Dam tot Dam tot Dam..

De Dam tot Dam loop is wat mij betreft sinds dit weekend hét hardloopevenement van Nederland. Eigenlijk was het heel gek dat ik hem nog nooit had gelopen. Daarom was het voor mij dan ook een verrassing dat de start niet op de Dam was. Al jaren niet meer. Wat maakt het uit! Mijn start was eigenlijk al op het centraal station. Daar zag ik mijn hardloopmaatjes en nog wat anderen, een oud collega en hardlopers.. veel hardlopers..

Constance was er ook. En Juf had Uncle meegenomen. Daarnaast dus veel hardlopers in alle kleuren van de regenboog. Ik zag lange broeken, korte broeken, renrokjes, lange mouwen, korte mouwen, cowboy kleding in allerlei soorten en maten. Blijkbaar was men het niet helemaal eens over de omstandigheden. En die cowboy.. tja..

Altijd spannend zo loopje. Dat zag je al aan de gigantische rijen dames bij de dixies. Zal wel toeval zijn. Beetje jammer is dan als je als dame achter zo’n semi stoere hardloper staat. Dan weet je al een beetje hoe laat het is. Bij ons was Constance vooral nerveus omdat we niet helemaal zeker wisten of we haar in het blauwe startvak zouden krijgen. De Amsterdamse startvakpolitie is nogal streng.

En inderdaad bij het blauwe startvak stonden zeker 10 mannen en vrouwen in van die lange regenjassen te controleren. Maar goed wij hadden ons natuurlijk voorbereid. Constance droeg een poncho en Juf was solidair. Door de poncho was de kleur van het vak minder goed te zien. Beetje verdacht was wel dat ze de enige waren. Het was eigenlijk best wel lekker weer en droog. Geen enkele reden om een poncho te dragen.

Ik zag die gasten dan ook wel kijken. Daarom zorgde ik voor een afleidingsmanoeuvre door mijn shirt op te trekken. De actie maakte meer indruk dan mijn bescheiden sixpack.. fourpack.. twopack.. ach ja.. buikje.. In ieder geval kwam ze er door heen. Tot grote vreugde van ons. Ja.. stel ze had toch in groen moeten starten dan hadden we echt nog langer op haar moeten wachten bij de finish..

Goed.. een of andere schaatskampioene deed de warmingup. Hadden ze daar niet onze eigen Dafne voor kunnen vragen? En ach.. deze dame wilde best wel. Ze moest bijna van het podium afgesleurd worden. Zij wilde nog door. Wij wilden echter starten. Daar kwam ik voor. Ik stond stijf van de adrenaline en wellicht ook van een half pakje dextro.

Direct richting de ij-tunnel. Daar stond bij de ingang het eerste drumorkest flink aan de weg te timmeren. Heerlijk dat oergeluid. Als je daar niet hard op gaat dan weet ik het ook niet meer. Ik liep soepel en was redelijk verbaasd dat het richting de ij-tunnel uitgang behoorlijk heuvelop ging. Met als extra verrassing de windturbines aan het einde van de tunnel. Die bliezen een stevig windje tegen. En door.. daar was dan een tweede muziektentje.. deze keer een DJ. Om te twee honderd meter stonden ze nu te draaien. Wat een fantastisch sfeertje.

De eerste 5 kilometer vlogen voorbij. Juf, Constance en Uncle liepen nog steeds dichtbij, een paar meter achter me. Ik keek af en toe achterom om te zien of ze het nog trokken. Constance gaf me een duimpje. Toch liep ze harder dan ik van haar gewend was. Ik voelde me sterk. Opgezweept door het enthousiaste en niet geheel nuchtere publiek had ik er zin in. Dilemma.. Volg je het tempo van je medelopers, gezellig en verder alleen maar genieten. Of ga je voor je eigen tempo? Even  je helemaal laten gaan op het ritme van de muziek en de luide aanmoedigingen.

Ik ging ervoor. Ik zette een klein beetje aan, keek nog een paar keer achterom. Constance was ok. Juf liep bij haar. Uncle was ik helemaal kwijt maar die zal er ook wel ergens lopen. Ik moest door. Mijn eigen tempo. Mijn eigen pad door de massa hardlopers. Zelf genieten van de muziek. Nu ik mijn lieve maatjes achter me had gelaten kon ik nog meer genieten van de tocht. Ik merkte dat ik zweefde. Mijn passen werden langer zonder dat het me meer kracht kostte. Ik was los.. vrij..

Ahhh.. en de muziek.. Ze stonden echt om de 2 a 3 honderd meter te draaien. Van het ene nummer in het andere. Heerlijk.. Van alles kwam langs en alles was ok. “ze lag te slapen..
‘k vroeg haar gisteravond.. “wacht op mij”..” . Andre was nog niet weg of Madcon schreewde in mijn oren “I’ll take you to the future.. forget about the past.. I can keep all of your secrets.. I swear that i won’t ask“.. het knalde uit de metershoge speakers.. “Take you every place I’ve been and never been..  Are you with me, are you with me??” Heerlijk nummer.. Deed het er allemaal nog toe? Ik liep hier lekker en daar ging het om.

Mijn hardloopmaatjes had ik achter me gelaten. Ik liep alleen. Ik maakte me even zorgen. We hadden immers afgesproken om samen voor een redelijk ambitieuze tijd te gaan. Nu liet ik ze achter. Toch voelde dit beter. Dit is wat ik wil. Ze zouden altijd mijn hardloopmaatjes blijven. Of we nu samenlopen of niet. Daar hadden we samen al teveel asfalt voor versleten. Soms lopen ze met mij mee en soms loop ik met ze mee. Soms loop ik alleen.. Zoals nu..

Ik keek nog een keer achter me. Ik zag ze niet meer. Geen opstekend handje van Constance, geen fel roze shirt van Juf en Uncle was totaal opgenomen door de massa. Ik moest door. Ik zette nogmaals aan en zigzagde door de menigte. In de tweede 5 kilometer was het druk en vaak smal. Het kwam er nu op neer om goed op te letten en elk gaatje te benutten. Ik voelde dat ik nog beter ging lopen. Mijn ego werkte nu ook goed mee. Al die lopers die ik inhaalde gaven me een extra boost.

Ook langs de kant werd het drukker. Bijna elk huis had wel een BBQ en koelkast buiten gezet. De luidspreakers bleven schallen. Zelfs het bejaardentehuis was uitgelopen en zag eindelijk het moment aangebroken om hun eigen gouden ouwe muziek te draaien. Helemaal geweldig! De kroegen puilden uit. “And we’re gonna be alright..  Dry your tears and hold tight..  Can’t you tell I got news for you..  Sun is shining and so are you“.. Eindje verder stond een kerel in een oude kever bus te draaien. “I don’t know what you’re thinking Sugar.. But I just got that feeling Sugar..  I can hear the sirens burning..” En net voor de snelweg stond een DJ-innetje erg decoratief te draaien. “I wanna get so lost that I’ll never be found..  Are you with me? Are you with me?”

Heerlijk!! Ik voelde me gedragen. Niets deed meer zeer. Had ik de afgelopen weken nog last van allerlei gekke blessures, waarschijnlijk door te weinig rekken, En de afgelopen dagen een zware spier in de borststreek. Nu was ik helemaal ok. Wat zeg ik? Ik was meer dan ok. Ik was super!!

De laatste 5 kilometer liepen we steeds meer tussen de enthousiaste zaandammers. Hier langs de kant hoorde ik niet alleen de standaard Hazes hits maar ook wat buitenlandse hits.. “Ich bin wie du“.. en het mooie “Dicen que uno no sabe lo que tiene..  Hasta que lo pierde pero…” tja.. ik werd er stil van. Dacht even na over wat dat ook al weer betekende. En liet het los. Ik was hier om te lopen. Ik zette nogmaals aan en voelde dat er nog meer in zat.

De laatste kilometers waren niet normaal meer. Men stond rijen dik te kijken en aan te moedigen. De muziek leek nog wel harder te staan dan op de rest van het parcours. “Do you recall, not long ago, we would walk on the sidewalk..  Innocent, remember, all we did was care for each other“.. Ik weet niet waar ik het vandaan haalde en toch kon ik nog een sprint inzetten. Ik zag hem niet maar hoorde de finishspeakers. Echt niet normaal meer wat een lekkere muziek. Ik ging juichend over de finish. Bijna een minuut sneller dan gehoopt. En nog veel energie over..

Nu wachten op Juf en Constance. Die konden toch niet ver achter me hebben gelopen. Ondertussen vermaakte ik me prima. “You stole my heart, we had a summer fling..  And I told my heart it was just a summer thing..” Daar kwam Juf al aan. Beetje teleurgesteld.. Net niet onder onze tijd. Daarna Constance die gewoon had hard gewerkt en binnen in een prima gemiddelde snelheid van ongeveer 11 km/u.

Na enige cooling down, checken van teken en teennagels begon eigenlijk het zwaarste van de dag.. de terug tocht naar Amsterdam Centraal.. Daarvoor moesten we eerst zeker een half uur lopen naar het centraal station van Zaandam. Wie had dit bedacht? Ik zag op weg naar de finish nog wat hardlopers ploeteren. Het zag er niet uit. Ondertussen was ook het publiek een beetje uitgedund. Ik had het met ze te doen. Ik liep zelf ook niet zo soepel meer. Het enige wat nog wel op volle sterkte door blies waren de luidsprekers bij de finish.  “estamos mano a mano..  solo hace falta el amor..  se puede amor..”

Rond 6 uur was ik eindelijk weer in Amsterdam. De terugweg was langer dan mijn wedstrijdtijd. Ik had beter terug kunnen lopen via het originele parcours. Maar goed.. je hoort mij niet klagen. Top dag! Als je houdt van muziek, super sfeer en hardlopen dan moet je de Dam tot Dam doen. Ik liep tevreden naar de trein terug naar huis. In mijn hoofd hoorde ik nog steeds muziek.. “Just throw your arms around me.. We can run like we won’t run out of time..  Are you with me?”..