Heel blijven..

De weg naar Amsterdam zit vol met hobbels en kuilen. Nog nooit had ik in de voorbereiding naar een marathon zoveel last van pijntjes. Was het niet mijn enkel, dan zeurde wel mijn linker bil of knie. Het leek wel alsof mijn lichaam zich verzette tegen iets wat onvermijdelijk lijkt.. En toch gaat die marathon gelopen worden, wat er ook gebeurd..

Zo heb ik vorige week een gekneusde rib op onverklaarbare manier opgelopen. Tenminste.. dat denk ik.. Als ik lach, doet het zeer van binnen. Waarschijnlijk komt het door een val met Wadlopen. Tja.. het is niet te geloven. en toch kan ik het niet anders verklaren. Wat zou het anders moeten zijn?

Ja.. Wadlopen. Vergeet de marathon, vergeet trails, vergeet mudmasters.. ga gerust een keertje wadlopen. Dan weet je pas wat lopen is. Een tijdje geleden stelde ik voor aan mijn vader om eens wat te gaan lopen. Hij zocht gelijk op het internet en vertelde me dat we wat konden lopen tussen Holwerd en Ameland. Wat?

We liepen dus wat van Holwerd naar Ameland. In het begin slenterde we gewoon door het modderige water een beetje langs de kust van Friesland. Het leek net alsof onze gidsen nog moesten bepalen waar we het beste de oversteek moesten maken. Daarna was een grote bagger partij. Het eerste stuk liepen we gewoon door steeds dieper water totdat we bij de geul van ongeveer 1.30 diep aan kwamen. Rugzak omhoog en kruis in het water. Daarna tot je knieen door de modder en als toetje nog zo’n 1,5km door het slik.

Ergens tussendoor struikelde ik bij het opstappen van een schelpenbank. Gelukkig konden mijn handen en knieën het machtige lichaam plus bepakking opvangen. Dat wil zeggen. Handen zaten vol met telbare sneetjes. Mijn linkerknie had waarschijnlijk de klap het beste opgevangen. Daar zat een flinke jaap in. Door het zoute water ging die niet meer dicht en stroomde het bloed gedurende de rest van de tocht over mijn been. Het zag er dramatischer uit dan dat het was. Gelukkig waren hier geen haaien..

My best guess is dat het daar ergens gebeurd is. Die zeurende pijn van binnen. Van te voren had ik nog nergens last van.. Zoals ik al zei.. als ik lach dan doet het zeer. Ja.. ook als ik moet hoesten maar dat doe ik gewoon minder vaak. Wat raar eigenlijk dat iets wat fijn is, lachen in dit geval, zo zeer kan doen.

Ok.. live goes on.. 5 tot 6 weken rust. ammehoela.. Over drie weken komt de Marathon van Amsterdam en die gaat gewoon door.. jaja.. met of zonder mij inderdaad maar toch. Liever met mij. Dus de komende tijd laat ik intensief mijn lichaam opknappen. Vanmorgen ging er al wat tape over het ribje. Nu voelt het al wat steviger aan. Dus straks even een stukje proberen om te kijken of het weer gaat.

Tja en dan is er nog die spier in mijn borst die ook zeer doet. Ik heb de laatste tijd wel vaker last van die spier. ik hoop dat het niet chronisch wordt. Al zou je het anders veronderstellen..  tapen heeft hier geen enkel effect. Dit is waarschijnlijk een pijn die moet slijten. Aan de andere kant.. Gelukkig kan ik er wel mee hardlopen en finishen zal ook wel gaan..