoeveel eten en drinken je mee gaat slepen. Twee repen of twee gelletjes? En welke smaak? Nog wellicht een banaantje voor de start? Wat eet ik in de ochtend? En sterker nog.. wat eet ik de dag ervoor? Dan natuurlijk hoeveel water is voldoende? Of zal ik energiedrank meenemen? Of zal ik gewoon gokken op de verversingsposten onderweg? Eten en drinken is heel belangrijk maar het bepalen hiervan is absoluut niet het moeilijkste.

En wat dacht je van het parcours? Het parcours moet natuurlijk bekeken worden. Het liefst door stukken te lopen maar in elk geval door de kaart uitgebreid te bestuderen. Hoe loopt het parcours? Waar zitten de stijgende en dalende stukken? Waar ga ik straks versnellen? Men zegt dat in de Midwintermarathon een mentale tik veroorzaakt wordt door het zien van de finish na 27,5km. Dan moet je dus nog een rondje. Hoe lang kan ik daar met mijn ogen dicht lopen? In een goede voorbereiding kun je dit maar beter van te voren bepalen. Maar uiteindelijk is ook dit niet het allermoeilijkste.

Wat doe ik aan vandaag? Normaal gesproken de dagelijks terugkeerde vraag van onze geliefde loopsters van de andere sexe. Maar ja.. niets menselijks is ons mannen vreemd. Ik durf te wedden dat voor de marathon de gemiddelijke hardloopman toch even voor de kast staat om te kijken welke kleren het beste bij het weerbeeld passen. En een matching outfit is op zijn plaats want die leuke collega komt ook kijken. Die renkleren moeten dan wel schoon zijn natuurlijk. Daar moet je maar net aan denken. Lastig.. Erg lastig..

Het allermoeilijkste is ook niet het uitzoeken van een goede parkeerplaats, waar je moet omkleden of hoe laat de laatste pendelbus gaat. En ook niet het lopen van die honderden kilometers in de maanden voor de marathon. Waarbij je dan ook rekening houdt met de hoogteverschillen en/of het waarschijnlijke ijselijke en winderige weerbeeld in een klassieke Midwinter marathon.

Nee.. Het aller aller moeilijkste is de periode vanaf je laatste training.. de rustperiode. Die laatste paar dagen in de aanloop naar de marathon waarin iedereen alleen maar met je wil praten over hardlopen. Die vreselijke dagen waarin je schoon geborstelde schoenen je continue vragend aankijken. Het is zo lastig om de voor-de-gein lopers ontspannen door het bos te zien joggen terwijl jij daar net je tekkel uitlaat. Mensen die bellen om te vragen wanneer het is, hoe het gaat en of ik er klaar voor ben. Super lief maar een hardloper in rust dan is gewoon tegen-natuurlijk…

Ik denk dat ik donderdag toch nog maar even ga.. kort stukje..

2 gedachten over “Het aller.. allermoeilijkste voor de marathon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *