Roparun deel II: Niet te hard van stapel..

En dus reden we na het ontbijt in Emmen naar Hamburg. Ik zat in de eerste van de twee busjes om me heen te kijken, een chauffeuse, twee loopsters, een fietser en houthakker en twee masseuses. Ik had het wel eens slechter getroffen. En toch kon ik het niet laten.. “Zijn we er al?..” De chauffeuse draaide verbaasd om. Links en rechts gniffelden een aantal teamleden. Je kon merken dat iedereen wat gespannen was. Ik was dat in ieder geval wel. Ik had immers geen flauw idee hoe zo’n Roparun zou gaan. Een weekend hardlopen, weinig slapen en hopelijk toch ook genieten. Ik had echter geen flauw idee waarvan of waarmee. In ieder geval een beetje lol trappen.. “Mag ik een snoepje?.. Iemand vroeg zich hardop af of ik wellicht in staat was om slecht een minuut mijn mond te houden.

Ik dacht aan jaren geleden toen ik met mijn kinderen naar het zuiden van Frankrijk reed. We reden van benzinestation naar parkeerplaats, alles om het allemaal maar een beetje dragelijk en gezellig te houden. Nu kon dat allemaal niet. We moesten min of meer in een ruk door omdat we toch echt moesten starten om half 4. En van te voren werden we geacht om nog wat pasta naar binnen te werken. Dus zocht ik even vluchtig op de het internet en vond de website www.mamarijdtduspapamoetdekinderenvermaken.nl.

Met het risico om uit de bus gegooid te worden, las ik hardop de pagina voor: “… Doe bijvoorbeeld een spelletje onderweg: ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ of ‘houdt bij hoeveel gele auto’s je binnen twee minuten ziet’ of ‘wie ben ik?..’..(voor meer reisadvies..)” Briljant.. Bij het laatste spel hield ik even stil en keek naar een stralende glimlach aan de andere kant van het smalle gangpad. Voor ik kon knipperen met mijn ogen werd de EHBO-doos beroofd van een aantal rollen tape en zat het merendeel van de bus met een stuk beschreven tape op hun voorhoofd lachend te luisteren naar het gestuntel om maar te raden wie iemand zou kunnen zijn.

Ik bleek een Russische politicus te zijn en het was niet Poetin. Tja, normaal gesproken is mijn kennis van de Russische politiek vrij uptodate maar vandaag wilde het maar niet lukken. Waarschijnlijk was ik met mijn hoofd elders. In ieder geval vloog de tijd zo wel voorbij. We waren dan ook al snel in Hamburg. Het centrum van Hamburg staat natuurlijk bekend om de rivier de Elbe en zijn honderden bruggen, het mooie Rathaus in de romantische Altstadt. Dat weet toch iedereen. Prachtige stad. Wij werden echter naar een koud en winderig industrieterrein geloodst. Aan de ene kant van de rivier stonden fabrieken en aan de onze kant stonden een aantal dikingepakte vrijwilligers te wijzen naar een soort middeleeuws tentenkamp met swingende beatmuziek. Ik kom me geen beeld vormen dat in deze troosteloze omgeving voormalig mevr. van der Vaart daar in bikini het startschot voor de eerste lopers had gegeven.

Ik verheugde me dan maar op de pastaparty. Grappig woord, Pastaparty, de combinatie van twee dingen waar ik erg gek op ben. We waren helaas een beetje laat en dus zaten we daar in een van tenten tussen de vrijwilligers zo’n beetje als laatste te eten. De brandweer van Bommelenwaard en de politie midden Nederland schrokten het ene bord na de andere naar binnen. Ai.. waarschijnlijk waren dit toch meer enkele van onze tegenstanders en nu onze feestgenoten. Gezelligheid.. Pastaparty dus.. De echte party was echter buiten waar om de 5 a 10 minuten een nieuwe groep, onder luid gejoel van een aantal dames van de organisatie, aan de tocht naar Rotterdam begon. Binnen mum van tijd stonden we dan ook weer buiten.

Nog even naar de WC. Waarschijnlijk de laatste schone wc in een straal van vele honderden kilometers. Zenuwen? Geen tijd om daar over na te denken. Eindelijk was het tijd voor de start. Ik was opgewonden en druk. We hadden nog 5 minuten om nog wat laatste foto’s te maken. En om gek te doen of misschien wel normaal. Nee.. dat zou pas gek zijn.  Het enthousiaste promotieteam van de Roparun telde af. 10..9..8.. Waarom tien? Waarom niet gewoon lekker ouderwets vanaf drie? 7..6..5.. Ik wilde.. 4..3..Ik had er ontzettend zin in. 2..1.. Een confettie kanon schoot de eerste twee lopers volledig onder. Wij konden de slingers en andere papieren versierselen nog maar net ontwijken en direct de kop pakken. Voorlopig heerste echter de olympische gedachte.. We waren erbij. Nog beter, we waren gestart.. eindelijk..

Vier lopers en twee fietsers tot de eerste bocht daarna mocht Ragnar, onze eerste loper, de eerste 1,5km volmaken. Wij sprongen snel de bus in. Ragnar had zijn lange haren in een knot op zijn hoofd gebonden. Normaal gesproken liep hij zo’n 14 a 15 km/uur. Veel meer dan de geplande snelheid van 11,5. Maar goed het weekend was jong. Er kon nog van alles gebeuren. Dennis zat al druk te kijken waar we naar toe moesten. TF gaf nog maar eens gas. Ze had er zin in. Wij trouwens ook. In de bus zat ik samen met Nienke en Celine verbaasd te kijken hoe Ragnar binnen 5 minuten in de stromende regen voor een open brug stond te wachten. Robbie haalde uit zijn fietstas een vuilniszak, maakte er een paar gaten in en trok hem over Ragnar’s meewarig schuddende hoofd.

Zeker vijf minuten vertraging en we waren nog geen 1,5 km onderweg. Celine stond in de bus al te trappelen. Zij was de tweede loper. Ze vroeg me om een kauwgumpje en stapte de bus uit. Ik had een rugzakje volgestopt met allerlei lekkere dingen. Ik zou hoe dan ook vrienden maken. Als het dan niet ging lukken met mijn charme of glimlach dan maar met stophoest, mini kitkatjes, dropjes, dextro, kauwgum dus en bananen. Dat laatste was volstrekt overbodig. Captain Jack zorgde namelijk dat elke bus een krat volledig gevuld met eten had, genoeg voor een uitgehongerd weeshuis.

Celine stond buiten te wachten. Het regende nog steeds. In de verte stormde Ragnar vergezeld door de fietsers Robbie en Koos richting de bus die strategisch in een uitrit stond geparkeerd. Met een zachte en doch goed gerichte highfive sloot Ragnar zijn 1,5 km af. Hij kwam met een tevreden glimlach de bus in. Nienke maakte zich klaar om de volgende beurt over te nemen. Ze stopte haar lange blonde haar in een staart. Dit was nu eens een blond staartje die met een beetje mazzel naar mij zou lopen. TF scheurde Celine voorbij. Ze glimlachte nog even naar de bus en vervolgde soepel haar beurt.

Het was warrempel gestopt met regenen en een voorzichtig zonnetje brak door. De bus stopte na ongeveer 1,5km en ik hield het niet meer. Samen met Nienke ging ik naar buiten. Eigenlijk was ik al klaar voor mijn eerste loopje. Ik had er onwijs zin in. Toch moest ik nog even geduld hebben. De zon zorgde voor enige warmte. Warming-up? Daar was verder geen tijd meer voor. Celine kwam er al aan. Nienke ging van start. Haar blonde staart bewoog ritmisch van links naar rechts. Ik hield me in en ging de bus in. Ik mocht zo. Nog even wachten.

Mijn adrenaline niveau was tot een nieuw hoogtepunt gestegen. Al weken had ik naar dit moment uitgekeken. Ik mocht lopen in de Roparun. In de verte zag ik Koos al aankomen. Hij fietste voorop en gaf de richting aan. Het enige wat ik moest doen is hem voor 1,5km volgen. Nienke gaf mij een highfive, een vette knipoog (of wellicht had ze wat in haar oog..) en daar ging ik. Ik dacht aan de interval training bij mijn loopgroep. Het enige wat je nu kunt doen is aanzetten en sprinten. Normaal gesproken kwam ik pas naar 5 a 7 kilometer in mijn ritme. Nu had ik daar 5 a 7 meter voor. Ok.. dan maar als een dolle.

Met een snelheid van zeker 13 km/u raffelde ik de 1,5 af. Ik was licht verbaasd dat ik al weer snel de bus zag. Ragnar stond naast de bus trappelend te wachten op mijn highfive. Moest ik hier echt alweer stoppen? Ik was nog amper warm. Robbie, de tweede fietser, complimenteerde mij met mijn strak gelopen kilometers. Tja.. 1,5km sprinten. Hoe moeilijk is dat? Highfive.. De open deur van de bus stond uitnodigend op mij te wachten. Ik stapte in en voordat ik zat, trapte TF het gas alweer in. Met kunst en vliegwerk wist ik mijn zitplek te bereiken. In haar achteruitkijk spiegel zag ik haar glimlachen.

Nu een kwartier wachten totdat ik weer aan de beurt was. Wat te doen in dat kwartiertje? Ik had geen flauw idee. Beetje drinken, dat kon geen kwaad. Honger had ik niet. Wellicht even meehelpen met het kaart lezen? Dennis leek alles onder controle hebben. Stukje rijden wellicht? TF had haar beide handen op het stuur en scheurde met souplesse toeterend langs een paar stilstaande busjes. Politie!! Ow nee.. team Midden Nederland. Ik hoorde haar gniffelen. Ik gaf Celine nog een kauwgumpje en realiseerde me dat ik zo alweer aan de beurt was.

Na een paar beurten kreeg ik weer praatjes. Al zat ik daar op de grens van het toelaatbare. Hadden ze mij immers niet gevraagd om af en toe mijn mond te houden. Maar ja, wat kon mij gebeuren? Ik trainde voor marathons en nu liep ik die stukjes van 1,5km. Normaal gesproken kwam ik hier mijn bed nog niet voor uit. Daarnaast was het einde van deze etappe alweer inzicht. Wellicht nog twee beurten per persoon en dan zouden we al afgelost worden door de tweede bus. In onze bus heerste inmiddels een “we gaan nog niet naar huis”-stemming. De een snel en de ander wat langzamer maar grenzen werden overschreden, kasteelmuren vielen en remmen werden los gelaten. Echter what happens in the bus, stays in the bus.. Dus ik had afgesproken om er niet veel over los te laten. Dat laatste verhoogde nogmaals de feestvreugde.

Ik was door mijn eerste pakje kauwgum heen. Dat kon maar een ding betekenen. We zouden afgelost worden door team 2 wat niet voor niets team 2 heette. Maar goed we moesten het met zijn allen doen en dus deden wij, Team 1 dus, het met hun. Zij pakten de tweede etappe en wij pakte de bus naar het basiskamp. Ik ben nogal visueel aangelegd. Dus ik zag een tentenkamp met prachtige tenten in allerlei kleuren voor me. Op de achtergrond schitterde de volgende top van het himalaya gebergte in de stralende zon..

Het was nog net licht toen we in de stromende regen het parkeerterrein van de lokale Lidl opdraaide. TF gaf nog maar eens gas, trok aan de handrem en zette onze bus met piepende banden naast de mee gereisde vrachtauto. Ik zag dat de regen kleterde op de achterklep van de vracthtauto die verdacht uitnodigend openstond. Het was de bedoeling om daarin onze eerste nachtrust te pakken, al was het nog lang geen nacht. Om het hoekje stond de camper waarin onze meegereisde fans zouden slapen. Ik aarzelde om de bus te verlaten maar versnelde toen ik onder een partytent twee massagetafels met onze jonge masseuses, Plien en Bianca, zag staan.

