De Beekloop

Na een dag werken was het dan eindelijk zo ver, de beekloop in Eindhoven met de start om 19u. Ik was er klaar voor. Mijn G. wat was ik er klaar voor. Ik had me voorgenomen om twee dagen niet hard te lopen en mijn krachten te sparen. Dat bleek een lastig voornemen. Ik wilde lopen.. Ik wilde rennen… Ik kreeg gewoon afkickverschijnselen. Het moest niet gekker worden.

Ik had afgesproken met een vriendin op een parkeerplaats vlak bij de start. Klein stukje lopen.. de spanning werd er niet minder door. De Beekloop is op het terrein van de GGZ van Eindhoven. Redelijk veel publiek.. te gekke enthousiaste mensen.. en fantastisch weer.. de temperatuur was gedaald naar een normale 20 graden. Kortom ideale omstandigheden voor een lekkere loop.

Mijn loopmaatje was gespannen. Het was haar eerste loop. Best wel stoer.. 16km. We spraken af om de eerste ronde samen te lopen. Daarna zouden we wel zien. Ze liep fantastisch, de eerste ronde in 12km/u en ik dus ook.

Na de eerste ronde van 4 km liep ik bij haar weg op zoek naar mijn eigen tempo en mijn eigen grenzen. Ik had mazzel dat twee mannen voor me net ietsje harder liepen. Een van die mannen droeg zo’n akelig fel geel en goed zichtbaar shirt. Daar kon ik me mooi aan op trekken. Het parcours was plat en breed. Ik ging helemaal los.

Toen na het derde rondje die twee mannen een tandje erbij schakelden, moest ik ze laten gaan. Gelukkig kon ik aanklampen bij een wat oudere man, van begin 40, die me inhaalde en voor me ging lopen. Toen ik hem bijhaalde zag ik hem kijken.. eerst rond naar de omgeving, het publiek en daarna naar mij. Hij zei: “wie is hier nu gek?”. Lachend bevestigde ik zijn vermoedens.

In het laatste stukje zat er nog een eindsprint in en kwam tevreden over de finish. Ik was nog heel.. had lekker gelopen.. genoten van de sfeer en een prima tijd. 16km in 1.15.. 12,8 km/u.. ik was nog best fris.. Niet normaal meer.. Ik kletste nog even na met die oudere man, mijn “hert” van het laatste rondje (haas is de standaard term, echter die rennen vaak naar hun hol..) Snel terug naar de finish om mijn loopmaatje binnen te halen. Onder luide aanmoediging sprintte zij naar de finish. Dus zeker niet te snel gestart. Knap hoor.. voor de eerste keer 16km in een zeer respectabele tijd. Haar ouders waren trots. En ik was trots op hun omdat ze toch mooi kwamen kijken.

Bij de finish werd het opeens nog behoorlijk druk. Het publiek verzamelde zich en steeds meer lopers kwamen binnen met tevreden gezichten. Allemaal in de rij voor dat blikje extran. Gekkehuis.. Dat hebben we toch maar mooi weer gedaan met zijn allen. Na een met liefde bereid maal en nog meer energie drank naar huis. Zonder medaille maar met een glimlach..

Een gedachte over “De Beekloop

  1. Wat een gaaf verhaal om te lezen!
    Het motiveert mij zeker voor de aankomende loop.
    Ook dat je schrijft ‘lopen met een glimlach’..,
    Zo is hoort het wel te zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *