Sneeuw.. sneeuw.. weg was sneeuw..

Het is weekend. Dan mag het weer. Dan kan het weer. Gewoon lekker lopen door de bossen en over de hei. Deze keer is het extra leuk omdat de bossen onder een flink pak sneeuw liggen. Ik kan me echt al dagen van te voren verheugen op een extra lange tocht, deze keer naar de zandvlakte van Kootwijk. Kon ik ook eindelijk mijn snowsteps uit proberen. Ik schrok wel van die ijskoude -9 op de teller. Brrr.. Ik moest even zoeken naar mijn lange onderbroek en de bivakmuts. Die lagen nog in de kast sinds de Midwinter Marathon van afgelopen februari.

Goed gemutst liep ik nog maar net in het bos of ik kreeg mooie gedachten waarin ik straks door de verse sneeuw zou lopen. Boldly go where no man has gone before. Vandaag dan.. Helaas.. de paden zijn al ontmaagd door een paar banden en voeten, waarschijnlijk een fanatieke biker en een hondenliefhebber… met twee honden..

Ik was nog nooit die kant opgelopen. Veel rechtdoor had ik gisteren op het internet gezien.  Gewapend met veel vertrouwen, mijn richtingsgevoel, een beetje geluk zou het toch moeten lukken om de vlakte te bereiken. En ach.. ik kan altijd nog terug vallen op Google Earth. Al snel wordt duidelijk dat het toch behoorlijk tegen valt.. Het pad is minder immer gerade aus dan ik had gedacht. De sneeuw maakt het er niet overzichterlijker op. Op sommige plekken ligt zeker een pak van 15 cm. Op andere plekken hebben zwijnen er een beestenboel van gemaakt. Daar is het amper toegankelijk. Pech.. doorploegen..

Gelukkig zie ik in de verte het eerste heideveld. Ik zoek een heuveltje. De sneeuw is hier behoorlijk opgewaaid. Het tempo is helemaal eruit. Het is zeer de moeite waard. Dit is niet normaal meer.. wat een uitzicht. De hemel is blauw alleen gebroken door de sporen van vliegtuigen. Zo ver als je kunt kijken.. sneeuw.. sneeuw en nog meer sneeuw..

Hoog Buurloo

Hoog Buurloo

Ik heb geen flauw idee hoe ik nu weer verder ga naar Kootwijk. Helaas laat Google Earth het afweten, geen bereik.. die zag ik niet aankomen. Eerst maar naar beneden. Hé.. een snowstep.. Shoot.. die was ik dus verloren heuvelop. Tjonge.. weinig van gemerkt. Goed.. nu maar doorlopen op mannelijk richtingsgevoel richting het westen.. ofzo..Hier kom ik wat meer op fiets- en wandel-paden. Dat loopt lekkerder. Geen wild te bekennen trouwens. Die zijn waarschijnlijk allemaal ingehuurd door de jongens van het Safari-joggen (www.safari-joggen.nl)  voor een expeditie meer in het oosten van de Veluwe.

Aha.. de kathedraal van Kootwijk staat er erg decoratief bij. Nu nog een pad naar rechts zoeken. Ik neem een gok en volg een fiets spoor. Foute boel.. het spoor gaat dwars door de hei. Het zit hier vol met kuilen. Ik sta tot halverwege mijn onderbenen in de sneeuw. In de verte zie ik een langlaufer maar misschien is dat een voorbarige conclusie. Ik loop er heen en ja.. Hij vertelt dat hij al zeker 2 uur onderweg is.

Ik loop door naar de heuvel waar ik een tijdje geleden wandelde in de laatste zomerzon. Toen verlangde ik nog naar het mooiste van de wereld. Nu keek ik over een totaal witte vlakte, de sneeuwvlakte van Kootwijk.. Niet het mooiste maar zeker echt prachtig…

Zandvlakte in Kootwijk

Sneeuw(zand)vlakte Kootwijk

Bovenop de heuvel zit een oude man. Hij vertelt me over de zin van het leven. Hij vertelt dat je niet mee moet gaan in de emotie en moet blijven waarnemen. Hij zegt dat je elke dag moet genieten alsof het je laatste is. Ik blijf uren naar hem luisteren totdat de zon onder gaat. NOT.. Het is gewoon een vriendelijke wandelaar die zijn boterhammetjes eet. Ik geniet nog even wat het uitzicht en ga terug.

Dat valt nog vies tegen. Op gevoel pak ik een paar keer de verkeerde afslag.. tot zo ver mijn richtingsgevoel. De sneeuw lijkt moeilijker begaanbaar dan op de heenweg. Ik kijk regelmatig naar mijn snowsteps. Ik ga zeker niet terug als ik ze verlies. Ik begin moe te worden en hongerig. Ik heb de zwaarte van de tocht totaal verkeerd ingeschat. Hopelijk blijf ik heel. Geen bezemwagen die me oppikt en als ik niet beweeg zal het best koud zijn. Voorlopig ril ik mezelf in beweging. Zelden zo’n zin gehad in een warme douche. En dat bordje met pasta van gisteren lijkt een koningsmaal. Nog een paar kilometer..

Vanmorgen schoof ik de gordijnen open. De sneeuw is weg. Ik denk lachend aan die vriendelijke wandelaar op die besneeuwde heuvel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *