Wacht op mij..

Veel te vroeg draaide ik mijn auto het lege parkeerterrein op. Ik keek een tiikje gespannen naar buiten door de voorruit. De koplampen schenen door de nieuwe toegangspoort van het prachtig vernieuwde atletiekcomplex van AV’34. Het groene kunstgras lag er weer jaren mooi bij. Zelfs het grijze droge weer kon dat niet verpesten. Ideaal om lekker in je bed te blijven liggen of wellicht voor een lekker zondagochtendloopje door de bossen rond Apeldoorn. Ik schudde mijn slaperige hoofd en draaide de radio nog maar eens wat harder. 

Running can hurt, Running can hurt sometimes 
But it’s the only thing that I know
When it gets hard, you know it can het hard sometimes
It is the only thing makes us feel alive

Door de beslagen ruiten zag ik de eerste fanatiekelingen zich verzamelen in kleurrijke hardloopkleding inclusief mutsen en handschoenen. Deed de radio uit en stapte uit de auto. Met mijn hardschoenen veegde ik een vochtige druppel uit mijn ooghoek voordat deze een koud aanvoelende streep over mijn wang zou maken. Ik mikte de rest van het zakje fishermansfriend op de bijrijdersstoel. Vrolijk lopend langs mijn auto gaf Zondagsmeisje 2  de eerste tekenen van herkenning. Vos had het trainingsparcours uitgezet en knikte vriendelijk naar me voordat hij de groep in een draf hielp. Hoe heet ze ook al weer? Margreet? Nee.. Netty gaf me een knipoog en vroeg zich hardop af of ik überhaupt nog wist wie ze was. Had ik moeten bellen? Willem kwam even naast me lopen om bij te praten. Het was als vanouds. Ook best fris. In ieder geval voelde de groep warm of had ik een laagje te veel aangetrokken.. 

We keep this run in a photograph
We made these memories for ourselves
Where our eyes are never closing
Hearts are never broken
And time’s forever frozen still

De dag ervoor keek ik nog met weemoed naar oude foto’s op mijn Facebook pagina. Tja dat doe je als je al wat ouder bent. Veel te lang geleden stond ik blij en trots tussen Boss, Paard, Trainert, Gerrit en nog wat andere grote jongens boven op de uitkijktoren in Park Berg en Bos. Daarna was vaak het alleen lopen goed bevallen. Je weet wel in de vroege ochtend je wekker uit drukken omdat je je de avond ervoor in lichtelijk beschonken toestand had voorgenomen lekker gewoon te doen wat je wilde. Even hoofd leeg maken.. Goed voor de discipline.. Goed voor de conditie.. Maar hoe zat het met de interne mens.. Ik miste die diepe gesprekken over snelle outfits, bijzondere races en prachtige routes. Over trainingsjacks, hardloop-shirts en lichte schoenen. Zeg maar.. De belangrijkere dingen van het leven..

So you can keep me
Inside the pocket of your ripped jeans
Holding me closer ‘til our eyes meet
You won’t ever be alone, wait for me to come home

Tja Edje, hij blijft plakken als zo’n hap kruidkoek op de achterste kiezen. Over plakken gesproken die laatste keren liep het gewoon niet zo lekker. Ondanks waarschuwingen liepen we toch in het pikke donker over het onverlichte straten richting de heidevelden van het Leeste. Ik kneusde mijn enkel, 6 weken niet rennen. Eigenlijk viel dat nog wel mee. Het telkens uitleggen waarom ik liep als herr Flick van de Gestapo was veel zwaarder. Ik kwam niet meer terug. Had geen zin meer. Liet de trainer alleen zijn trainingen draaien. In mijn ziel en op mijn windjack stond ten onrechte “Looptrainer” gekrast. Uitkijktoren hoge verwachtingen. Was ondertussen een beetje aan het afdwalen. Liep te ver weg van de groep. Ik riep naar voren “wacht op mij..!!” en gaf gas.

Running can heal, running can mend your soul
And it’s the only thing that I know, know
I swear it will get easier
Remember that with every piece of you
Hm, and it’s the only thing we take with us when we die 1

“Mend your soul…” Zelfs mijn enkel genas en uiteindelijk was ik er weer. Niemand had verlangd dat ik iets van me had moeten laten horen. Niemand wilde horen dat ik van de club hield.. Niemand dwong me om vaker te komen.. Ze wachten gewoon af.. Ze wisten dat ik uiteindelijk wel terug zou komen.. Ze wachten gewoon op me tot dat ik er weer was.. En daar was ik dan weer. Ik was gewoon terug gekomen.. Thuis gekomen..

  1. Met dank aan Edje Sheerun
  2. Alle namen in deze blog zijn verzonnen. De medelopers zijn beschreven in  http://www.bigsmilerunning.nl/medelopers-hardloopmaatjes-en-fans/