Verandering van spijs deel II: Bulten en heuveltjes

In allerlei hardloopboeken staat geschreven dat je je motivatie kan bevorderen door af en toe een andere route te lopen. Makkelijk scoren zou ik zeggen. Nou is er op dit moment niets mis met mijn motivatie. Daarnaast krijg ik tegenwoordig gewoon de kans om wat vaker in de week op totaal verschillende plekken in ons mooie kleine kikkerlandje te lopen (lees ook: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/09/10/verandering-van-spijs-deel-i-kaalslag/). Zo was ik op zaterdag in het Gooi, terwijl ik normaal gesproken de bossen bij Apeldoorn onveilig maak. Allebei helemaal ok en toch ook zo ontzettend verschillend.

Binnen 5 minuten ligt een prachtig heideveld voor me. Het lijkt maagdelijk maar ik weet ondertussen dat het halve gooi hier al overheen is geweest. Toch blijf ik even staan om het eventjes te bewonderen. Ik herinner me nog dat het in de laatste mooie nazomer tot aan de heuvelrand 1 groot paars kleed was. Helemaal geweldig. Ik voel aan mijn Salamons (voor de leken onder ons.. dat zijn trailschoenen.. owja.. daar kun je mee door de modder lopen..) dat het weer tijd is om door te gaan.. voor de zoveelste keer kijken hoe het er aan de andere kant van de heuvel uit ziet.

Ja, inderdaad nog meer hei. En mooi.. Het kan niet op. Ik ben niet de enige die, op deze verrassend stralende zaterdagmorgen, aan het genieten is. Tussen de tientallen wandelaars, hondenuitlaters en andere hardlopers graast een kleine kudde witte koeien. Mooi gezicht op deze hei. Vast een regisseur van de publieke omroep die het zo heeft bepaald. De lokale commerciele zenders hadden dan waarschijnlijk een reclamebord van “La vache qui rit” voldoende gevonden.

De vergelijking met de heidevelden van de Loenermark of Hoog Soeren is snel gemaakt. Al moet ik wel zeggen dat die witte koeien toch heel wat anders zijn dan die stoere Schotse hooglanders op de Veluwe. Al past deze moderne witte versie beter bij het landschap. Soms moet je goed kijken of ze wel echt zijn. Ach wat is echt en wat lijkt echt. Dat blijft altijd lastig.

Wat dat betreft heb ik echt een leercurve die zo plat is als de horizon. Heel anders dan de ruimschoots aanwezige bulten en heuveltjes. Deze zorgen dat de hoogtemeter in mijn Runkeeper een ongewoon grillig beeld geeft. Hoger dan 10 a 15 meter komt het niet. Het zijn het er echter zoveel dat het toch een aanslag doet op je benen en uiteindelijk op je snelheid.

Als je wat meer van bos houdt dan kun je een stukje verder de hei af onder de snelweg door en het over het spoor dwars door de bossen naar Lage Vuursche. Ik had wel zin in een rondje fort Drakensteyn. Het is toch jammer dat de Oranjes zich tegenwoordig zou zwaar moeten laten bewaken. Dat deden ze vroeger toch veel eleganter als ik tenminste de tekeningen in paleis het Loo zou moeten geloven. Daar in tegen in het bijbehorende bos een tikkeltje bescheidener dan de Apeldoornse kroondomeinen.

Toch zijn de bossen hier behoorlijk ok. Ik vraag me af of hier nog wat wild zit? In ieder geval geen edelherten of wilde zwijnen. Dan zal het allemaal wel meevallen. Of zag ik daar op dat pad in te verte toch nog een paar reetjes? Zou goed kunnen want ik loop hier vlakbij een echt idilisch wasmeertje. En inderdaad ik moet toegeven dat we op de Veluwe niet zo rijkelijk bedeeld zijn met fatsoenlijk kabbelend water.

Je merkt vast dat ik er niet aan ontkom door deze natuurgebieden met elkaar te vergelijken. En heel soms kom ik in een onbewaakt ogenblik zelfs in een discussie over de pracht en praal van deze fantastische stukken Nederland. Best wel grappig voelt het soms alsof het een wedstrijd is. Hemelsbreed nog geen 80 km uit elkaar en toch lijkt het alsof de grens van Nederland bij Stroe ligt. Zowaar ze hebben hier in het Gooi natuurlijk ook een zandverstuiving. Kijk maar daar tussen die twee bomen. Daar past perfect een redelijk modale en toch prima zandverstuiving tussen.

Uit eindelijke komt het toch tot de vraag waar ik het dan het liefste loop. Op die vraag geef ik graag antwoord in drie termijnen.. vandaag niet.. morgen niet.. en nooit niet.. En aan de andere kant loopt het wel erg lekker daar in het Gooi. Tenminste als je het juiste pad bewandeld en niet te snel gaat. Als je je tempo voldoende aanpast, dan loopt het zeker een stuk lichter. Haast alsof je op veren loopt of met de getijden mee beweegt.

Misschien heb ik toch wel een lichte voorkeur. Ondanks dat ik nog steeds woon in Apeldoorn, heeft het Gooi toch een bepaalde aantrekkingskracht. Ik kan hier niet precies uitleggen hoe het komt. Wellicht moet ik daarvoor toch een oud Chinees spreekwoord gebruiken “jia you xin sheng”. Inderdaad.. Home is where the heart is.. waar het hart is..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *