Half crazy..

Maar weinig woorden konden beschrijven hoe ik me dat weekend voelde. Gespannen en wellicht opgelucht.. Twee dus.. Na de Roparun had ik immers amper gelopen. Natuurlijk kwam ik blij, als een jong kuiken, naar de standaard dinsdagavond training. Mijn wekelijkse shotje endorfines. Maar het voelde toch ook plichtmatig. Ik was er gewoon een beetje klaar mee. Ik had dit seizoen al genoeg gelopen, genoeg getraind, genoeg heuvels en zeker genoeg dalen. Nee, ik maakte me geen zorgen. Dat kwam immers bij mij wel vaker voor. Zo’n dalletje stond dan vaak aan de vooravond van nieuwe avonturen. Nieuwe ronden.. en wellicht nieuwe kansen.

Meestal keek ik dan uit naar een soort van vaag positief signaal. En wat zei ik..? Gelukkig was daar opeens dan dat korte what’s appje van Juf. Het herinnerde me luchtig aan de Veluwezoomtrail. Bij ons om de hoek in het altijd pittoreske Dieren. Nou had ik me een tijdje geleden in een toestand van verstandsverbijstering ingeschreven om daar de 57 km te doen. Tuurlijk waren er zeker in het verleden dagen dat ik dacht: “Kom laat ik eens 57 km hardlopen.”. En waren er ook dagen geweest dat ik wakker werd met de gedachte: “Laat ik eens lekker een marathon lopen..”. Maar dit was dus absoluut niet zo’n dag.

Deze dag was het meer een dag om weer eens lekker relaxt te genieten. Ik had dringend behoefte om 15 km lang alleen maar lol trappen. Daarom was ik ook blij dat Juf en ik konden aanhaken bij de “half crazy runners”. Langs de kant van het nimmer zo drukke lokale hockeyveld stonden Loesje (harde kern en minstens half crazy..) en haar vriendje Tommy samen met Max en nog wat half crazy enthousiastelingen al op ons te wachten. In een opperbeste stemming. maar wat wil je ook. De sun was shining, it was a brand new day. Om daar van te genieten hoef je echt niet half crazy te zijn.

Ik had er zin in. Bij de start keek ik eens om me heen. Dit was de girly afstand van dit trail weekend dus 75% van de lopers waren vrouwen, meiden en women of the opposite sex. Max zag natuurlijk weer een paar bekenden. Juf smeerde nog even snel een paar vergeten plekjes goed in. Loesje en Tommy gaven elkaar nog een laatstje zoentje. Ahhh.. Wat kan de liefde toch mooi zijn.. In mijn hoofd zweefde een lekker nummer uit lang vervlogen tijden.

I was so high, I did not recognize.. The fire burning in her eyes..The chaos that controlled my mind..
Whispered goodbye as she got on a plane.. Never to return again.. But always in my heart..

Tijdens het startschot stond ik nog even te dromen. Ik herinnerde me opeens de voorzichtige waarschuwingen op de website. “De Veluwezoomtrail zit boordevol pittige beklimmingen, single tracks en flink wat hoogtemeters door de schitterende Veluwezoom.” Of waren het beloftes? Ik hoopte verder op nog wat regen om weer eens helemaal los te gaan. Maar wat schetste mijn verbazing? De zon scheen. Jazeker, het moet niet half crazier worden..

We zouden gezellig samen lopen. Maar ja.. was ik deze keer dan wel in toom te houden? Tuurlijk.. Ik dacht het niet. In de verte zag ik het eerste heuveltje. Had ik al gezegd dat ik er zin in had? Ik keek nog een keer om. Juf zat vlak achter me. Gevolgd door een jonge vrouw met camelbak. Ze klotste flink. Ik nam maar even aan dat ze water bij haar had. Ik had tuurlijk geen water bij me. Maar ja.. het was warm en besloot dus om haar in de gaten te houden. Achter deze klotsende vrouw liep Max en alweer een stukje daarachter liep Loesje. Tommy liet zich even zakken om haar een kusje te geven. Ahhh..

This love has taken it’s toll on me.. She said goodbye too many times before..
And her heart is breaking in front of me.. I have no choice ‘cause I won’t say goodbye anymore..

Lekker nummertje.. Handig Spotify in mijn hoofd. Het leidde wel een beetje af. Even weer aanzetten.. Ik nam de heuvel met een naiviteit alsof het de eerste was. En met een snelheid alsof het wel eens mijn laatste kon zijn. Ik vloog soepeltjes langs drie gezellige dames uit Apeldoorn, een oudere man met een klein bierbuikje, een leuk stel Suz en Jo, die klotsende vrouw dus en nog wat anderen. Het viel nog niet mee maar wist ook dat ik boven op de heuvel zou kunnen wachten en uitrusten. Dus gas erop.

