Irgendwie.. irgendwo.. irgendwann..

Heb jij dat ook wel eens? Dat je in het weekend wakker wordt en dat je dan gewoon zin hebt.. In eerste instantie draai je je dan nog een keer om. Maar het blijft gewoon aan je knagen. En op een gegeven moment ontkom je er gewoon niet meer aan. Je weet dat je gewoon weer moet. Dat het weer tijd is. Nee? Heb je dat niet? Nou ik wel..

Zo werd ik alweer een paar weekenden geleden om ongeveer 5 uur wakker. Normaal gesproken draaide ik me dan nog even om en probeer door te slapen. Dit keer was ik klaar wakker. Ik had gewoon echt zin om een Marathon te lopen. Tja.. Het weekend ervoor had ik Inge en Geert van een afstand met hun avontuur in Rotterdam gevolgd. Het sluimerende marathon virus was weer gewerkt en geen vaccinatie kon deze tegen houden.

Gelukkig was het internet al op. De keuze was snel gemaakt. Enschede zou die middag plaats vinden en was dus echt te vroeg. Verder was er eigenlijk niet zo veel. Behalve Dusseldorf.. Op slechts 1,5uur rijden van Apeldoorn. Net zo ver als Rotterdam. Tja, dan ligt Apeldoorn toch echt centraal. En even checken.. Ja.. een Duitse marathon is inderdaad even lang als een Nederlandse..

Dat leek alweer eeuwen geleden. Al was het vorige week nog. Nu stond ik hier in mijn oranje shirt van de marathon van Amsterdam aan de start van mijn eerste Duitse marathon. Had ik al gezegd dat ze even ver zijn als Nederlandse? Gewoon 42km en 195 meters.. Juf had helaas wegens een blessure moeten afhaken. Verder koos een groot deel van mijn hardloopmaatjes om de koning van Spanje te lopen. Slechts 37 km ofzo. Dus nu was het aan mij om dit weekend de marathon eer van AV34 te verdedigen. Een lastige taak maar iemand moest het doen. En eerlijk gezegd.. ik doe het graag.. lastige taken bedoel ik..

Om mij heen stonden veel Duitsers een aantal Belgen en jawel toch ook Nederlanders. Ik had me de afgelopen tijd afgevraagd hoe je je voorbereid voor een Duitse marathon. Ik wist het gewoon niet. Tja.. Ze zijn even lang als Nederlandse en toch had ik het gevoel dat ik iets extra’s moest doen. Daarom had ik de afgelopen dagen mijn Duits nog wat opgehaald en bijbehorende muziek gezocht. Nena.. Weet je nog? Lang git zwart haar, prachtige donkere ogen.. Schattige lieve stem.. Met afstand mijn favoriete Duitse schoonheid aller tijden. Even lekker terug naar de jaren 80.. toen alle problemen nog simpel waren. (Geniet even mee.. Nena: Irgendwie.. Irgendwo.. Irgendwann..)

Im Sturz durch Raum und Zeit.. Richtung Unendlichkeit..
Fliegen Motten in das Licht.. Genau wie du und ich..

Met Loesje en haar lieve moeder was ik naar de start gelopen. Ze stonden naast me te bibberen. Het was koud. Maar ik had het gevoel dat dat gewoon hoorde bij een Duitse marathon. Ik scheurde mijn plastieken poncho open en gaf ze een groepsknuffel. Met verlegen giechels accepteerden zij de spontaan aangeboden warmte. Het was het enige en ook gelijk het laatste wat ik voor ze kon doen. Deze marathon liep ik alleen..

Marianne Rosenberg werd in een kraan naar boven getakeld en song uit volle borst “Ich bin wie du..”. Nee hoor, maar dat zou wel leuk geweest zijn. Ik schudde mijn hoofd om de laatste triviale gedachten los te laten. In de verte hoorde ik het startschot. Ik keek naar Loesje, haar moeder en weer naar voren naar waar de ballonen van 4:00 waren gebleven. Mijn eerste doel was om die bij te halen. Net zoals bij de marathon van Amsterdam. Dat was dan ook de enige gelijkenis met die gedenkwaardige marathon. Ja.. want deze liep ik echt helemaal alleen..

Alles wat ik ooit gezegd heb over Duitsers neem ik terug. Wat een pracht volk! Op het eerste stukje stonden ze schouder aan schouder met hun koebellen en ratels. Dat zie je toch nooit in Nederland.. koebellen.. Fantastisch!! Alsof het hier ging om een of andere skiafdaling in Garmish ofzo. Ik kon er wel om lachen. En ik merkte dat ze dat niet gewend zijn. Nederlanders die lachen in Duitsland.. Dus ik kreeg al direct veel support.. “Hey Berrrrry.. Sieht gut aus!!” Tja.. wat wil je? We zijn net onderweg..

Ik liep niet helemaal alleen want ik liep met Nena. Nena.. de eerste echt succesvolle wiedergutmachung van onze oosterburen.Tja.. welke 40-er wil nu niet met Nena lopen. Of was ik wellicht geïnspireerd geraakt door onze gezamenlijke obsessie voor luchtballonen. Ze zat in mijn hoofd en dat was geen straf.

Irgendwie fängt irgendwann.. Irgendwo die Zukunft an.. Ich warte nicht mehr lang..
Liebe wird aus Mut gemacht.. Denk nicht lange nach..
Wir fahr’n auf Feuerrädern.. Richtung Zukunft durch die Nacht..

En wie ooit nog durft te beweren dat Duitsers geen humor hebben, die zit er hopeloos naast. Na een paar kilometer stond een DJ zonder enige schaamte “Bicycle race..” te draaien. En wat dacht je van het spandoek met “Hartlaufers sind Todlaufers..”? Een echte dijenkletser.. en met zo’n lederhose aan maakt dat best een lekker fetish geluid. Prima om op hard te lopen zou ik zeggen.

In die eerste kilometers moest ik daar nog even aan denken. Nee.. niet aan die lederfetish.. Aan dat spreekwoord. Ik moest vooral niet te snel beginnen anders zou me dat later opbreken. Dat bleek keer op keer maar weer. Ik liep ondertussen met de pacer van 4:00 mee. Lothar had twee paarse luftballons aan zijn broek vast geknoopt. Ik liep in een redelijk strak tempo. Naast hem liep Helga, een prachtige Duitse vrouw met vlechtjes, die bijna een kop groter was. Lothar deedt het niets. Hij had het bevel gekregen om 4:00 te lopen en deed dat op een uitzondelijk grundliche manier.

Ik zag echter zo’n honderd meter verder nog meer ballonen. Zouden dat de ballonen van 3:45 al zijn? Dat kon toch niet. 3:45 betekende een nieuw PR. Die stond al 4 jaar te wachten om gebroken te worden. Ik voelde me goed. En besloot de sprong te wagen. Ik gaf Helga een knipoog en versnelde. Zij knoopte haar tiroler hardloopbloes ietsje hoger dicht en gaf me een verlegen glimlach. Ik dacht opeens aan het bekende schilderij “the fallen madonna” van Von Klomp en aan Salamiworsten.. In die volgorde. Ik wist ook niet precies waarom.

Gib mir die Hand.. Ich bau dir ein Schloß aus Sand.. Irgendwie irgendwo irgendwann
Die Zeit ist reif.. Für ein bißchen Zärtlichkeit.. Irgendwie irgendwo irgendwann

Nu al honger? Was dat een goed teken? Ik had 5 yelletjes mee genomen. Genoeg voor mij en eventueel een medeloper met hongerklop. Ik besloot pas wat te nemen nadat ik de volgende ballonen had ingehaald. Over een paar meter was het zover. Het was een pijnlijke constatering dat ook Karl Heinz een pacer voor 4:00u was. Een paar meter verder zag ik Rudi de volgende pacer van 4:00. Had deze marathon alleen maar pacers voor 4:00? Ik liep maar direct naar Rudi en vroeg hem in mijn beste Duits of Fritz da hinter auch vier stunden laufte? Hij vertelde me licht geïrriteerd dat inderdaad Franz ook 4:00 liep.

