Bij twijfel..

Bij mijn atletiekvereniging lopen een aantal mannen, vooral 50ers, die zo’n beetje alles hebben gelopen wat je maar kan lopen. Al na de eerste paar trainingen, begon ik nogal tegen ze op te kijken. Ze liepen marathon na marathon, lange trails, ultratrials, meerdaagse ultratrials.. Ik bedoel maar. De Grote Jongens.. Als ik daar toch eens mee mee mocht lopen. Dat zou toch wat zijn. Al na een paar weken liep ik af en toe tussen ze, soms naast ze en vooral achter ze.

Never nooit zou ik met ze lopen. Dat was wel duidelijk. Ze trainden harder, sneller en verder. Ze liepen dus ook harder, sneller en verder. Ze stelden hogere doelen. Doelen die ik waarschijnlijk nooit zo halen. Laten we eerlijk zijn. Welke idioot loopt er nu nog verder dan een marathon? Wie gaat er beginnen aan een rondje Texel (60km), de 100 van Winschoten (100km) of de transalpinerun (293km in 8 dagen)? De Grote Jongens dus..

Ik vond een marathon al ver genoeg. Die ellenlange 42 km en 195 meter waar soms maar geen eind aan kwam. Maar toch.. Dat ultieme gelukzalige gevoel als je uiteindelijk over over die marathon-finish-lijn loopt op de Coolsingel of in het Olympisch stadion. Die vloed van emoties als je het uiteindelijk toch maar weer gedaan hebt. Dat dan blijkt dat al die trainingsarbeid, door wind en weer, hagel en sneeuw, vroeg en laat, toch zijn uitwerking niet heeft gemist. Hoe zou dat dan voelen als je nog een tikkeltje verder hebt gelopen?

Als dan de strijd die je hebt gestreden nog zwaarder was? Als de ontberingen nog heftiger waren? Als het pad wat gelopen moest worden nog mooier en uitdagender was? Hoe zou dan de finish voelen? Hoe zou het dan voelen om volledig uitgeput maar compleet bevredigd en super blij na de finish lekker bij te komen van de ultra lange tocht?

Ach.. Zou ik echt kunnen wat de Grote Jongens al jaren doen? Heb ik wel voldoende tijd om te trainen? Heb ik wel voldoende discipline om te blijven trainen? Ben ik lichamelijk wel in staat om zo’n afstand te volbrengen? Kan ik dit mentaal ook volhouden? Wat als ik daarna een ernstige blessure oploop? Of tijdens de tocht? Wat als het helemaal niet goed gaat? En als ik halverwege moet uitstappen? Wat als ik faal? Wat als ik faal…

Twijfel.. Angst in een camouflage pak.. De omzeephelper van alle mooie idee├źn, fantastische initiatieven en de meest prachtige dromen.. Hoe zou het voelen om op je sterfbed te liggen en te denken wat als ik het gewoon gedaan had? Wat als ik het gewoon geprobeerd had en dan maar had gekeken hoe het zou gaan? Wat als..

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om mee te lopen met de Veluwzoomtrail. Al eerder was ik gepolst voor de 34 km maar deze jonge enthousiaste dame vroeg me voor de volle 57 km. Ik dacht even na.. twijfelde even.. en nog even.. 57km.. Had ik dat niet altijd al gewild? Maar zo’n afstand is toch eigenlijk niet normaal.. Het leek me toch ook wel gezellig. En ja, als zij ervoor gaat, waarom zou ik dat dan niet kunnen. Maar ja.. 57km dat is een eind.. dat is gewoon een marathon finishen en je dan realiseren dat je nog 15 kilometer moet. Ze keek me vragend aan. Die paar seconden leken wel een eeuwigheid te duren. Wikken en wegen.. twijfel.. twijfel.. twijfel..

Ik moest denken aan dat oude Chinese gezegde: “Iedereen wil zijn zoals de adelaar, van grote hoogte naar alles kijken.. maar je kunt beter zijn zoals de duif.. gewoon met je poten op de grond en overal schijt aan hebben..”. Ze keek me nog steeds vragend aan. In mijn gedachten hoorde ik allerlei sterke teksten. Alles wat je nodig hebt, komt voorbij. En van alles wat voorbij komt, mag je ook genieten. Geschreven wijsheden.. Het leven moet geleefd worden! Bij twijfel.. gewoon doen!! Mijn mond opende. Ik nam diep adem en zei met een grote glimlach.. “Ja.. Ik ga mee!!”.. Slik..