Bovenop de heuvel had ik even wat tijd nodig om op adem te komen en zag ik langzaam maar zeker alle medelopers weer voorbij komen. Ik moedigde natuurlijk Juf aan. Die spontaan mijn enthousiasme volgde. Drie dametjes uit Apeldoorn, Suz en Jo kregen van ons dan ook het zwaar verdiende applaus. Het klotsen van de camelbak overstemde bijna mijn gejuich. Gelukkig deed Juf daar nog een schepje boven op. Daar vlak achter kwam Max, die keurig wuifde naar ons en nog wat andere supporters. De man met bierbuik had haar voor moeten laten. En daar achter.. ahhh.. zagen we Loesje rustig aan doen. Tommy liep vlak voor haar om het pad min of meer te banen wat uitermate moeilijk was vanwege al die uitstekende boomstronken. Nou ja.. uitstekend..

Het was jammer dat ik de vuvuzela niet meegenomen had. Dat zou toch een mooi indrukwekkend maar helaas verboden geluid geven in dit semi rustgebied. Zo’n beetje alles was hier verboden. Wildplassen, mee fietsen.. nee, zelfs de hond mocht niet mee. Al zou je het willen. De parcours-politie zou het zien en als het verboden bleek te zijn, dan zouden we zonder pardon uit de trail gezet worden. Zo.. Met deze organisatie viel duidelijk niet te spotten. Zoenen was gelukkig niet verboden en ahhh.. Daar gingen ze weer. Maar waarom zouden we het ook? Laat twee mensen gewoon lekker zonder gedoe van elkaar en van het hardlopen genieten.

I tried my best to feed her appetite.. Keep her coming every night.. So hard to keep her satisfied..
Kept playing love like it was just a game.. Pretending to feel the same.. Then turn around and leave again..

Laat je niet afleiden. Blijf bij de les.. Goed.. En door.. In de verte doemde een nieuwe heuvel op. Lekker.. Tja. Waarom niet gewoon genieten en voor de lol lopen? Lekker korte afstanden.. trainen omdat het gezellig is. Lekker genieten in het nu en verder helemaal niets. Wellicht beter dan te veel kijken naar een hypothetisch theoretisch leuke marathon in de toekomst.. Ik zette nogmaals aan en haalde heuvel op nog wat lopers in. Oppassend voor boomstronken die als traptreden me hielpen om de heuvel te bestijgen en te temmen.

Dorst.. Waar was die vrouw met haar klotsende camelbak? In de verte zag ik een witte heuvel. Begon de warmte me nu toch parten te spelen. Of begon ik nu echt helemaal crazy te worden? Bovenop de witte heuvel stond een ijskar. Ik had nog nooit een fata morgana meegemaakt  tijdens het hardlopen. Ik zag nu toch echt een ijskar. Dorst.. Ik was natuurlijk vergeten om water mee te nemen. Dat deed je als echte vent op zo’n meiden afstand natuurlijk niet. Maar ja.. ik had wel dorst.. Ik wilde een koud biertje.. Juf riep “Wie wil er een ijsje?” Fata morgana inclusief geluid.

Voor mijn neus toverde Juf een briefje van 10 uit haar sportbeha. Ik knipperde met mijn ogen en zag haar rennen naar het verbaasde ijscokraammeisje die lachend 5 rakettjes uit de vrieskist haalde. Geen 5 seconden later stonden we halverwege onze trail lekker een ijsje te eten in de stralende zon op een van de mooiste plekken van Nederland. De Posbank lag er prachtig bij. Wat kon het leven mooi zijn. Zou ik dat ooit doen tijdens een marathon? Stel je voor ik ga tijdens Eindhoven onderweg een biertje drinken? Of even een rondje Albert Cuyp tijdens Amsterdam?

I’ll fix these broken things.. Repair your broken wings.. And make sure everything is alright..
My pressure on your hips.. Sinking my fingertips.. Into every inch of you.. ‘Cause I know that’s what you want me to do..

Wij en ons half crazy en/of helemaal crazy gevolg trokken nogal wat aandacht. Het leek ons beter om maar snel weer verder te gaan. De organisatie fotograve Babarella dacht daar heel anders over. Of we nog even terug konden komen om even te poseren voor hun Facebook-album. Max was deze aandacht wel gewend en zwaaide naar het nieuwsgierige publiek. Juf smeerde haar lippen ook nog even in. Loesje gaf nog een zoentje weg.. ahhh.. Tommy ging vast stoer staan en ik.. tja.. ik werd er verlegen van.

Ach.. wat zal ik zeggen? Ik ben ook maar een mens.. een man zelfs.. Ik besloot het op een rennen te zetten. Ondertussen ging mijn ijsje in en uit mijn mond. Het uitzicht was fantastisch maar het pad bleek vol met kuilen en gaten. Opletten geblazen dus. Ik had geen zin om weer te vallen.. mijn enkel te kneuzen of andere blessures op te lopen. Ik dacht aan die oude blessure in mijn borststreek. Ik hoopte dat een recente ingreep het genezende effect zou hebben gehad. Vooral niet weer afglijden in gedachten en oude patronen. Opletten!!

Bovenop weer een volgende heuvel in een stralende zon zocht ik mijn sympathieke medelopers. Juf was niet ver weg. Max deelde halverwege de heuvel wat handtekeningen uit aan een aantal enthousiaste supporters. Tommy en Loesje liepen hand in hand (ahhhhh… ) aan de voet van de heuvel. Zij hadden de laatste single tracks achter zich gelaten. Vanaf hier was het wellicht nog een paar kilometer over brede droge paden naar de finish alwaar een koel biertje op ons zou wachten.

This love has taken it’s toll on me.. She said goodbye too many times before..
And her heart is breaking in front of me.. I have no choice ‘cause I won’t say goodbye anymore..

Ik deed nog even diepte interview met Suz en Jo. Wellicht nog leuk voor een latere blog. En zeker leuk voor nu. Ik keek naar mijn Iphone. Al bijna 2 uur aan het lopen. Tjonge. Dat ging natuurlijk nergens over. Klopt.. het ging ook nergens over. Alleen maar genieten.. Half mindfull en half crazy. Precies zoals ik dat altijd voor ogen had.

Wat nu dalletje? Om me heen zag ik alleen maar bomen met daaronder varens van zeker anderhalve meter hoog.. alleen maar varens.. Super mooi jurrasic pad niet ver van mijn achtertuin. Sterker nog.. het leek wel mijn achtertuin. Van een mogelijk dalletje was geen sprake meer. Zo’n trail geneest meer dan je lief is. Ik besloot gezellig wat meer bij Juf en Max te lopen. Loes en Tommy liepen een halve meter achter me. Ze gaf hem een laatste zoentje. ahhhh.. Mooier dan dit kon het toch niet worden. Ik was weer terug. Sneller dan ooit..

Ik had er weer zin in. Lekker trainen naar een nieuwe uitdaging. Ik dacht aan Eindhoven in oktober.. in Amsterdam een week later.. ik dacht aan weet ik veel welke marathon. Het maakte niet uit. Ik had er zin in. In de vakantie weer lekker opbouwen. Na de vakantie weer lekker er tegen aan. Drie keer in de week.. vier keer in de week.. Zolang het kon, genieten van de zwoele nazomer avonden. Heerlijk..

hardloopblog bigsmilerunning half crazy

De trail was bijna voorbij. Nog een laatste heuveltje en dan samen half crazy over de finish. In de verte zag ik de barjuffrouw van Erdinger flink aan het schenken. Op die grote plastieken beker stond mijn naam. Hij riep me of was het een zij? Maakt niet uit. Finish, high fives.. bier..

This love has taken it’s toll on me.. She said goodbye too many times before..
And her heart is breaking in front of me.. I have no choice ‘cause I won’t say goodbye anymore..

Ik voelde mijn benen wel. Het was te lang geleden. 15km lekker knallen ging dan toch in je benen zitten. Maat als dat alles was dan viel het nog wel mee. Met een biertje in mijn hand zag ik om me heen alleen maar blije mensen. Barbarella maakte nog even een foto. Het was mooi. Stop met dalletjes. Neem gewoon de heuvels daar word je blij van.

Liggend in het gras zag ik een aantal lopers van AV34 finishten na het uitlopen van een trail van boven de 30km. Terwijl ze gisteren ook al een flink stukje hadden geploeterd. Zij waren gewoon door gegaan met de trainen na de laatste voorjaarsmarathon. Zij kenden geen dipjes, dalletjes of andere zwarte gaten. Zij gingen gewoon door. Het werd tijd dat ik dat maar eens ging doen. Gewoon weer lekker lopen. Half mindful en half crazy.. gewoon mezelf.