Bergrace by Night.. Tijd voor een feestje!!

In de eerste week van November heb ik al jaren een leuk loopje naar Ouwehands dierenpark. Vrijdagnacht 23:05 is de start in Wageningen. Dwars door de polder.. in het pikke donker.. richting de top van de Grebbeberg. Volle maan is het net geweest maar hij schijnt nog behoorlijk. Het is redelijk onbewolkt en met een fatsoenlijke app kun je alle bekende sterrenbeelden onderscheiden.

De sfeer op de markt in Wageningen is uitbundig en ontspannen. De opzwepende muziek staat hard en begeleidt de gezamelijke warmingup. Iedereen heeft er zin in. Sinds het jaren loop ik hier met mijn Bergrace loopmaatje. We staan te kijken bij de start van de vrouwen, die starten 5 minuten eerder dan wij. Ze zien er enthousiast en veel belovend uit. We kunnen haast niet wachten om daar achteraan te gaan. Ik herken nog een collega en schreeuw haar voornaam in het voorbij gaan.

Als de laatste vrouw over de startmat is gelopen, klimmen we over het dranghek om een beetje vooraan te staan. Vooral mijn loopmaatje vindt dit fijn. Hij start altijd alsof hij slechts tot het einde van de straat hoeft te lopen. Ik probeer altijd de rem erop te houden en te versnellen in de laatste kilometers. Ik zet het rode lampje van mijn pet aan en start de activity op Runkeeper.

De eerste kilometers gaan dijk op, heuvel af, heuvel op, dijk af door een uitgestorven woonwijk van Wageningen. Je moet ook wel een beetje gek zijn om hier te lopen terwijl je ook op de bank kunt zitten en naar de TVOH kunt kijken. Owja..not.. en door.. Op de dijk gaat het richting Rhenen. Het waait behoorlijk. Normaal gesproken zoek ik dan een paar lange gasten uit die mijn tempo lopen. Dat is nu vrijwel onmogelijk. Het enige wat ik zie, zijn de vele lichtjes die mee gedragen worden. Sommigen hebben een meer lampjes dan een vrachtwagencabine in de kerstperiode. Ik loop van kerstboom naar discolamp en probeer half verblind vooral niet te struikelen over rioolputten en andere oneffenheden in de weg.

Het valt me op dat ik vrij veel vrouwen inhaal. Ik herken de enthousiaste staartjes nog van de start. Aan hun ademhaling hoor ik hoe ze ervoor staan. Ik scan mijn lichaam en concludeer dat ik naar de volgende versnelling kan. In de verte zie ik de Grebbeberg al opdoemen, een prachtig en verontrustend vergezicht. Stiekum hoop ik dat ik mijn collega nog in ga halen of zelfs mijn loopmaatje. In dat geval is een goede tijd bijna gegarandeerd. Ik streef naar een tijd binnen het uur en ondertussen vooral te genieten.

Ik merk dat ik me heel bewust ben van de omgeving en de sfeer. Ik mis de loeiende koeien van vorig jaar en zie dat de schapen wel slapen. Naast te hard afgestelde iPhones, hoor ik vooral het neerkomen van mijn voeten op het asfalt en mijn eigen ademhaling. Af en toe kijk ik omhoog om te zien of de maan er nog is.

Ik ben zo in de wolken dat ik bijna langs mijn loopmaatje loop. Hij roept me en ik overweeg om even naast hem te lopen. Mijn benen willen echter anders. Ik draai mijn hoofd om en schreeuw dat het nog maar 3 kilometer is. Het is een gok maar deze wordt bevestigd door een vrijwilliger langs de kant. tja.. en door.. Ik ga me opmaken voor de laatste kilometer.. stijl de Grebbeberg op.

Ik herken het laatste vlakke stuk. Nu rechtsaf en zonder waarschuwing gaat het opeens naar boven. Door de dichte bebossing is het daar echt donker. Geweldig zijn de 1000 lichtjes langs deze laatste beproeving. Als een soort stairway to heaven bakenen ze mijn pad af. Verlichten doen ze echter niet. Ik was helemaal vergeten dat dit bospad vol zit met kuiltjes en stenen. Ik struikel bijna over een niet zo’n geweldige uitstekende steen. Met een korte en duidelijke mededeling waarschuw ik mijn medelopers achter mij.

Op de top is het vlak. Ik pers er nog een laatste sprint uit. En voel me gesteund door de aanmoedigingen van mijn collega, die al langs de kant staat. Bij de finish zie ik de teller op 55 nog wat staan. Het is niet normaal meer. 6 minuten sneller dan mijn tijd vorig jaar. Ik ben redelijk moe maar meer dan tevreden. Even later finisht mijn loopmaatje en het feest kan wat mij betreft beginnen.

Ach. Het is allang begonnen. Binnen staat een lekker bandje swingende muziek te spelen en de DJ’s draaien tussendoor klassieke feestnummers. Het lekkere koude biertje glijdt er gemakkelijk in. Het is een mooie avond en we genieten nog na van de ervaringen onderweg. Bij de prijsuitreiking besef ik dat je in zo’n loop eigenlijk nooit bij de eerste drie zal eindigen en dat dat helemaal niet uitmaakt. Wie hier nog kan dansen is zeker een winnaar. Nog een lekkere dansplaat en dan lopen we langzaam de dierentuin uit. Ik zwaai nog even naar de grote beer en vind het mooi geweest. Tot volgend jaar!!

4 gedachten over “Bergrace by Night.. Tijd voor een feestje!!

  1. Jeetje Berry, wat een geweldig verslag, werd er helemaal in meegezogen…voelde de Grebbeberg zelfs hier achter de computer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *