Wat een AVontour!!

Zondagochtend 7 uur. Mijn wekker was net gegaan. Ik draaide me nogmaals om. Het waterbed was lekker warm. Door het openstaande raam kwam een frisse wind. Brr.. Koud.. Ik trok de dekens over mijn heen. 7 uur.. wellicht moest ik nog maar even  blijven liggen tot kwart over. Ach kom op.. Eruit!! Geen enkel excuus om nog langer in mijn bed te blijven liggen. Helaas..

Het was mistig! Normaal gesproken kon ik vrij scherp de bomen achter in de tuin zien. Nu was het bos versluierd door een dunne laag mist. Mijn hoofd voelde ook niet helemaal ok. Te weinig gedronken gisteren. En vannacht veel te lang liggen piekeren.. Had beter met mijn favoriete neef de kroeg in kunnen gaan. Tja.. keuzes.. het leven gaat over keuzes..

IMG_8113

Naar de kroeg gaan was sowieso geen optie vertelde ik hem gisterenavond. Het was immers de volgende dag werelddierendag! En het was tijd voor een AVontour. De vorige edities was ik er helaas niet bij. Telkens was er wel wat. Daarom besloot ik hem deze keer maar zelf te organiseren. En kijk.. deze keer kon ik er gelukkig wel bij zijn.

Ik liep naar de keuken en gaf onderweg mijn poes een knuffel. Nee. Ja.. inderdaad.. dat doe ik wel vaker.. Op de tafel stond een nog niet ingepakt cadeau voor de best verklede hardloper voor de AVontour van zodadelijk. In het kader van werelddierendag weet je nog? Shit geen inpakpapier. Waar was de schaar? Ik had geen tijd. Stoot mijn hoofd tegen de lamp. Zucht.  Het kon wel eens een lange dag worden.. Adem in.. adem uit..

Even mijn neus naar buiten om te voelen of het inderdaad koud was. Geen ijspegels maar toch best frisjes. Toch weigerde ik om een lange broek aan te trekken. Mijn favoriete Barcelona shirt lag boven op dus die deed ik wel aan. Ik zag dat hij wat aan het slijten was. Misschien de komende tijd wat minder vaak aan trekken en wellicht volgend jaar een nieuwe halen.

Gepakt en gezakt reed ik in de auto via de sluiproute, een tikkeltje te hard, naar Terlet. Bij cafe/restaurant de Thermiekbel zijn we vandaag meer dan welkom. Gisteren aan de telefoon werd ik door een gezellige dame als de verloren zoon behandeld. Ze stonden al te trappelen om onze groep van ongeveer 60 hardlopers, 30 nordic walkers en 60 stokken te ontvangen.  Oei.. even opletten. Een zwarte kat stak net voor mijn auto over. Bijna een niet zo’n beste start van je Werelddierendag, katje..

Op Terlet was het al een drukte van belang. De nordic walkers stonden hun stokken al op te warmen. Ik zag ook al een aantal van de Grote Jongens. Ed en Willem natuurlijk. Aha.. daar was ook Vos. Ik moest hem gewoon een knuffel geven. Niet alleen vanwege werelddierendag maar ook omdat hij zijn Teigertje pak had aangetrokken. Een duidelijke nominatie naar de enige echte tastbare prijs van de dag. Waar waren Chef, D’nRem, Penn, Gerrit en natuurlijk Paard. Die had van mij toch ook zeker een knuffel gekregen. (Wil je weten wie dat zijn? Kijk dan maar snel naar: http://www.bigsmilerunning.nl/medelopers-hardloopmaatjes-en-fans/ . Daar staan namelijk korte beschrijving over mijn medelopers, hardloopmaatjes en inderdaad fans.)

IMG_8115

Ik miste trouwens ook Juf, Constance, Blond staartje, Zondagsmeisje en Inge. Waar waren al die vrouwen? Waarschijnlijk was deze tocht meer voor de echte mannen. Ik zag wel een vrouw lopen in een pinguïn pak. Ik had geen flauw idee wie dat was. Ze ging wel heel stoer met ons mee. Zonder pak dan. Dat was dan wel eigenlijk weer een beetje jammer. En owja.. Beth was er ook. Ai.. Ik had vroeger een keer met haar getrained. Nog nooit zo kansloos rondjes gelopen.. Ik heb er soms nog nachtmerries van. Dat past dan wel weer mooi bij deze dag..

Ow.. Gelukkig daar kwam Boss, Brok, Chris en ook Trainert aangelopen. Dan werd het zeker toch nog een gezellig loopje van ongeveer 24 km. Chauffeur was een beetje te vroeg en liep met een kortere afstand mee. Net als Jip. Tjonge die had ik lang niet gesproken. Helaas zou ik niet de kans krijgen om een lekker bij te praten. Ook hij ging voor een kortere afstand samen met Janneke. Tikkeltje ongezellig en toch was het leuk dat ze er waren..

Het was negen uur. Nog even 5 minuten wachten op weet ik veel wie. Volgens mij was dit het wel. Dus gaan met die banaan… Trainert had de routes bepaald en er zelfs ook eentje voorgereden. Hij liep stoer voorop en bepaalde het tempo. We zouden gewoon lekker een extensieve duurloop doen. Maar ja.. ik ben er ondertussen wel achter dat dat niets wil zeggen. In Alaska hebben ze meer dan 200 woorden voor “sneeuw”. Zo heeft deze groep 200 woorden voor “zo hard gaan als je kan”, bv intensief, wedstrijdtempo, marathontempo, rustig an en ook extensief. Ze betekenen in echt allemaal hetzelfde.

Als je echt een kans wil op rustig lopen, dan moet je gaan lopen volgens het “omdraaien en ophalen” principe en dat herhaal je dan constant. Maar goed.. De route was fantastisch. We liepen van Terlet richting de Veluwezoom en Posbank. Een van de mooiste stukjes van Nederland. Het uitzicht was geweldig. De mist trok langzaam maar zeker op. Ik begon ook op te warmen. Wat er ook mocht gebeuren, het genieten van hardlopen en van de natuur, dat kan niemand me afnemen.

Bij de stuwwallen gingen we behoorlijk klimmen. Lekker lang en best steil. Bovenop moesten er natuurlijk weer een aantal lopers strategisch plassen. Gelukkig had die nieuwe dame haar pinguin pak bij de start al uit gedaan anders had het nog langer geduurd. Ik besloot om maar even kennis te maken. Olijfje was inderdaad nieuw bij de club en vermaakte zich prima. Ze zong even tussendoor het Zurebommentaart lied van Bert en Ernie. Waarbij ze beide stemmen voor haar rekening nam. Ik drukte bewust nog even niet op die grote rode knop..

Bij landgoed Rosendael hadden we een klein probleem. Trainert wist het even niet meer. Ik wist nog wel dat we oorspronkelijk naar de bedriegertjes zouden gaan. Maar dat bleek toch niet zo te zijn. Trainert liep naar een vrij stevig hek en inderdaad.. dat zat dicht. Normaal gesproken heb ik wel een  betonschaar in mijn camelbak. Alleen deze keer had ik die thuis gelaten.

Iemand suggereerde dat we er dan maar even over heen moesten. Vos antwoorde zenuwachtig dat hij dat niet wilde omdat hij bang was dat zijn staart aan het prikkeldraad zou blijven hangen. Daar hoorde ik mijn zoontje vroeger ook wel eens over, dus keek ik hem een beetje verbaasd aan. Trainert gaf maar even aan dat dit gewone kost was voor een AVontour. Je kon tegen een dicht hek aanlopen of van het pad geraken.. of allebei.. en daar moest je dan gewoon mee omgaan.

Dus gingen we om het hek heen. Ondertussen weet ik dat Landgoed Rosendael een flink landgoed is en dat ze het niet echt fijn vinden als allerlei mensen vanuit alle hoeken/gaten over hun landgoed banjeren. Willem herkende de plek omdat dit vlakbij zijn werk was. En toch duurde het nog wel even voordat we de ingang van het hek (direct ook de hoofdingang hadden gevonden). We stonden even stil bij dit mooie moment. Beth heeft een hekel aan paparazzi maar maakte wel zelf nog even een trouwfoto van alle lopers met op de achtergrond het kasteel met fontein..

IMG_8137 2

Door dit lusje hadden we wat vertraging opgelopen en we waren er nog niet. Het kostte nog meer alertheid om weer op route te komen. Net buiten landgoed Rosendael kwamen we de 12 en 18 kilometer groepen tegen. Hey! Daar was Zondagsmeisje. Aan het herstellen van zeurende blessure. Ze liep nog even gezellig een stukje met ons mee. Jip probeerde wat foto’s van onze groep te maken. Hij had duidelijk nog niet veel geleden. Waarschijnlijk was hij wel ongeschonden over het hek gekomen. Hij schreeuwde dat hij een foto wilde maken. Aan zijn stem was ook niets te horen. Het was een grote en gezellige groep. Wij moesten echter door. We waren nog niet op de helft.

Heuvel op, heuvel af dwars over grote heide- en gras-velden. Het gras stond hier behoorlijk hoog.  De zon scheen. Het werd toch nog warm. Er stond bijna geen wind. Ideaal hardloopweer. Nog even genieten van de fantastische uitzichten. Het werd tijd om de Veluwezoom achter ons te laten en wat meer de beschutting van de bomen op te zoeken. Trainert en Vos waren redelijk stil. De een omdat hij zich deze door hem voor gefietste route echt niet meer kon herinneren en de ander omdat de Garmin aangaf dat we helemaal niet op onze route zaten. Natuurlijk kun je zo snel niet verdwalen maar toch. Dat ene pad waar we gewoon niet door heen kwamen, zou toch echt alleen leiden naar een fixe enkelblessure. Er zat maar een ding op.. omdraaien en een ander pad proberen.. Misschien leidde dat slechts tot wat blauwe tenen.