Dat versnellen had ik beter niet kunnen doen. Het klinkt raar maar ik voelde het gelijk in mijn kuit schieten. Eenmaal buiten zag ik hoe Captain Jack met zijn koksmuts achter de skottelbraai stond om ons eerste koningsmaal te creëren. Met enige trots presenteerde hij ons zijn pasta met een onbekend aantal sterren die wij even vreugdevol nuttigden. Gelukkig was het tijdelijk even droog geworden en konden we buiten zitten. In relaxte sfeer vertelden we verhalen over onze avonturen onderweg en de excessen in de bus. Captain Jack vertelde over strafexpedities van de immer correcte en toch strenge organisatie. Onze liefkozende vergelijkingen met onze oosterburen tijdens hun mindere florissante periode waren niet geheel terecht echter wel lachwekkend. Bij mijn laatste hap zag ik Plien de laatste hand leggen aan de dijbenen van Koos, die onder het maken van een peace teken, ietsje minder relaxt van de tafel stapte.

Ze zwaaide met een glimlach wat normaal gesproken voor mij aanleiding zou zijn geweest om de weg naar de tafel met spoed te overbruggen. Nu was op een of andere rare manier het idee om onder een tochtige partytent, in de koude wind onder handen genomen te worden voor mij minder aantrekkelijk. Plein spuugde even in haar handen en stroopte haar mouwen op. Mijn kuit voelde al een stuk beter.

Ik besloot om te gaan slapen. We hadden immers nog zo’n kleine 2 uur totdat we team 2 zouden aflossen. Wellicht nog wat langer. Het was immers team 2. Bij mijn loopgroep hadden ze me verteld dat je in de Roparun alle slaaptijd pakt die je maar kunt krijgen. Dat is belangrijker dan eten, drinken of plassen. Nummer twee  was een uitzondering. Als je ergens een goeie nummer twee kon doen dan moest je maar gaan ook al kon je even wachten. Deze Lidl zou normaal gesproken geschikt zijn voor een comfortabele nummer 2 maar hij was allang gesloten, dus ik besloot hem in te houden.

Ik klom via een keukentrapje op de klep van de openstaande vrachtauto. Hier moest het allemaal gebeuren. Dit was de masterbedroom. Ik zag een dun zeiltje met daarachter vier stapelbedden waarvan de onderste rechts achterin mijn naam leek te hebben. Ik pakte mijn slaapzak uit mijn weekendtasje, liep zachtjes achterin de vrachtauto en voelde mijn matras. Net geen waterbed maar in ieder geval had het geen spleet in het midden. Ik trok mijn kleren uit en stapte in het krakende bed. Om mij heen hoorde ik het onrustig ademen van mijn teamgenoten. Gelukkig geen houthakkers in mijn team. Op het dak van de vrachtauto begon het steeds harder te regenen. Ik besloot mijn ogen maar snel dicht te doen en te dromen van verre plaatsen waar de zon altijd schijnt.

Ik viel als een blok in slaap. Kort erna werd ik wakker gemaakt door een prachtige vrouw met mooi krullend haar. Ze trok met elegante ruk het gordijn open en keek me stralend aan. “Wil je ontbijt op bed of zal ik je badjas pakken?” zei ze vriendelijk. Ik keek verlegen naar hoe het binnenkomende zonlicht op de dekens een schaduw wierp van de contouren van haar en pijnlijk ook mijn lichaam. Ik voelde een bepaalde stijvigheid.. in mijn been. Mijn linkerbeen zat volledig vast. Het was als kramp. Ze ging zitten op de rand van mijn bed en zei “Je moet ook niet zo hard van stapel lopen, dat komt ervan..”

Ik schrok van haar strenge stem. Haar eens zo prachtige gezicht was veranderd.. Ik schrok.. Captain Jack duwde met enige kracht tegen mijn linkerbeen. “Kom.. Eruit.. Opstaan.. Je moet zo weer lopen..” Lijkbleek zag ik twee hagelwitte benen over de rand bungelen. Dennis was ook al wakker. Ik hoorde Ragnar over de klep lopen. Iemand liet een flinke wind. Buiten was het nacht maar ik was klaar wakker..

Wordt vervolgd.. 😉