Verliefd..

Het is gebeurd.. Het is echt gebeurd.. Tijdens het hardlopen. Ik had niet gedacht dat het nog zou gebeuren op mijn leeftijd.. Maar het is gebeurd.. Ik ben verliefd. Ja.. Nee.. niet lachen.. Ik moet de hele dag aan haar denken.. En als ik mijn ogen dicht doe dan ben ik weer terug.. Ik ben echt helemaal van het padje..

Vanmorgen lag ik wat langer nog in bed met de gordijnen open. Buiten alles grijs. Ik had zin om hard te lopen maar had ook een rustdag ingepland. Balen maar het was niet anders. Ik herinnerde me opeens een wetenschappelijk onderzoek waarin men stelde dat het denken aan het eten van een echt ijsje door de hersenen precies hetzelfde wordt geregistreerd als het echt eten van zo’n lekker ijsje. Kun je me volgen? Dat is dan sowieso al knap. Ik besloot de proef op de som te nemen en mijn ogen dicht te doen.

Ik dacht nog een keer aan die grijze lucht en dat kale bos wat nog in winterslaap leek. Al snel verplaatste mijn gedachten naar de geweldige palmbomen in het Parc de la Cuitadella en in de laan voor de Arc de Triomph in Barcelona. Ik zag een ijskraampje waarvoor een kalende man aan een ijsje zat te likken. Ik herinnerde me waarom ik ook alweer mijn ogen dicht deed en in gedachten terug was in die prachtige stad.

In een flits was ik op de Placa de Catalunya. Ik besloot om een leuke route door de stad te lopen. Waarom in mijn eentje lopen? Ik bedacht er een paar leuke Spaanse dames bij. Kijk daar waren ze al. Ze stonden op de hoek van de straat voor de ingang van de El Corte Ingles al te trappelen van ongeduld. Een glimlach kwam op mijn gezicht. Hier kon Tinder niet aan tippen. Ik deed mijn ogen nog maar eens wat steviger dicht.

De stad voelde warm aan. Ok.. Route. Ik besloot om de Avinguda del Portal de l’Angel en de Carrer Comtal te pakken richting de Palau de la Musica Catalana. Achter mij volgenden de dames zonder enige problemen. Ook al besefte ik dondersgoed dat ze het product waren van mijn enigszins erotische schaamteloze fantasie, deed het me toch goed om te zien dat ze het naar hun zin hadden.

hardloopblog Catalaanse Roos

Wat een prachtig gebouw!! Van binnen zou het er vast ook fantastisch uitzien. Aan de binnenkant van mijn ogen in ieder geval wel. Door via de Carrer de Sant Pere Mes Alt en langs het Hotel Catalonia Born richting de Passeig de Lluis Companys alwaar ik het park voor de Arc opdraafde. Ik dacht nogmaals aan de marathon van Barcelona in 2013 toen ik er ook liep. Toen helemaal kapot onder bulderende aanmoedigen van duizenden super enthousiaste Catalaanse supporters op mijn laatste krachten onder de Arc door kroop. Goed, dat was de realiteit van toen. Ik voelde even weer zweet druppels op mijn voorhoofd..

Dat was niet de bedoeling. Dit is mijn fantasie. Dit is mijn ijsje. Ik liep onder de Arc door en stak de rotonda over en liep over de brede puerta aan de passeig de Sant Joan. Ik zag dat de terrassen gevuld waren met de lokale bevolking. Ik zag in minuscule speeltuintjes Spaanse moeders met prachtig lang zwart haar liefdevol hun kinderen oppakken en knuffelen. Wat een prachtig volk was dit toch. Ik voelde een traan opkomen. Wind? Ik veegde door mijn ogen die ik nog steeds dicht had. Dit was prachtig. Ik voelde me geraakt in het diepst van mijn ziel.

Achter mij liepen de dames nog steeds elegant met kleine stapjes in mijn voetsporen. Vals plat richting de Sagrada Familia. Prachtig bouwwerk. Pas klaar in 2035 of misschien morgen al. Aan de binnenkant van mijn ogen zag hij er al best af uit. Ik liep om de kerk en de haast onuitputtelijke rij wachtende aziaten heen om de torens van alle kanten te bewonderen. Geweldig! Wat een gebouw! Dat kan toch alleen maar hier..

We liepen heuvel af in opperbeste stemming.. richting de boulevard, het strand en de zee. De zon brak inmiddels door de dunne bewolking. De jasjes gingen uit en het tempo ietsje omhoog. Niet te veel want waarom zou je je haasten? Dat doen ze hier niet. Heerlijk! Wat een leven.. Wat een stad!!

Eenmaal aangekomen bij de strand nam ik afscheid van de dames. Twee kussen.. zo doen ze dat hier. Altijd warm. De kalme zee rolde langzaam over het strand en een rilling over mijn rug. Die oude blessure in mijn borststreek leek voorgoed voorbij. Dat je verliefd kan worden op een stad. Het is bijna niet te geloven. Ik rende nog een stukje over het strand. Ik kon niet stoppen al besefte ik wel dat mijn ijsje bijna op was. Ik probeerde nog een keer mijn ogen dicht te knijpen en nog verder te lopen. Genietend van alles wat mijn zintuigen maar opnamen.

Noodgedwongen opende ik mijn ogen. Ik was weer terug. Het leek alsof de wereld er iets minder grijs uitzag. Ja.. ik weet het.. Natuurlijk schijnt zelfs niet in Barcelona altijd de zon. En natuurlijk is een vakantie waar je niets hoeft en lekker kunt hardlopen altijd een enorm groot cadeau. En Barcelona is een super stad om hard te lopen. In de bergen schijnt het nog mooier te zijn. Nog een keer mijn ogen dicht. Nee.. ik kan me van de bergen nog niet echt een voorstelling maken. Dat gaan we de volgende keer ontdekken. Die komt er zeker.. Je kunt echte liefde niet scheiden. Goed.. ik weet het.. ze zeggen dat liefde blind maakt.. maar dat maakt niet uit.. Ik heb mijn ogen toch dicht..