All the leaves are brown..

Vanochtend voelde ik een koude bries door het openstaande raam komen. Ik trok de gordijnen open en wist al gelijk hoe laat het was. De wekker was immers net om 7u afgegaan. WTF. Zaterdagochtend. Het was een ruw nachtje geweest en ik zag dat het buiten al niet beter was. Goed.. afspraak is afspraak. Om 8 uur zou ik een stukje gaan rennen met het fanatieke ochtendmens Juf. Gezellig dacht ik gisteren nog. Mijn ogen wilde er nog niet aan geloven. De rest van mijn lichaam had even veel moeite.

Op de radio hoorde ik de Mamas and the Papas. California dreamin.. Heerlijke muziek uit een vorige generatie. De generatie die nog gewoon liep in plaats van al dat ge-ren in de vroege ochtend. Ik kan me nog herinneren dat mijn opa vertelde dat hij gewoon elke dag van het kerkdorpje Haalderen naar Nijmegen liep. Zo’n 15 a 20 kilometer.. Heen en dan in de avond weer terug. Ze wisten niet beter en deden gewoon wat ze konden. Mijn ouders lopen nog steeds elk jaar de vierdaagse van Nijmegen. Petje af.. of beter gezegd bandata af..

Het was inderdaad koud en mistig. Veel te koud.. veel te mistig.. Inderdaad waren alle takken bruin en de lucht was grijs. In de verte scheen een schraal zonnetje voorzichtig door de mist heen. Ik verlangde naar warmte. Ik dacht aan Barcelona. In mijn korte broek en dito shirt rennen onder Arc, door het park richting de haven, over het strand naar de pier. In de zon kijken naar de zee en naar een fantastische stad die altijd warmte uitstraalt. En dan langzaam terug.. heel langzaam om maar zo veel als mogelijk te genieten van de mensen, sfeer, de geluiden, de dynamiek, de warmte.. zucht..

Zoals altijd had ik moeite met het opstarten. Het duurde normaal gesproken en over het algemeen wel een kilometer of 5 a 10 voordat ik echt warm was en lekker liep. Dat zou vandaag niet anders zijn. Het vroor licht en ik droomde met open ogen over Barcelona. Gisteren kwam de zon even door en ik ging gelijk in de terrashouding. Maar het was van korte duur. Vandaag was het weer een nieuwe dag. Gelukkig maar. We liepen naar de kiosk bij het Leesten. De natuur riep Juf. Natuur genoeg hier.

De mist was inmiddels opgetrokken en ik zag de zon langzaam maar zeker aanstalten maken om door te breken. Tussen de schaduw van twee takken door ging ik in de zon op mijn knieën om mijn schoenen nog wat stakker dicht te knopen. Ik voelde de warmte tot diep onder mijn lange mouwen shirt. Lekker. De beheerder keek mij aan, had mij waarschijnlijk horen denken en citeerde het oud chinese spreekwoord “als gij het kleine niet eert, dan zeit gij het grote niet weert..” Hij trok zijn muts en handschoenen uit en liep fluitend het koffiezaakje binnen. Een zekere tevredenheid drong tot me door. Ik liep hier toch maar weer mooi. Ik had ook thuis in mijn bed kunnen liggen, of balen van een gekneusde enkel, of me zorgen maken over tijdsgebrek. Of verlangen naar van alles wat er niet is. Ik liep hier te genieten van alles wat er wel was.

Gewoon de oerhollandse zon schijnend door typisch hollandse luchten in een fantastisch hollands landschap. Zo’n zon al die kindertjes zo’n gezonde rode blos op hun wangen van krijgen. Ok, geen korte broek.. ok, geen dito shirt.. ok, geen strand, geen pier, geen Spaanse sferen.. Maar wat had ik het naar me zin. Het was prachtig en met de minuut werd het mooier. De zon scheen krachtiger welke een aura om de bomen en struiken creëerde. Heuvels of dalen maakten niets meer uit. Blessures of gevoelige plekken in mijn borststreek. Who cares! Wat me niet klein zou krijgen, zou me sterker maken.

Mijn huis staat nog steeds te koop en ik zou bijna een moord doen om het te verkopen. Toch blijf ik ook dromen van verre warmere oorden. Wie weet wat de toekomst me nog gaat brengen. Maar tot die tijd ga ik genieten van mijn achtertuin, de prachtige Veluwe. The leaves waren vanmorgen toch echt brown and the sky was focking gray.. maar ondertussen is de sky helder blauw.. helderder dan ooit te voor..