Leiden dus..

22 mei 2016. De marathon van Leiden. Met het risico dat dit weer zo’n blog wordt met teveel woordgrapjes, wil ik toch met jullie delen dat ik denk dat dit met afstand de zwaarste marathon van Nederland is. Leiden dus. Voor de marathon van Amsterdam was ik al behoorlijk gemotiveerd maar voor Leiden, de woonplaats van mijn kinderen, ben ik helemaal super gemotiveerd.. Deze marathon stond al een tijdje bovenaan op mijn lijstje. Zat nog te denken aan Athene, Rome, Lissabon of nog een keer Barcelona. Nee.. het moet er nu maar eens van komen. Lekker rennen met stromende regen en frisse wind in ons eigen kikkerlandje. Het wordt Leiden dus..

Mooie warme gedachten komen in me op. Dat mijn kinderen me straks langs de kant met een groot spandoek en vlaggetjes staan aan te moedigen. Dat ze me gillend en joelend over de finish schreeuwen. Dat ze drinken en bananen aanbieden ergens langs het parcours. Die gedachten laten mijn vaderhart sneller kloppen. Dan is het natuurlijk wel de bedoeling om soepeltjes te finishen. Het zou lullig zijn als ik volledig oververmoeid zwalkend en kotsend over de finish zou gaan. Dat beeld is wellicht toch te traumatisch voor die jonge kinderzieltjes in hun eigen woonplaats.. Leiden dus..

Dus we gaan voor topvorm in Mei. Gisterenavond in de regen een natte baantraining gedaan met de Grote Jongens. Nou ja.. Waar zijn al die Grote Jongens gebleven? Trainert was er natuurlijk en Vos. Ik zag Brok nog lopen. Even later zag ik Chris. De rest blonk uit door afwezigheid. Waarschijnlijk liepen ze gezellig met de andere groep mee. Is dit het einde van een tijdperk? Of zijn ze zich in stilte aan het voorbereiden op een nog sterker staaltje ultra rennen dwars door een of andere bergketen? Goed.. Ik kan me beter met mezelf bezig houden en focussen om gewoon hard te lopen, deze keer in niet zo’n beste weersomstandigheden. Leiden dus..

Trainert ging na een paar snelle rondjes om de baan een stukje looptraining doen. Nu weet ik weer waarom ik zo lang bij de trainer D’nRem van de langzamere groep heb gelopen. Die doet dat soort ongein niet. Over het algemeen ben ik vrij genuanceerd in mijn blogs. Ownee.. dat is ook weer niet waar. Even tussen ons gezegd en gezwegen.. Ik haat dat.. Het ging ook van geen kanten. Maar goed, het hoort er allemaal bij. Altijd goed naar Trainert luisteren. Ik moet er iets voor over hebben. Leiden dus..

Uiteindelijk stapte ik zeiknat en tevreden van de baan. Halverwege had ik de training met de groep moeten afbreken en was een stukje met Beth meegelopen. Toch nog een stukje gezellig D’nRem-training. Dit waren dan wellicht niet de Grote Jongens, snel waren ze wel. Het geeft niets. Ik moet dit gewoon volhouden. Het is helemaal nog niet noodzakelijk om nu al in vorm te zijn. Ik wil kracht opbouwen. Over een tijdje loop ik gewoon met ze mee. Dan lach ik hier om. Eigenlijk lach ik er nu al om. Nou ja.. ik voel mijn lies nog van gisterenavond. Die moet nog harder wennen dan ik.. Die blessure in mijn borststreek speelt ook nog. Gewoon even door bijten en het grotere doel in de gaten houden.. Ja, precies..

Beetje jammer is dat al mijn hardloopmaatjes andere plannen hebben. Rotterdam, Enschede, Dusseldorf.. je kunt het zo gek niet bedenken maar ik ben de enige van de AV die naar Leiden gaat. Nou verwacht ik niet dat ik helemaal in mijn eentje zal lopen. En toch was het gezellig geweest om samen met een maatje te lopen. Goed.. de voorbereiding is nog jong. Wellicht kan ik nog iemand verleiden om mee te gaan. En anders loop ik hem gewoon alleen.. eenzaam en alleen.. Leiden dus..

Ik zit even te kijken naar het parcours. Ik zie op de stukken tussen de dorpjes erg veel polder. Dat betekent waarschijnlijk vooral veel wind (meestal tegen..) en weinig publiek. In de marathon van Amsterdam heb je tussen de 12 en 25 km ook zo’n saai stuk. Uiteindelijk viel het wel mee omdat ik iets mooi had om naar uit te kijken en toch was dat het lastigste deel van die marathon. Ok! Bij de marathon van Leiden heb je dus veel van deze stukken. Waar je dus helemaal alleen door de polder moet lopen. Dat zal wel zwaar worden. Inderdaad.. .. dus..