De generatie-canyon..

hardloopboog generatie canyon

Afgelopen zondag werd ik nogal bruut wakker gemaakt. Ik had erg licht geslapen, waarschijnlijk last van ontwenning. Mijn vers 16-jarige en normaal gesproken erg lieve dochter hing glimlachend boven me. “Pap, ga je mee hardlopen?” Ik deed mijn ogen open en direct weer dicht. Ook al sliep ik nog half, ik voelde me trots dat het hardloop-gen waarschijnlijk ook op de volgende generatie was overgedragen. “Pa-hap.. wordt nou wakker!! Gaan we een stukje rennen..” Ze had zich notabene al helemaal klaar gemaakt. Haar ren-outfit paste prima bij haar schoenen zoals niet ongebruikelijk was bij die jonge meiden en ook bij sommige oudere meiden trouwens.

Ik sloot mijn ogen en draaide me nog een keer om. Dit moest haast wel een grap zijn. Ze liep naar de gordijnen en trok ze met een ruk open. Door mijn wimpers zag ik mijn dochter, met haar armen in haar zij, me beoordelend aankijken met een blik van dat ik haar maar beter serieus kon nemen. En ook dat was vrij gebruikelijk bij meiden van die leeftijd (red.: waarschijnlijk een oefening als voorbereiding op later).

De zon scheen in mijn ogen. Eigen schuld had ik ze nog maar niet open moeten maken. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om vandaag te gaan hardlopen. Maar ja.. wie kon hier nee tegen zeggen? Ik probeerde het nog wel al had ik haar laatste vraag eigenlijk niet verstaan.”Ok!!” zei ze.. “Wat jij wil.. Sacherijn.. Dan maak ik wel voor mezelf snel even ontbijt..” Ze gaf me een knipoog en lachte. “Als je er maar uit komt..“. #durftepushen

Eenmaal in de keuken zag ik dat ze al bij de deur stond te trappelen, kijkend naar haar telefoon. “hehe. eindelijk.. tjonge.. en ook al aangekleed.. haha.. fijn.. kom we gaan.. ik weet een mooie route..” Ik wreef het laatste restant slaap uit mijn ogen alsof ik voor de laatste keer wilde duidelijk maken dat dit niet echt de bedoeling was. Het maakte weinig indruk. In mijn ooghoek zag ik haar nog net verdwijnen naar buiten. Ok.. verstand op nul en volgen.

Ze liep een bijzondere route waarbij ze af en toe even stopte en op haar telefoon keek. Die had ze trouwens niet om haar arm maar gewoon in haar hand. Het leek me ongemakkelijk maar het leek me verstandig om vandaag mijn gebruikelijke gratis adviezen achterwege te laten. Alle adviezen trouwens..

Waarschijnlijk liep ze met Evy. Ik dacht dat die hype voorbij was maar waarschijnlijk was onze charmante Belgische nog steeds populair  bij startende lopers. Laatst zei een leuke collega tegen me dat ze wel moest gaan hardlopen anders zou Evy boos worden. Het moest niet gekker worden ook al krijg ik toch sterk de indruk dat het steeds gekker wordt. Als we niet oppassen dan gaan de apps ons nog verleiden om naar buiten te gaan. Ik zeg maar wat..

Kijk Pap.. een Spearow!!” Ik keek naar de bomen om me heen maar zag nergens een Spreeuw. Of bedoelde ze wellicht die boomkruiper? Mijn dochter keek weer naar haar telefoon. Ahh.. zo kwam ze aan die Engelse naamgeving. Waarschijnlijk een handige app voor de vogels op de Veluwe. Het leek me wel wat. Dan is het niet meer nodig om met zo’n boekje te lopen. Als het dan regent, dan wordt het papier toch maar nat. Dat gaat niet werken. Aan de andere kant.. wie gaat er nou vogeltjes kijken als het regent..

En daar een Ratata!! Die zie je hier wel vaker.. Die laat ik gaan..” zei ze bijna verontschuldigend. Ze keek weer naar haar telefoon. Ik nam me voor om haar straks even naar die wild life app te vragen. #durftevragen. En zeker moest ik niet vergeten om ook nog even de ongedierte bestrijding te bellen. Ok ok.. het is dan wel een bos. Maar ik kon toch zeker wel proberen wel te voorkomen dat er ratten in mijn achtertuin kwamen.

Het valt een beetje tegen hier in het bos..” Ze had gelijk. In dit stuk van het bos zag je de afgelopen jaren slechts een enkel eekhoorntje en heel soms een verdwaalde buizerd. Daar bleef het dan wel bij. “We gaan nog even naar het bankje bij de speelweide.” Ach.. Beetje emotioneel werd ik wel van. Daar waren we al jaren niet meer geweest. Vroeger gingen we daar heen om te schommelen. Ik keek naar haar. Die tijden waren duidelijk voorbij. Ze hadden er een hypermodern dansspeeltoestel neer gezet. De schommels stonden er nog. Op het bankje hingen aardig wat jongeren. Tjonge, de plek was populair geworden in de afgelopen jaren.

Shit.. ze hebben me uit de gym gegooid!!.” Ik keek haar verbaasd aan. Dat was toch wel een erg overdreven reactie. Als serieuze ouder probeerde ik mijn kinderen mee te geven, dat je speelgoed moet delen. Het was immers toch leuk dat die jongetjes dat ook een gezellige plek vonden. Ze zwiepte over het beeldscherm van haar telefoon. “Yes.. een ei!!” De jongens keken op, lachten naar haar en draaiden hun hoofden weer terug naar hun telefoon. Ik keek verbaasd van de jongens naar mijn dochter en weer terug. Was dit nu de generatiekloof?

Ze rende weg, struikelde bijna over een boomstronk terwijl ze druk haar vinger over haar toestel bewoog. “Yes een Ponyta!!.. Ach pap, die wilde ik al de hele tijd!” Ik glimlachte terug. Ze was al sinds haar vroegste jeugd aan het vragen om een verzorg pony. Af en toe kwam die vraag nog weer naar boven. Ik wist dat ze nog wel eens aan sommige mensen vroeg of ze hun pony mocht verzorgen. Ik had geen flauw idee hoe en toch was het blijkbaar eindelijk gelukt. “Ahhh.. shit.. Ik houd hem niet binnen.. shit.. shit.. en weg is hij” gilde ze een beetje teleurgesteld. Blijkbaar toch niet..

Mijn benen begonnen eindelijk warm te worden. Evy had wel een heel gek loopschema voor haar uitgedacht maar het kon me niet schelen. Ik had er opeens zin in. Een lekkere route kwam in een mijn hoofd. Nog een heuveltje hier en wat mul zand daar. Nog een paar steile klimmetjes. Ik keek mijn dochter vragend aan. “Ik ga naar huis. Ik heb mijn kilometers alweer gemaakt.” zei ze zondere enige schaamte. Ik keek op mijn telefoon. We waren amper 4 kilometer verder.

En mijn batterijen zijn leeg..” Tjonge.. Dat een paar van die apps zoveel stroom vraten. Ik moest denken aan de good old nokia’s. Daar kon je nog gewoon mee bellen en sms-en. Die batterij ging gerust een week mee, zonder problemen. Nog net kon ik me inhouden om niet die legende met haar delen. Wilde een mogelijke generatiekloof, zolang als mogelijk ontkennen.

Thuis aangekomen meldde ik dat ik nog een paar kilometer er aan plakte. Ze knikte al leek ze meer geïnteresseerd naar haar telefoon. “Shuuu.. mijn eieren komen uit..” Verbouwereerd startte ik het vervolg van mijn tot dus ver zeer bijzondere zondagochtend loop. Uit het keukenraam hoorde ik haar nog juichen: “Jaaaa.. ik heb hem.. eindelijk mijn eerste Ponyta!! en een baby Seel!! Ahhh.. die zijn lief.. “. Ik herhaalde haar woorden. Schudde vol onbegrip mijn hoofd en besloot maar eens helemaal los te gaan op dat extra heuveltje. Gewoon zoals we dat vroeger deden..