Franz liep echter niet erg hard. Achter me zag ik hoog uitstekend boven de tientallen lopers Helga naderen. Ik nam mijn yelletje en besloot om er gewoon voor te gaan. Wat had ik te verliezen? Helemaal niets. Hooguit zou ik kotsend over de finish zwalken. Hooguit zou ik halverwege vanwege een opgeblazen hart en benen uit stappen. Die spier in mijn borststreek had het lastig maar hij hield het.. En ach.. ik liep hier in Duitsland. Niemand kende me hier en niemand zou me hier ooit nog zien. Ik zou dan gewoon via een zijdeur verdwijnen zonder dat iemand het zou merken. Ik liep toch alleen..

Nadat ik al twee keer had omgekeken waarom Franz toch zo op zich liet wachten ging ik ervoor. Ik sloop mee met een grote Duitse kerel en een stukken kleiner blond staartje. Tja sorry.. ik kon er ook niets aan doen. Het stikte van de blonde staartjes. Ik struikelde haast over de blonde staartjes. Ze liepen precies het goede tempo. Nee.. niet die blonde staartjes.. Ik bedoel dit koppeltje… Hij sleepte haar mee van kilometer naar kilometer. Zij deed haar best om bij te benen. Ik vond ze schattig samen. Ik vergat bijna dat ik hier alleen liep. Bijna.. Nena was er natuurlijk ook nog..

Im Sturz durch Zeit und Raum.. Erwacht aus einem Traum
Nur ein kurzer Augenblick.. Dann kehrt die Nacht zurück

De wind blies koud in mijn ogen toen we de brug omging. Het noodzakelijke traanvocht liet ik gewoon over mijn wangen bungelen. Een echt lokale hagelbui maakte het minidrama compleet. Dit was zoals het ik weer graag zag. Marathons loop je niet in een zomer briesje met een klein beetje zon op je gezicht. Nee.. bij een echte marathon hoort afzien. Hagel.. regen.. storm.. en nog meer van dit soort ongein. Het weer was compleet in de war. Zon bij de start, beetje regen, zwaar bewolkt, hagel, behoorlijk felle wind, nog wat regen en daarna weer zon. Ik had zelden zoveel twijfel meegemaakt. Ik keek naar boven en schreeuwde van binnen.. “make up your mind!!”

Hoe moet je hier nu op kleden? Korte of lange broek. Kort was te koud soms en lang was soms te warm. Mijn oranje korte mouwen shirt en ondershirt met lange mouwen had hetzelfde probleem. Toch zag ik er goed uit. Ik lachte om mijn eigen bescheidenheid, een van mijn sterkere eigenschappen. “Berrrry.. Du siehts geil aus..” gilde iemand uit het zeer sympathieke publiek. Mijn glimlach werd steeds groter. Wat weer tot nog meer reacties uit het publiek leidde. “So ein vroliche typ sieht man nicht often..” zeiden twee Duitse vrouwen tegen elkaar. Ik kon er wel om lachen..

Ondertussen vlogen kilometers voorbij. Dit was echt een parcours voor het publiek. Die kon op een slimme manier met niet teveel lopen van plek naar plek wandelen. Daardoor leerde je sommige mensen in het publiek een beetje kennen. Zo was er een Duitser met een alpino pet en een stokbrood onder zijn arm. Waarschijnlijk een grensgevalletje. En een beetje oudere man met zo’n speaker waar voetballiederen uitkwamen. Duitse voetballiederen.. brrr.. Een vrouw met een jas met bontkapucion die me vanuit de verte super enthousiast toejuichte.. Echter telkens als ik dichterbij kwam was ze verdwenen. Ook hadden een aantal mensen hun blechtrommel van zolder gehaald voor wat bijzondere muzikale effecten.

Een andere duitse vrouw was telkens verbaasd als ze mij weer voorbij zag komen. Terwijl dat dat toch een uitermate voorspelbare gebeurtenis zou moeten zijn. Een jonge tiener schreeuwde stoer tussen haar vriendinnetjes:”Du siehts sehr locker aus.. “. tja.. nu viel mijn Duits behoorlijk door de mand. Wat betekende “locker” ook al weer? Is dat niet een soort kast? Ik zie eruit als een klerenkast? Ach.. een beetje overdreven maar ohh wat aardig.. Wat zijn ze hier super aardig!! Mijn glimlach werd breder en breder..

Die Zeit ist reif.. Für ein bisschen Zärtlichkeit
Nicht irgendwie..Nicht irgendwann..
Sondern jetzt..

Nena lachte naar me. Haar laatste woorden schalden door mijn hoofd. Het moest vandaag gebeuren. Het moest nu gebeuren. Ik keek naar de mensen langs de kant. Ze schreeuwden en juichten. Ik voelde me goed en sterk. En toch.. ik moest nog zeker 10 kilometer. Ik voelde de kracht uit mijn benen vloeien. Nog zeker 10 kilometer. Langs de kant schreeuwde iemand keihard mijn naam. Tommy, het vriendje van Loesje, had me herkend. Hij gilde daadwerkelijk nog harder dan dat zij had gedaan in Amsterdam. Wat een stel! Ik schrok wakker uit mijn gedachten, keek opzij en zwaaide met een stralend gezicht. In mijn hoofd zag ik Nena met verleidelijke ogen. Ze fluisterde.. “Jetzt..”.  Ik knikte, haalde het laatste beetje energie uit mijn tenen en zette aan.

hardloopblog: irgendwie irgendwo irgendwann

Het Duitse stelletje was nergens meer te herkennen. Ik stond er nu echt alleen voor. Het Duitse publiek was inmiddels opgewarmd en ging er ook voor. Ik verbaasde me telkens over het haast Nederlandse enthousiasme wat ze lieten zien. Ondanks dat ik de kilometers aan het aftellen was, werd ik steeds vrolijker. Ik zong onderweg nog een beetje mee met wat Duitse klassiekers.. “Verdammt, ich lieb’ Dich..”.. “Halt Mich..” en “Du-uuu..”.. Heerlijk..

Owjee.. kramp.. tja.. dat moest gebeuren. Maar waarom nu? Waarom moest ik met de laatste kilometers in zicht nog kramp krijgen? Ik gaf het geweldige publiek de schuld, het voorzichtig stralende zonnetje, Nena. Ik gaf alles de schuld maar het lag natuurlijk aan mij. Ik was als herboren en liep te stralen hier in Dusseldorf. Ik masseerde mijn kaken en liet mijn glimlach wat zakken. Ik bewoog mijn mond een aantal keren een beetje van links naar rechts en terug. Dat zou de kramp toch een beetje moeten verminderen. Gelukkig was het mijn mond en niet mijn benen..

In de laatste kilometer begon het weer te regenen. Het parcours kwam nu steeds dichterbij de Rhijn te liggen dus het waaide ook nog koud. Deze Duitse marathon voelde tot nu toe warmer aan dan ik van te voren had bedacht. Op deze toegift zat ik dan ook niet op de wachten. De strategisch op gestelde DJ draaide “Purple rain..”. Direct was ik met mijn gedachten terug in een uitverkocht Gerle Dome waar ik met mijn favoriete neef een concert van His Royal Highness mocht mee beleven. Geweldige herinneringen van een geweldig concert. Het zijn altijd de verkeerden die te vroeg worden terug geroepen..

Nog een paar kilometers voor de boeg. Mijn benen voelden nu toch echt wel zwaar. Het beste was er wel uit. Die kerel van dat stelletje had een net al ingehaald. En nu kwam ook dat blonde staartje naast me opschieten. Ik keek haar aan en toverde nog een laatste glimlach op mijn vermoeide gezicht. Ze keek terug en herkende me. “Wo is der bahnhof?” Ik keek haar enigszins verbaasd aan en wist me even geen raak. Dit was dan blijkbaar een van die vrouwen die me stil kon krijgen.

Tja.. Ik besloot in een fractie van een seconde om mijn enige Duiste volzin uit te proberen. “Ich weis es nicht und mein bruder Heinrich auch nicht..”.. Ze staarde me aan. Haar blik zakte naar mijn Amsterdamse shirt, strakke broek en terug naar mijn Hollandse kaaskop. “Hast du ein bruder Heinrich?” Ik voelde in een flits de verbroedering van twee volkeren. Ik zag een wereldoorlog en een verloren WK finale in rook opgaan. Ik stopte en gaf haar een knuffel.

