Roparun deel I: Rust..

Na de marathon van Dusseldorf wilde ik maar een ding. Rust.. Geen vier keer in de week ploeteren door weer en wind, vroeg in de morgen en/of laat in de avond.. met zin en zonder zin. Vooral zonder zin.. Dat was het grootste probleem. Ik was blij dat ik klaar was en ik was er ook klaar mee. Tijd voor een weekendje er helemaal uit..

Ik had echter nog een kunststukje voor de boeg. De RopaRun.. Ken je dat? Met een team van collega’s een estafette lopen van Hamburg naar Rotterdam voor het goede doel. zo’n 560 km.. Zaterdag starten en maandag finishen op de Coolsingel. Even een weekendje eruit.. Niet omdat het moet maar omdat het kan. Gewoon voor de fun dus. Teams van 8 a 10 lopers, twee fietsers, chaffeurs, navigatoren, koks en natuurlijk masseuses. Ik kreeg acuut last van een spier in mijn bovenbeen. We hadden startnummer 265 dus tel maar uit hoeveel mensen minimaal hiermee het pinksterweekend zouden kunnen vullen. We zouden gaan met een vrachtauto, twee busjes, een camper (voor de fans..) en drie fietsen. Dat laatste begreep ik niet helemaal. We konden toch gewoon een paar fietsen uit Hamburg mee terug nemen. Wellicht ook die ene van mijn opa.

Zo’n spektakel met alles erop en eraan. Daar had ik dan gek genoeg wel weer zin in. Heel erg zelfs terwijl dit toch helemaal niets maar dan ook helemaal niets met rust te maken had. Daar kwam ik langzaam maar zeker achter. Op de eerste morgen van het weekend werd ik midden in de nacht wakker in een filaal van een grote nederlandse hotelketen (die van die vogel..) in het altijd bruisende Emmen. Mijn kamergenoot was al vroeg naar bed gegaan, terwijl ik in de bar nog even een bila-tje met een leuke collega had. Wist ik veel dat hij uiteindelijk een heel bos eikenbomen in handzame stukken ging zagen. En dat hij er flink de tijd voor zou nemen.

Daarom slaap ik liever met dames. Die zijn rustiger. Over het algemeen dan.. Ik probeerde nog te vergeefs met lichte duwtjes het zagen te stoppen. Een flinke duw, waarbij ik even bang was dat hij naast het bed zou vallen, had ook niet het gewenste effect. Ik was er maar druk mee. Had ik nog meer opties? Een slaapkussen over zijn hoofd ging me wat te ver. Maar als dit nog even door ging wellicht toch echt een mogelijkheid.. theoretisch dan.. Toen zelfs de treurzang door mijn kussen heen ging, besloot ik om er uiteindelijk maar uit te gaan. Wellicht lekker rustig douchen. Wat denk je? Geen warm water. Tja.. Waar maak je dat nog mee in Nederland? Bleek weer iets heel nieuws te zijn, speciaal voor de vroege vogels. Die konden dan gratis en voor niets koud douchen. “En ook nog goed voor het mileu, Meneer” zei de vriendelijke medewerkster bij de receptie.

Blijkbaar was ik als eerste van hele hotel wakker of wellicht de eerste die op mijn blote voeten de moeite nam om naar de balie te lopen. Milieu of geen milieu.. Ik wilde warm douchen. Ik had zelfs een paar extra repen kitkat mee genomen om te ruilen voor een warme douche. Die RopaRun zou wel eens een bare tocht kunnen worden. Als je dan nog ergens bij een boerderij in Noord Duitsland of Oost Drenthe kan douchen, dan is dat goud waard of in ieder geval chocolade. Ik hoopte toch echt dat ik, ondanks dat dit de provincie was, toch nog wel een warme douche zou kunnen krijgen. Wellicht mijn laatste warme douche de komende dagen. Goed.. Ze wilde voor 1 keer wel een uitzondering maken. Omdat ik het was..

Ik liep terug naar mijn kamer alwaar mijn kamergenoot de laatste stronken aan het bewerken was. Ik schudde mijn hoofd en nam mijn zwaar verdiende warme douche. Waarna ik naar het ontbijt ging. Daar was nog helemaal niemand. Heerlijk.. Rust.. Beetje sinaasappelsap, een croissantje.. Heerlijk! Nu weet ik weer waarom dat je altijd moet genieten van die kleine momenten, die kleine geluksmomenten. Binnen vijf minuten stond namelijk de halve ontbijtzaal vol met bejaarde Belgen. En natuurlijk zeiden ze een voor een glimlachend goedemorgen.. Nou heb ik niets tegen Belgen en al helemaal niets tegen bejaarde Belgen.. zelfs niet als ze glimlachen.. Maar zo’n bus vol en dan aan zo’n potentieel rustig ontbijt.. Ik weet het niet..

Ik dacht dat Nederlanders veel klaagden maar deze Belgen konden er ook wat van. Bleken ze massaal last te hebben gehad van koude douches.. Daar kon ik dan wel weer om lachen. “Ja” zei een van deze grijze Belgische medegenieter.. “En opeens had ik weer warm water.. Dat heb ik sinds mijn reis naar Lourdes al niet meer mee gemaakt..”

Langzaam maar zeker druppelende de rest van het team binnen. Heerlijk fris gedoucht alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Tuurlijk.. allemaal uitstekend geslapen. “Wat was jij vanmorgen vroeg wakker?” vroeg mijn luidruchtige kamergenoot terwijl hij gezellig bij mij aan tafel schoof. Ik dacht in een flits aan die slapeloze nacht, een groot houthok vol met vers gezaagd hout, stopte met het smeren van mijn boterham en legde uit voorzorg voorzichtig mijn mes neer.

Ik stak verstandig een flink stuk boterham met kaas in mijn mond en haalde mijn schouders op. Hij draaide zich om en riep “Iemand nog zin om een stukje warm te lopen voordat we de bus in gaan?..” Warmlopen? Als begin van een tocht van 560 kilometer? Dit kon wel eens een lang weekend worden. Een heel lang weekend.. En ja rust.. Rust wordt vaak zo overschat. Als het maar niet saai wordt.. dat is het belangrijkste..

Wordt vervolgd..