Duidelijk werd dat we zeker boven de geplande 24 km zouden uitkomen. Ik voelde me nog kiplekker maar anderen werden steeds stiller. Vos had last van een oude Griekse god. Boss klaagde over zijn benen die nog vermoeid waren van de dag ervoor. Ed en Willem mochten niet klagen en deden dat dus ook niet.. Zelfs Olijfje zong niet meer..

We werden nog stiller toen er midden op het pad een gigantische schotse hooglander stier stond. Hij bewoog geen millimeter en ondanks dat was het duidelijk dat het zijn pad was. Daarbij was het ook Werelddierendag, dus wij hadden daarmee totaal geen problemen. Na het maken van een aantal foto’s gingen wij respectvol en stil langs hem heen. Wat een prachtig beest! Ik probeerde nog een selfie met hem te maken maar koos het hazepad nadat hij zijn enorme kop en scherpe horens dreigend mijn richting op bewoog.

IMG_8120

We gingen verder. Ik keek nog even om en zag dat machtige lichaam langzaam zijn weg vervolgde. Olijfje keek naar me en zei: “Moi ins kieken wa un kont”. Ik was even niet aan het opletten. Verbaasd en verlegen accepteerde ik het enigszins onsubtiele compliment. Totdat ik me met enige schaamte realiseerde dat het om het achterste van onze gehoornde vriend ging. Ik beaamde het snel. Het was immers werelddierendag.

Boss begon te klagen over de stilte. Het was inderdaad stil. Heerlijk. Alleen de wind zorgde voor wat geritsel van struiken en bomen. In mijn hoofd was het ook stil. Eventjes niet nadenken. Even geen zorgen, geen angsten, geen gepieker over ingewikkelde gesprekken.. Nee gewoon stil. Zelfs geen lekker nummer uit de top 40. Heel in de verte hoorde ik “’t is weer voorbij die mooie zomer.. die zomer die begon zowat in Mei.. Ah.. ik dacht dat er geen einde aan zou komen..” Maar dat negeerde ik.. Lekker, die stilte.. of was het stilte voor de storm? Shit daar ging ik weer..

Het was vooral stil omdat we ondanks de prachtige tocht toch ook stiekem blij waren als we weer bij de Thermiekbel zouden zijn. Opeens had iedereen zin in koffie met appelgebak. Het was inderdaad niet ver meer. Daar was het tunneltje onder de A50 al. Sommigen konden het echt niet houden. Ze sneden het laatste stuk van de route af. De 26 km zaten er op. Natuurlijk slechts 25,8km voor de afsnijders..

De thermiekbel had het prima georganiseerd. De andere groep zaten al aan de koffie en het gebak werd uitermate soepeltjes naar binnen gewerkt. Ik had er ook zin in. Gebak.. Slagroom.. Eten.. Honger.. Lekker.. Toch moest ik me opmaken voor het laatste hoogtepunt van de ochtend. De prijsuitreiking voor de best verklede hardloper. Het was een nek aan nek race geworden. Met als duidelijke uitschieters Vos en Olijfje. De jury ging in beraad en besloot de troostprijs uit te rijken aan Vos met zijn Teigertje pak met staart. Hij was duidelijk erg in zijn nopjes met zijn flesjes Paulaner Weisbier.

En de winner is.. ondanks dat ze niet in haar pak heeft gelopen. Olijfje.. met haar Pinguïn kostuum. De jury was mede onder de indruk van haar zangtalenten en adviseerde haar om gewoon door te gaan. De jury overhandigde haar met enige trots een startbewijs voor de Antartic Ice Marathon. Applaus en een zweterige zoen was verder haar deel.

IMG_8132

Ze was zichtbaar ontroert. Ondertussen werd de aandacht al weer afgeleid door het ene zweefvliegtuig na het andere. De show was free. De volle pot met euro’s was inmiddels leeg en ik zat tevreden te luisteren naar een gesprek over de kabel waaraan het zweefvliegtuig omhoog ging. Het was een mooie ochtend op Terlet.

Een kleine vlinder viel in mijn glas.. Ik probeerde haar te redden en schonk het glas voorzichtig leeg op de grond.  Zeker op werelddierendag. En ja.. het is een haar.. heb je die taille gezien.. Geen twijfel mogelijk.. Helaas was een van haar vleugels in het drankje gekomen. Lopen bleek toch niet de beste eigenschap van vlinders.. Ik twijfelde even en besloot rustig te wachten totdat zij weer ging vliegen.

Ondertussen had de creme de la creme van hardlopend Apeldoorn besloten om nog even te blijven zitten en het lokale bier te proberen. De zon scheen. Het was gezellig. Aan het binnenkant van mijn ogen zag ik de ochtend voorbij schieten. Iedereen had lekker gelopen en genoten van de sfeer. Het was een geweldige route vol verrassende elementen. De Thermiekbel was ontzettend gastvrij en duidelijk voor herhaling vatbaar. Ik dronk tevreden mijn glas leeg en besloot te gaan. Beter om niet aan de alcohol te gaan. De dag was immers nog jong. Ik pakte mijn tas van de grond en zag de vlinder langs mijn hand weg fladderen.