Nee… natuurlijk niet..Ik glimlachte en liep hard door. Ik had immers een PR te lopen en zou me toch niet in laten halen door zo’n lief schattig Duits blond staartje. Ik was er bijna en voelde dat het er in zat. Het laatste stukje ging flink naar beneden richting de Rhijnboulevard. Deze bezat niet de warmte van die in Barcelona maar ik deed het er maar mee. En wat kon mij het schelen. Ik zag de finish. De finish!!

Ik zag in de verte de tijd voorbij tikken. 3.50.02.. 3.50.03.. 3.50.04.. Ik trok er zeker een minuut vanaf omdat ik later was gestart. Dat was dan 3.49.07. 3.49.08. Nog een laatste eindsprint. Ik haalde nog wat energie uit mijn tenen. Langs de kant stonden nu duizenden mensen met ratels en koebellen. Ik dacht niet meer na. 3.50.23.. 3.50.24.. Mijn PR stond op 3.49.51. Het triest is het als je er net overheen gaat. Het moest nu gebeuren. Niet morgen.. niet volgende week.. niet over drie maanden. NU!! Ik zette nog een keer aan. De presentator haalde me binnen. “Und mit nummer 2889.. ist da aus de Niederlanden.. Ma..”.. De presentator twijfelde even. Dat kwam waarschijnlijk voort uit het feit dat ik, bij het ophalen van de startnummer, me voor 5 euro van sex had laten opbouwen.

Ik strekte mijn armen alsof ik de olympische spelen had gewonnen en ging over de finishstreep. Ik keek naar de tijd. Zeker een PR. Wellicht een halve minuut sneller. Misschien meer. Ik was moe. Ik liep langzaam door. Mijn benen voelde zwaar maar ik was super tevreden. Ik kon nog net mijn hoofd optillen om mijn medaille in ontvangst te nemen. Met een gulle glimlach tilde deze lieve vrijwilligster de zware medaille over mijn hoofd. De medaille was zwaar. Hier zat flink wat metaal in. Ik dacht aan de fiets van Opa. Dat zou toch niet? Nee.. te lang geleden.. De vrijwilligster leek een beetje op Nena.. Haar donker bruine ogen straalden. “Du hast es geschafft..”. Ik knikte, voelde mijn mondhoeken licht uitscheuren en waggelde door.

Eigenlijk wilde ik een knuffel. Ik was super blij. Ik had het gewoon toch maar weer gedaan. En toch wilde ik een knuffel. De wind blies koud in mijn ogen. Ik wreef het laatste beetje vocht uit mijn ogen. De vermoeidheid had de laatste verdedigingslinie ook omver geworpen. Ik liep door en zocht naar bekende gezichten in het publiek. Niemand.. Ik liep hier alleen. Mijn PR was mooi en toch waren er nog mooiere dingen.

Gretig pakte ik het glas alcohol vrije bier aan van wat de zus van Helga had kunnen zijn. “Alkoholfrei..” zei ze lachend. Alcohol maakt meer kapot dan je lief is zeiden ze vroeger wijselijk. Dat had toch blijkbaar de volgende generatie ook mee gekregen. Ik ging zitten tussen de honderden atleten die de tocht ook hadden volbracht. Ik nam een slok en begon keihard te janken. Nee.. geen wind.. geen kou.. geen Fishermans friend. Gewoon janken. Ik deed mijn handdoek over mijn hoofd om even alleen te zijn en zette trillend mijn biertje op de grond.

Op mijn schouder voelde ik een warme hand. Ik keek onder mijn handdoek op en zag een vrouw van de Erste Hilfe. Ze controleerde even of ik ok was. “Ich habe es geschafft.. Allein..”. Ze knikte, ging naast me zitten en sloeg een arm om me heen. “Ich habe es geschafft..” Herhaalde ik snikkend.. “Ganz allein..”..