Verandering van spijs III: Lijden

De thuiswerkdag kwam maar niet op gang. Zat ik hier aan een tamelijk bekende tafel in een behoorlijk onbekende omgeving. Vreemd.. dat is een beter woord en zeker meer van toepassing. Ik was die ochtend wakker geworden in een vreemd eenpersoonsbed, in het oerhollandse Leiden. Buiten scheen een pril en aantrekkelijk lentezonnetje. Het kriebelde. Ik knipperde met mijn ogen en zag dat ik mijn renschoenen al aan had. Tja.. beetje onhandig wel.. Wellicht de volgende keer toch maar beter eerst mijn broek of een shirt aan fantaseren.

In allerlei hardloopboeken staat geschreven dat je je motivatie kan bevorderen door af en toe een andere route te lopen. Makkelijk scoren zou ik zeggen. Nu is er op dit moment helemaal niets mis met mijn motivatie. En verder krijg ik tegenwoordig gewoon de kans om wat vaker op totaal verschillende plekken in ons mooie kleine kikkerlandje te lopen (lees ook: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/09/10/verandering-van-spijs-deel-i-kaalslag/ en http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/12/28/verandering-van-spijs-deel-ii-bulten-en-heuveltjes/). Nu ben ik dus een tijdje in Leiden, terwijl ik normaal gesproken de bossen bij Apeldoorn onveilig maak. Allebei helemaal ok en toch ook zo ontzettend verschillend.

Beetje mazzel dat ik logeerde vlakbij de rand van Leiden. Hup de straat uit en daar stond ik al met beiden benen in de polder. Oei, wat waaide het hard. Dat zeeklimaat hakt er even in. Behoorlijk verschil met het wat warmer aanvoelende landklimaat achter Stroe. Tja.. en natuurlijk wind tegen. Koud, brr.. De zon was even weg. Het leek alweer even geleden. Dat was afzien.. Behoorlijk lijden..

Ik had een route uitgestippeld langs een van mijn oude opdrachtgevers. In de verte zag ik de groene reclameborden met de rode ster. Ik kreeg er dorst van. Dat ging toch een stuk sneller dan ik had gedacht. Toen ik met de bus vanuit Leiden Centraal hier naar toe moest deed ik er zeker een half uur over. Jammer dat ik toen nog te jong was voor het hardloopvirus en misschien teveel bezig was met hun heerlijk heldere vloeibare product.

En door.. nog verder de polder in. Zoveel weilanden en dan nog moeten die ganzen toch nog over het pad lopen. WTF, moet nog uitkijken ook nog.. vogelpoep en niet een beetje ook. Dit was daadwerkelijk het terrein van de vogels. Ik zag zwanen, meerkoeten, meeuwen, reigers, fuuten.. en owja.. een paar ooievaars, en ja..ganzen dus in alle soorten en maten. Bij het ontbijt trof ik nog een kuifeend aan. En zag ik daar ook een ranke flamingo of vergiste ik me?

Best wel mooi zo’n polder, veel weilanden, sloten, kanalen en paar molens. Maar ja.. en toch liep ik hier helemaal alleen in de godvergeten leegte in het midden van de dag. Geen wandelaars.. geen fietsers.. geen auto’s.. zelfs geen trekkers.. Helemaal in mijn eentje.. eenzaam en alleen. Wat deed ik ook alweer hier?

Waar was ik eigenlijk? Ik was een of ander dorpje in gerend. Toch niet volledig de weg kwijt want ik wist nog wel ongeveer in welke richting Leiden ongeveer moest liggen. Even op zoek naar de lokale anwb-paddestoelen. Of stonden die alleen op de Veluwe? Ah.. gelukkig daar liepen twee oudere dames. Shoet.. toeristen. Ja.. inderdaad ik wist wel waar het gemeentehuis was. Daar was ik immers twee minuten geleden langs gelopen. Of zij wellicht wisten waar Leiden lag? Nee, helaas ze kwamen niet van hier.. Tja.. ik wel dan?

Dan maar gewoon in een drafje richting het noorden. Gelukkig die giertractor-meneer wist het wel. Ik kon dat hollandse dialect amper verstaan. Waarom al die articulaties? Een ogenschijnlijk teveel aan t’s. Zo maf al die woorden die hij echt helemaal afmaakte. En dan die harde “G”, dat klonk toch nergens naar. Ergens ook wel weer bekend. Goed, gewoon doorlopen dus.. de snelweg oversteken, het kanaal over en stukje langs het spoor en dan was ik er al.

Leiden dus.. Veel wachten voor stoplichten en andere oversteekplaatsen. Danwel weer stoppen voor spoorbomen die naar beneden gaan en andersom even stilstaan bij ophaalbruggen die juist weer omhooggaan. Typisch Leiden..

Ik werd er een beetje neerslachtig van. Al zag ik zoveel bekende dingen en mocht ik een week lang dichtbij mijn kinderen zijn. Toch ook voelt het vreemd. Te ver van mijn eigen huis, te ver weg van de dingen die mijn omgeving juist specifiek van mij en mijn omgeving maken. Oeps, gaat dit nog over hardlopen? Of gaat dit stiekum over wat anders? Ik wil me niet zo voelen.

In de happinez las ik laatst een stuk over hoe je jezelf een “geluksboost” kon geven. Naast lekker slapen, yoga, zon, aanraking en lachen werd als laatste hardlopen genoemd. Dat wist ik toch al wel een tijdje.. Endorfines.. heerlijk.. Endorfine..

Vanmiddag na een goede lange en rustige nacht slapen genoot ik lekker van de zon. De thuiswerkdag had behalve een bruine kop maar weinig opgeleverd en toch was ik tevreden met het inzicht van de dag. Met mijn ogen dicht in kleermakerszit dacht ik aan de mooie dingen van het leven. Ik whappte wat spontaans. Op het strand speelden mijn kinderen met de hond. Het waaide hard. Het zand stuifde over het strand, vormde lange natuurlijke golven. In de verte zag ik Katwijk. Het leek me heerlijk om daar met de wind in de rug naar toe te lopen. Ja, het kan ook mooi zijn in Leiden, niet alleen maar lijden..

2 thoughts on “Verandering van spijs III: Lijden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *