Ochtendrun

Het is elke keer weer een gevecht met bed en dekens maar als je ogen voldoende open zijn om je loopschoenen weer aan  te trekken… dan ben je klaar voor een bijzonder ervaring.. De ochtendrun..

Afgelopen vrijdag wekte de zon me vroeg in de morgen. Ondanks de plensbui van gister belooft de dag veel goeds. Het is 7 uur en is ben toch echt klaar voor een klein rondje Zilvenheuvel. Binnen 5 minuten ben ik 1 met de natuur. Het is werkelijk niet te geloven hoe stil het kan zijn. Het enige wat je hoort zijn vogels, een enkele krakende boom en de geluiden van jezelf. Respectvol probeer je stiller te lopen en minder hard te ademen. Je spitst je oren in de hoop op wat wild, een groep zwijnen, dat dartelende hertje of dat wegspringend haasje..’

Bovenop de Zilvenheuvel heb je een geweldig uitzicht op een mooi stuk bos en hei. De zon begint al aardig te steken. De dauw is al aan het verdampen, al merken je doorweekte schoenen en sokken daar nog niets van. Het kan me niets schelen. Het is mooi, het is prachtig en daar gaat het om. Strakke eenwielige karensporen dwars door de hei en verdwijnend in het dichte bos. Mooie nieuwe paden voor de volgende keer. Geen flauw idee waar ze heen gaan, maar ook daar zal het mooi zijn. Dat is zeker.

Even voel je de teleurstelling. Het wild ontbreekt. Wellicht toch te luidruchtig geademd toen je die 50 meter hoogte verschil moest overbruggen. Goed, we hebben de terugweg nog. Die gaat naar beneden en hoe je het wendt of keert, dat loopt altijd nog lekkerder. Dan heb je nog meer oog voor de omgeving. Inderdaad daar zie ik het eerste wild al. Een fotograaf in een scootmobiel. Hij is het hert van vandaag. Ik loop langzaam op hem in. Kan ook niet anders want hij heeft zijn voertuig aan de kant gezet. In stilte wordt ik al nieuwsgierig over wat hij heeft gezien. Hij fluistert, nadat ik hem in het voorbij gaan voorzichtig goedemorgen wens, kijk een hinde. Ik loop rustig door en probeer zowel naar het oneffen pad voor me, als op een lichtbruine vlek in bos te kijken. Inderdaad een dames hert, prachtig.. toch nog wild.

Mijn dag is begonnen en kan niet meer kapot. Me dat realiserend zet ik mijn glimlach maar weer eens op. Tot verbazing van die ruiter die net zijn paard in de trailer aan het laden is. Om maar niet te spreken van die oudere vrouw in haar badjas. Al moet ik direct zeggen dat de verbazing wederzijds was. Ze lacht terug en zei dat ze zich al afvroeg wie daar achter haar aan zat. Dat was ik zeker niet.. Ik ben bijna thuis en hunker alleen naar een warme douch..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *