Verandering van spijs deel I: Kaalslag

In allerlei hardloopboeken staat geschreven dat je je motivatie kan bevorderen door af en toe een andere route te lopen. Makkelijk scoren zou ik zeggen. Nou is er op dit moment niets mis met mijn motivatie. Ik kreeg gewoon de kans om in 1 week op drie totaal verschillende plekken in ons mooie kleine kikkerlandje te lopen. Zo was ik op zondag in het Gooi, op dinsdag in de bossen bij Apeldoorn en op woensdag in de Betuwe. Drie keer goed, drie keer helemaal ok en toch ook zo ontzettend verschillend.

Zoals gezegd liep ik in woensdag in de Betuwe. Dat was alweer een tijdje geleden. Van te voren dus ook fanatiek in GoogleMaps gekeken naar een redelijke route. Vol verbazing zag ik dat alles anders was. Daar waar vroeger de Linge slingerend de betuwe in tweeen sneed, zo snijdt nu de beruchte Betuwelijn kaarsrecht dwars door het gecultiveerde landschap. En fietspaden.. overal fietspaden.. Vroeger, ja inderdaad, ik begin een ouwe L te worden. Vroeger dus, liep ik door de weilanden in mijn groene laarzen en mijn korte broek met bretels langs de koeien naar de Linge. Was best wel een klein avontuur. Nu heb je fietspaden.

Ok.. om nog meer verrassingen te voorkomen dacht ik dus aan simpel houden. Lopen door het dorpje Angeren over de grote weg tot aan de brug over de Linge, dan rechtaf het fietspad pakken langs de Linge tot aan het tunneltje onder de Betuwelijn, er door heen en dan terug. Pak hem beet 10 km.

Vroeger stonden hier dus overal fruit en andere bomen. Tenminste dat meen ik me te herinneren. Dat is dan de volgende minder leuke verrassing. Ik baalde dus eigenlijk direct dat ze hier al die fruitbomen hebben gekapt. En dat wat er nog staat is gehalveerd en in rijtjes neergezet. Waarschijnlijk om voor onze en toch zeker kleinere Oosteuropese vrienden het plukken gemakkelijker te maken. Ik doel dan hoofdzakelijk op het halveren. Ik ben geen voorstander van dat zogenaamde gecultiveerde kale landschap. De o zo noodzakelijke schaduw wordt dan erg gemist, wat mij betreft.

Geen wind, geen schaduw in combinatie met de verzengende hitte, dat hakte er nogal in. Ik had me slecht voorbereid en was dus slechts met zo’n flesje Belgisch bronwater zonder bubbels op pad gegaan. Irritant zo’n flesje dat klotst als een nog niet voldoende ontlucht waterbed. Dus dan maar even langzamer gaan lopen. Om in die eerste kilometers eerst maar eens even dat flesje leeg maken. Probleem opgelost, dacht ik. Totdat ik na 50 meter een vergelijkbaar klotsend geluid uit mijn buik hoorde komen.

De hersencellen doen het ook minder goed in verhitte omstandigheden. Dat komt vooral bij mannen voor denk ik, bij mij in ieder geval. Ik zag al snel de eerste brug, dus rechtsaf. Ik was zo druk in mezelf aan het klagen over die hitte, dat ik pas na een paar minuten zag dat het niet de linge was die droog stond. Jammer dat op dat moment er niet een trein door die betonen goot kwam denderen, dat zou pas echt een verrassing zijn geweest.

Toch maar door lopen. In de verte zag ik een bosje en dus schaduw. Ik dacht eerst aan een fata morgana (zie ook Kuifje en het zwarte goud). Maar ja, het trekt toch. Dus uit mijn tenen nog wat moed getrokken om er snel naar toe te lopen. Het bleek toch verder weg dan ik dacht en ontzettend echt. Geen mens op pad en ook geen fietser dus geen enkele mogelijkheid om me ergens aan op te trekken. Uiteindelijk kon ik me eigenlijk alleen nog maar vooruit branden door om de honderd meter een nieuw koel flesje te zien. Nog later om de 25 meter.

Goed.. Bosje dus en eindelijk het einde van de kaalslag, voeg daar nog een fris tunneltje achteraan en ik voelde me weer helemaal het mannetje. Eindelijk weer rennen met een beetje een fatsoenlijke temperatuur. Maar ja, ik was er al weer bijna. Dus maar even met de rem erop door het dorpje. Nog even genieten in de laatste meters van de besproeiing van een van de tuintjes. Een heerlijk koel welkom terug.

Ik liep achter het huis om en zag als eerste dat kinderbadje. Trok mijn t-shirt enzo al uit om snel een duik te maken. Het was dat het hele gezin buiten aan het eten was. Dat zou dan waarschijnlijk de volgende verrassing zijn.. van een geheel andere aard.

Natuurlijk verandering van spijs doet eten en toch weet ik het in dit geval niet. Dat kale landschap, ik heb het er niet op. Natuurlijk kan ik af en toe best wel zonder een oerbos en een beetje gecultiveerd is helemaal niet erg. Echte kaalslag motiveert me niet echt tot grote prestaties. Al moet ik wel zeggen dat een paar kale kuiten voor een massage zijn voordelen heeft en dan heb ik het nog niet over de aerodynamica van zo’n vers geschoren hoofd…

One thought on “Verandering van spijs deel I: Kaalslag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *